Zakmes begon ooit als een persoonlijk DIY-project van Zakaria Messaoudi, maar is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige band met een niet te missen eigen geluid. Zakmes combineert authentieke early-00s skatepunk met emovibes, meeslepende riffs en een gezonde dosis zelfspot. Hun nieuwste EP “We Are SO Back” komt op 2 oktober 2026 uit via Suburban Records. Hiermee schuift de band de poppy producties van tafel en keert in achttien strakke minuten terug naar de essentie van een poppunkband op het podium.
Wij doken met de oprichter en frontman in het ontstaan van de nieuwe plaat: van spontane improvisatiesessies en ‘riff salades’ tot de diepere betekenis achter nummers. Hij vertelt over de angst om stil te staan in het leven, het herontdekken van de roots en het plezier van samenwerken binnen en buiten de band. Want hoewel de titel een knipoog is naar bekende clichés, voelt deze fase als een oprechte stap voorwaarts: “Het is een beetje de viering van het einde waar je leert dat, hoe kritisch je als mens toch kan zijn naar jezelf, je het vaak toch een beetje beter doet dan je denkt.”
Hey Zakaria, leuk je te spreken over “We Are So Back“. Was het maken van deze EP een makkelijk proces?
“Makkelijk zou ik het zeker niet noemen, maar meer op een speelse hey-ik-ga-hier-mee-beginnen-en-leer-onderweg-wel- manier. Het maken van deze EP heeft me wel echt gedwongen weg te stappen van de simpele oude workflow van laptop openklappen, gitaar inspelen, rest er om heen produceren, vocalen opnemen, mixen, en er uit sturen.“
“Deze keer hebben er echt veel meer mensen meegewerkt aan de EP, zowel binnen als buiten Zakmes. Wat natuurlijk super fijn is, maar ook even wennen. Als er meer bewegende deeltjes zijn is de kans op miscommunicatie of agenda’s die niet makkelijk gelijk te trekken zijn, best groot. Dat neemt niet weg dat het echt prachtig is geweest om het op deze manier te doen: van het samenwerken met de band tot Jeroen van der Lee die het vetter heeft gemixt dan ik ooit had kunnen doen. En niet te vergeten: de prachtige synths en piano’s die Nathaniel Hanson van Native Haze toegevoegd heeft.”
De energie op de EP ademt die authentieke late-90s-/early-00s-skatepunk- en emovibe. Hoe behoud je die nostalgische kern zonder dat het een pure imitatie wordt?
“Voor mij zit het hem vooral in de intentie. Ik vind het echt vet wanneer je voelt dat bands iets maken om een scene te verrijken met waar ze zelf mee zijn opgegroeid. Weten waar je vandaan komt, zeg maar. Dat proef je volgens mij ook terug in de muziek die mensen maken. Zelf ben ik ook opgegroeid met bands zoals Sum 41 en blink-182 en The Story So Far. Het is ook een van mijn favoriete dingen om te doen om lokale bands en shows in dit straatje te ontdekken. Als je dat doet, is het vernieuwen eigenlijk alleen een kwestie van durven experimenteren en avontuurlijk zijn. Zolang de kern en intentie integer blijven en je het goed aanpakt, kan je van alles in je sound gebruiken; van computers tot orkestinstrumenten. Dat heeft Zakmes eigenlijk vanaf dag één gedaan en dat doet Zakmes nog steeds bij deze plaat. Alleen is de verhouding nu anders. De computer samples en 808’s hebben ruimte gemaakt voor echte drums en lompe high-gain riffjes.”
Zeven nummers in achttien minuten: dat is best strak. Was deze beknoptheid tijdens het schrijven een bewuste keuze?
“Een bewuste keuze niet echt, maar ik denk meer een bijproduct van het willen maken van nummers die wat hoger in de energie zitten. Het zoveel mogelijk wegsnijden van dingen die achteraf gezien niet nodig waren. We wilden gewoon zo veel mogelijk ‘straight to the point’ zijn.”
Moet er niet soms gewoon nog even een flinke solo in een track?
“Natuurlijk! Die zit in ‘Scranton Tailspin’. Maar liefst twee hele secondes vanaf 1:21!” -lacht.
“Grappen terzijde, ja, maar alleen als er op dat moment het gevoel is dat een nummer er om vraagt en dat had ik niet echt. Maar ik moet zeggen dat ik, als iemand die al 20 jaar gitaar speelt, gek genoeg nooit echt een fan ben geweest van solo’s. Ik word persoonlijk veel blijer van een leuke gekke riff of emotionele akkoord-progressie dan een hele vette shreddy solo.”
De titel “We Are SO Back” klinkt als een ultiem statement vol zelfvertrouwen met een knipoog. Waar komt deze titel vandaan?
“Het is ZEKER een knipoog.” -lacht
“De vorige Zakmes EP’S waren er vooral ook om een beetje de draak te steken met local band cliche’s, zoals de statement ‘BIG THINGS COMING SOON’ en ‘Make Emo Great Again’. We wilden deze keer gaan voor een serieuzere, poëtische titel. Na lang nadenken en veel ideeën, gingen we toch voor ‘We Are SO Back’.“
Wat is de betekenis achter deze titel dan voor jullie?
