SiM klinkt levendig op “PLAYDEAD”

Vorig jaar kwam de Japanse reggaemetalband SiM met de EP BEWARE, waar ook hun internationale doorbraakhit “The Rumbling” op staat. Dat leverde hen een contract met de Australische platenmaatschappij UNFD op. Via dat label komt nu het album “PLAYDEAD” uit, waarmee de band de komende maanden de wereld rondtourt. Hoe klinkt het nieuwe schijfje?

SiM trapt af met de titeltrack van twee minuten. Kort, maar het is een lekkere inleiding die je in de stemming brengt. Het tempo ligt niet zo hoog, maar met een paar flinke screams zit er toch al een aardige dosis energie in. “RED” lijkt al iets sneller te gaan en de reggae- en ska-invloeden zijn ook iets duidelijker. Maar de ska komt pas écht goed naar voren in “HiDE and SEEK”. De hook gaat keihard, terwijl de blaasinstrumenten in de coupletten ervoor zorgen dat je wil dansen. De basgitaar is overigens ook prettig aanwezig. Het neemt nooit de overhand, maar voegt net wat extra afwisseling toe aan de verschillende secties. Dat is iets dat het hele album door speelt: de bas volgt nooit slechts de ritmegitaar; er is altijd wel iets interessants voor de basgitarist SIN om te doen.

Dat SiM weet hoe je genres kunt combineren in één lied wordt ook erg duidelijk in “SWEET DREAMS”. In de coupletten is het lekker swingen met de skamuziek, maar in de brug is er een ontzettend brute breakdown. Wát lekker! En daarna gaat de band gewoon weer verder met de ska. Het heeft iets komisch, en dat kenmerkt deze band ook. De mannen nemen zichzelf nooit te serieus, en dat zorgt ervoor dat het album iets heel feestelijks en opgewekt heeft. Ondanks het feit dat de meeste nummers toch flink wat agressie tonen.

De band had al behoorlijk wat singles uitgebracht voor de release van het album. “KiSS OF DEATH” en “Sad Song” zijn er daar twee van. De eerste daarvan is heerlijk kenmerkend voor SiM: een flinke portie metal en een flinke portie reggae. Het voorrefrein is daarnaast heerlijk meezingbaar: “Ooh, wah wah wah”. Het klinkt belachelijk maar het is ook gewoon leuk. “Sad Song” valt op doordat het een stuk rustiger en melancholischer is dan de rest van de tracks. Toch valt het niet helemaal uit de toon: het refrein is flink energiek en de brug is bijna een breakdown te noemen.

Wat opvalt aan “PLAYDEAD” is dat de coupletten vaak niet hetzelfde klinken. SiM wisselt altijd wel af in de instrumentatie en dat houdt de nummers altijd fris en interessant. Zo ook in “BBT”: het ritmische gevoel verschilt per couplet. Het nummer daarna, “DO THE DANCE”, is een echt hoogtepunt van het album doordat het zo ontzettend aanstekelijk is. Grappige teksten als “You look like John Lennon taking a bite of lemon” krijg je niet meer uit je hoofd.

De eerder genoemde hit “The Rumbling” sluit het album af, maar het is wel een speciale versie van de track: het is orkestraal. Eerlijk is eerlijk, de gewone band komt er ook bij, maar de nadruk ligt toch op het orkest. Het idee is goed, maar het mondt echter een beetje uit in een teleurstelling. De iconische riff waar het nummer mee opent wordt vervangen door een vrij leeg stuk. Na enkele keren luisteren zie je ook van deze keus wel de reden: de minimalistische instrumentatie zorgt op zijn eigen manier voor een onheilspellende sfeer. Toch blijft het jammer, want wat zou het tóf zijn om het hele orkest zo’n zieke riff te horen spelen.

PLAYDEAD” is een mooie toevoeging aan SiMs discografie. Voor fans die al bekend waren met de band is het gewoon weer typische kwaliteit van SiM, terwijl het voor nieuwe luisteraars een hele nieuwe ervaring zal zijn. Hiermee kan de band wel voor de dag komen op hun eerste wereldtour.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 27 september 2023
Label: UNFD