Het Berlijnse collectief The Ocean heeft heel wat te bewijzen. Na een lange periode met relatief weinig veranderingen in de leden, is “Solaris“ het eerste album van de groep in deze nieuwe vorm. Het is dus veel vergelijken met wat het eerder was en aan het meesterbrein Robin Staps om te bewijzen dat hij een waardige vervanging heeft gevonden.
Vanaf 2009 was de line-up van The Ocean redelijk stabiel, met veel leden die meerdere albums bleven hangen bij de band. In 2025 kwam er een eind aan deze periode: de vocalist, drummer en één van de gitaristen stopten tegelijkertijd. Enkel bassist Mattias Hägerstrand en gitarist Robin Staps bleven achter. Staps pakte dit moment aan om een nieuw tijdperk voor het collectief en er nieuw leven in te blazen, waarvan “Solaris” de eerste akte is.
Op het bijna 70 minuten durende album komt er veel sonische variatie voorbij: van het rustige “Departure Song” tot het brute “Belligerance” en het mysterieuze “Ultima Esperanza”. De muzikanten laten hun volle bereik horen. Het past wel allemaal in het straatje van The Ocean, wat natuurlijk te danken is aan Staps, de componist en katalysator van het collectief.
Als luisteraar heb je niet door dat “Solaris” een reis is van een uur. Er zitten geen onnodig langdradige secties in de muziek. Door de lengte van het album en de nummers kunnen de verschillende delen hun ruimte nemen, wat er voor zorgt dat het album niet gehaast voelt. Er zijn wel snelle en agressieve stukken in nummers. Vooral in de tracks “Belligerence” en “Ultima Esperanza” horen we dit terug. Dit voelt eerder als een uitbarsting van interne chaos en frustratie dan als een boze uiting gericht op een doel, iets wat veel in punk-gerelateerde muziek voorbij komt. Hierin is de hand van Staps goed te merken, want dit is een constante aanwezigheid in de muziek van The Ocean.
Het album begint met de track “52°30’11- N, 13°26’12“ E”, de coördinaten van een plek in het centrum van Berlijn en de precieze locatie waar de beginselen van dit creatieve werk zijn gelegd. Het dient als een rustige intro voor het album. Het past in de soundcape van The Ocean en stelt hiermee oude fans gerust over een mogelijk veranderd geluid van de band. De volgende tracks “Departure Song” en “Light Pollution” bouwen de complexiteit en intensiteit van de muziek langzaam maar zeker op tot de bijna 40 minuten durende climax van het album: bestaande uit de nummers “Simulacra”, “Belligerence” en “Ultima Esperanza”.
De eerste van dit trio is de langste track op de plaat met ruim zeventien minuten. Het is een gevarieerd nummer met nog duidelijk aanwezige opbouw naar een hogere intensiteit. “Belligerence” is de uitbarsting van deze intensiteit, waarin Enrico Tiberi en Lane Shi de extremen van hun vocalen opzoeken. De geluidsmuur van The Ocean krijgt hiermee een duidelijke plek. De laatste van dit drietal heeft, in vergelijking tot het voorgaande nummer, een rustige sfeer: moderner, rationeler en helderder. Het nummer is alsof de band de opheldering heeft die komt na een climax, een uitbarsting of een fysieke prestatie. Het hoogtepunt is nog zeker aanwezig, maar er kan reflecterend over worden gedacht.
Na “Ultima Esprenza” is het tijd voor de afbouw van het album met “Milk of My Dreams”, wat doorgaat op het einde van “Ultima Esperanza” en een steeds rustiger wordende sfeer geeft. Waarna het laatste nummer van het album, “51°28′30″ S, 73°6′11″ W”, weer voortborduurd op het einde hiervan. Dit is echter het echte outro van het album en sluit het af als een coherent verhaal. Deze coördinaten verwijzen naar de Ultima Esperanza, Spaans voor laatste hoop, een gletsjermeer in het zuiden van Chili. Deze heeft zijn naam te danken aan een ontdekkingsreiziger uit 1557 die deze plek zag en heeft gebruikt als laatste hoop in zijn rampzalige expeditie.
Deze nieuwe versie van The Ocean komt over als een meer dan waardige vervanging. De sfeer en geluiden die het collectief neerzetten doen op geen manier onder voor de versie van The Ocean voor 2025. Door de toevoeging van een extra gitarist en extra vocalist heeft de groep juist meer gelaagdheid gekregen, wat het totaalplaatje ten goede komt.
“Solaris” is een sprong in het diepe voor The Ocean met genoeg afwijking van het ouvre om spannend te zijn, maar genoeg gelijkenis om herkenbaar te zijn. Robin Staps heeft het voor elkaar gekregen om een werk neer te zetten wat zich goed kan meten met het oudere werk met voornamelijk nieuwe middelen. Terwijl er ook zeker genoeg potentie in zit voor nieuwe interessante paden.
Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 25 september 2026
Label: Pelagic Records