Veel fans vinden “Periphery IV: Hail Stan” en de opvolger “Periphery V: Djent Is Not A Genre” de twee beste albums uit de discografie van Periphery tot nu toe. De band is de laatste jaren dus ontzettend goed bezig. Nu het nieuwste album “A Pale White Dot” op 15 mei 2026 is uitgekomen, is de vraag natuurlijk: houdt het die lijn vast?
Wat opvalt nog voordat de eerste noten hebben geklonken, is de lengte van de tracks. De voorgaande albums hadden een paar joekels van nummers. Denk bijvoorbeeld aan “Reptile“, de zeventien minuten lange opener van “Periphery IV”. Ook de twee afsluiters van “Periphery V” zijn lang, zo rond de twaalf minuten. Op het nieuwe album vinden we daar niks meer van terug: het langste nummer tikt net de vijf minuten aan. Luisteraars die graag hun tanden willen zetten in een epische song met meerdere hoofdstukken zullen dus teleurgesteld zijn. Op dit album volgt Periphery een meer standaard liedopbouw met een bijpassende lengte.
Hoewel de opbouw dus niet verrast, verrast er wel iets anders in de opener “Obsession”. De coupletten zijn tamelijk rustig en hebben een elektronisch tokkelgeluid. Daarom verwacht je niet dat het refrein keiharde deathcore is met bijpassende blastbeat. Dit zorgt echter voor zo’n groot contrast, dat het nummer onsamenhangend aanvoelt. Daarnaast biedt het refrein weinig speciaals: het is dertien in een dozijn-deathcore.
“Talk” is gelukkig een geweldig nummer. De refreinen klinken ontzettend gevoelig door de teksten en de manier waarop zanger Spencer Sotelo ze brengt. Het aparte ritme van de gitaarriff in het couplet verrast op een prettige manier: het is niet overweldigend, maar wel verfrissend. Datzelfde kan niet gezegd worden voor “Unlocking”. De riff in de hook klinkt onsamenhangend. De luisteraar kan zich ritmisch nergens aan vasthouden. De refreinen zijn juist iets te repetitief; aan het eind van de track heb je het ook echt wel gehoord.
Het schijfje “A Pale White Dot” lijkt tot nu toe een mix van kwaliteit. Het ene nummer is ontzettend lekker en het andere slaat de plank mis. Dat wordt voortgezet met “Subhuman”, dat in de eerste categorie thuisbehoort. Het is heavy, progressief en vooral bruut. Will Ramos van Lorna Shore draagt bij aan dit nummer, dus dan kan je heftige muziek verwachten. En ja hoor: er zit een intense breakdown in waarbij je wel móét headbangen! Wat jammer dat na dit nummer “Blackwall” komt. Het leent sfeer van disco uit de jaren 80, een repetitieve “Hello” van telecomverkopers en de frustratie van een kutlied dat in je hoofd blijft zitten van Sienekes “Ik Ben Verliefd (Sha-La-Lie)”. Een recensent dwingen om naar dit lied te luisteren zou moeten worden geclassificeerd als misdaad tegen de menselijkheid.
“Malevolent”, “Carry On” en “Neon Valley” zijn stuk voor stuk oké nummers die worden overschaduwd door tracks met meer karakter, zoals de eerdergenoemde “Subhuman” en, ja, zelfs “Blackwall”. Deze drie tracks klinken meer alsof Periphery op autopiloot staat. Het klinkt wel leuk, en het klinkt als Periphery, maar er is niks dat positief of negatief opvalt.
De twee afsluiters zijn gelukkig wel van hoog niveau. “Everyone Dies Alone” is een emotioneel, melodieus nummer. Het schrikt echter ook niet terug voor een paar zwaardere stukken met screams waar de melodie van de gitaar komt. Ook de brug valt op: drummer Matt Halpern gaat flink tekeer en de complexiteit wekt indruk. De titeltrack “A Pale White Dot” zet de gevoelige toon voort met akoestische gitaar waar geen zang bij komt. Het is een rustige afsluiter van een zwaar album.
Na “Periphery IV” en “Periphery V” volgt geen nummertje VI. Misschien is dat maar goed ook, want ook de kwaliteit is niet doorgezet. Tijdens het luisteren komt vooral de vraag naar voren: waarom? Waarom bracht Periphery “A Pale White Dot” uit? Er zitten absoluut topnummers tussen, maar andere liedjes zijn juist waardeloos. Misschien had de band de goede tracks beter kunnen bewaren tot ze een album van de gebruikelijke Periphery-kwaliteit konden vormen.
Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 15 mei 2026
Label: 3DOT Recordings