“Deze titel heeft stiekem een driedubbele betekenis; Eén: Weer eens een uithaal naar het ”We Are So Back!” cliché-zinnetje, wat ook een beetje een inside joke is geworden van de band. Elke minuscule win kreeg bij ons de reactie ‘we are so back’ en elke minuscule tegenslag kreeg de reactie ‘it’s soooo over’. Twee: het ’terug gaan naar de roots’ wat de sound betreft, het wat meer achterwege laten van de poppy producties en terugkeren naar de sound van een poppunkband op een podium. Drie: qua teksten is het thema van deze EP het bang zijn om stil te staan in het leven, een angst die ik veel gevoeld heb. Het stukje ‘We Are So Back’ is een beetje de viering van het einde waar je leert dat je, hoe kritisch je als mens toch kan zijn naar jezelf, je het vaak toch een beetje beter doet dan je denkt.”
Na eerdere releases als “MAKE EMO GREAT AGAIN” brengen jullie “We Are SO Back” nu uit via Suburban Records. Wat veranderde er hiermee achter de schermen?
“De mensen van Suburban [Records] zijn echt toffe peren en leuke mensen om mee samen te werken. De distributie door hun is echt fijn, omdat het best wat stress ontneemt. Ik ben iemand die tegelijk zo veel mogelijk overzicht wilt hebben en zich daar stiekem ook wel eens mee overrompelt. Doordat ze dit met ons doen is er in plaats van stress juist ruimte om een beetje te sparren over bepaalde dingen, zoals release data en iemand die meedenkt en meekijkt.”
Voelt deze stap als een bevestiging dat Zakmes op de juiste weg is?
“Het is echt mega fijn dat onze paden elkaar kruisten. Zakmes is al een tijdje bezig met experimenteren en dingen uitproberen. Met deze nieuwe EP hebben we het qua proces en sound over een iets andere boeg gegooid dan bij de vorige twee EP’s. Dat Suburban [Records] ons juist nu wilden helpen met de distributie voelt een beetje als een teken van: ‘hey, we doen hier het juiste ding’.”
Zakmes begon heel erg als een persoonlijk, DIY-project van jou. In hoeverre is het maken van deze EP en Zakmes inmiddels meer een ‘vaste band’ geworden?
“Ik denk dat het heel erg te horen is, omdat de rest van de band vrijheid heeft gehad om dingen toe te voegen die ik normaal niet zou toevoegen. Voorheen schreef ik bijvoorbeeld de drumpartijen terwijl Stein [Kemper], de drummer van Zakmes, deze dan leerde en live met een eigen twist meespeelde. Maar bij nummers zoals ‘2017’ heb ik gewoon een gitaartrack gestuurd naar Stein met de boodschap ‘veel plezier.’ Miguel [Galvan] is echt een ‘hardcore-kid’ en zijn toevoegingen zijn vooral te horen op ‘Vitiligo’, waar hij mee heeft geschreven aan de riffs. Op meerdere nummers heeft hij ook vette heavy vocals toegevoegd die ik zelf niet zou kunnen.”
“Scranton Tailspin” is de eerste single van de EP. Waarom is er juist voor dit nummer gekozen als eerste release?
“Dit nummer voelde als een goeie high energy knaller om meteen met de deur in huis te vallen; lekker snel, lekker recht door zee. Een soort auditieve manier om na een jaar zonder releases te laten weten dat we er weer zijn.”
Het nummer gaat heel duidelijk over de frustratie van vastzitten in een kutbaan totdat de bom barst. Is dit nummer geschreven op een specifiek moment waarop het emmertje overliep?
“Dit nummer is geschreven in een periode waar ik teveel hooi op mijn vork nam op werk en ik door de bomen het bos niet meer zag. Elke weekend had ik een beetje het gevoel van: ‘God, hoe ga ik dit vanaf maandag weer doen?’ Gelukkig gaat het wat beter met mij in dat opzicht, maar het is een beetje een gevoel wat je besluipt. Ik zat zelf in een modus waar ik mezelf had aangepraat dat als er maar tempo in blijft zitten en ik door blijf racen, het wel goed komt. Vandaar dat het nummer instrumentaal ook zo snel en chaotisch in elkaar steekt voor de eerste helft, terwijl ik in de teksten ook niet heel positief ben over het werk. Dan krijg je de bridge waar dan een beetje de wanhoop en het ‘uit elkaar vallen’ begint, zowel in sound als teksten. Het refrein aan het einde klapt er in met een bass-drop, en een niet-zo-subtiele ‘so damn’. De halftime chaos hier is dan de uitbarsting en de realisatie dat het niet langer zo door kan gaan en er iets moet veranderen.”
“Vitiligo” springt er op de EP juist uit, omdat het qua sound een stuk agressiever aanvoelt dan de rest.
“‘Vitiligo’ gaat over vormen van racisme. Niet zozeer de mensen die me openlijk uitschelden voor mijn achtergrond, maar juist de mensen die me als een soort excuus-representant willen gebruiken of die complimenten geven die eigenlijk lage steken zijn. Denk aan: ‘wauw, wat spreek jij goed Nederlands’ of ‘wat cool dat je emo maakt, normaal rappen ‘jullie’ toch?’ Dit nummer is een reactie daarop met minder filters. Ik wil gewoon de kritische vraag stellen: ‘wil je mij echt respecteren of vind je het amusant dat ik een lat overstijg die je toch al debiel laag had liggen vanwege je eigen vooroordelen en kortzichtigheid?'”
Welke track was het snelst af?
“De intro track ‘It’s SO Over…’ was sowieso het snelst af. Dit is ook wel een beetje de uitzondering qua wat we eerder gezegd hadden over het terugkeren naar de poppunkband-sound. Deze hebben Nathaniel en ik in een middagsessie in elkaar gegooid, bijna vooral geïmproviseerd. Nathaniel vroeg me wat random geluiden met mijn gitaar te maken die hij omgekeerd heeft en als dromerig achtergrond geluid in het nummer heeft gezet als basis. De teksten had ik niet geschreven voor het opnemen. Ik ging achter de microfoon staan en schreeuwde wat willekeurigs. Later werden die teksten herschreven met dezelfde melodieën en opnieuw opgenomen.“
En welke track duurde het langst om tot het juiste eindresultaat te komen?
“‘All My Homies Hate Eric Sparrow.’ Het begon eigenlijk als een HEEL ander nummer met veel te drukke en onnodige gitaarrifjes, totdat Stein ons er op wees dat het eigenlijk gewoon een ‘riff salade’ was. Toen kwamen we samen met een repetitie waar ik het intro riffje had en we samen aan de structuur van het nummer gingen werken. Véél later heb ik de teksten en extra’s zoals de koren en piano’s van Nathaniel toe gevoegd. Dit is wel het nummer waar het meeste van geschrapt en opnieuw gedaan is.”
Op 9 oktober staat de releaseparty in dBs met Garden Walk en SPEAR. Wat mogen we verwachten van deze specifieke line-up?
De line-up is een beetje een mixed bill, maar zeker met intentie. Garden Walk zorgt voor de dromerige emo, wall-of-sound en melodische pracht. SPEAR komt met de harde riffs en breakdowns, waar alle frustratie en energie er nog even lekker doorheen mag knallen. En wij zitten daar smack-dab tussenin: van lompe drop-D riffs tot meezingmomentjes en emotionele momenten. Een beetje van alles, precies zoals wij zijn.”
Waarom moeten mensen gewoon een kaartje kopen voor deze show?
“Weet je, ik keek vroeger constant naar oude live-video’s op het internet, shows van oude emo-bands waarbij de band letterlijk face-to-face staat met het publiek. Dat gevoel jaag ik al een tijdje na. Op 9 oktober gaan we ervoor om dat naar DB’s te brengen, de plek waar het allemaal voor mij begon als muzikant. Geen net concert, maar DIY-chaos zoals het hoort: dicht op elkaar, rauw, real, iedereen die meebrult. Als je altijd al een zo’n hechte, intieme show hebt willen meemaken, het soort avond waar je nog jaren later over praat, dan hopen we dat we dat kunnen waarmaken op 9 oktober. Koop een kaartje, kom kijken en doe mee!”
Om te eindigen hebben we een manifestatie- en een anti-aanrader-vraag.
Als jullie morgen gebeld worden om op een volledige tour mee te gaan als support, één internationale legende en één act van eigen bodem, welke twee bands staan er dan bovenaan dat verlanglijstje?
“Ok, dit is een moeilijke! Internationaal zou ik zeggen een van de bands waar het voor mij muzikaal een beetje mee begon: Blink-182, The Used of Fall Out Boy. Dat zijn de bands die me destijds hebben binnengetrokken in deze wereld, dus rondtouren met een van hen zou echt een cirkel rond maken.“
“Van eigen bodem zou ik niet kunnen kiezen, de emo-scene in Nederland is zo tof en zo hecht dat ik echt niemand daaruit zou willen pikken. Dus weet je wat? Gooi die hele tour maar weg: laten we in plaats daarvan een giga-mega-ultra-festival opzetten hier in Nederland met al die toffe bands. Dat lijkt me eigenlijk nog honderd keer leuker dan een supportslot van één band.”
Welk nummer van Zakmes zou je absoluut NIET aanraden als allereerste kennismaking en waarom is juist die track een ‘gevaar’ voor een eerste indruk?
“Weet je, ik heb hier laatst een gesprek met iemand overgehad die ‘Chuck’ van Sum 41 als eerste hoorde en dacht van ‘wow, dit is een toffe trash metalband!’. Toen hij naar de andere albums ging luisteren, was hij teleurgesteld en wou hij dat zijn introductie andersom was gegaan.” -lacht
“Misschien is dat het geval bij ons met ‘Vitiligo’?”
De EP, “We Are So Back“, van Zakmes is vanaf vrijdag 2 oktober 2026 te beluisteren via de bekende streamingsdiensten. Meer informatie over de releaseshow vind je op de website van dB’s. Op de hoogte blijven van de band? Check dan de socials van Zakmes.