INTERVIEW: Vinyl Floor

De uit Denemarken afkomstige band Vinyl Floor bracht op 16 september een nieuwe plaat uit: “Funhouse Mirror“. De band maakt melodische rock, maar op zo’n manier dat het veel mensen doet denken aan Britse bands uit de jaren ’60 en ’70. Wij spraken met zanger Thomas Charlie Pedersen over de nieuwe plaat en meer!

Hey Thomas, leuk je even te spreken! Hoe gaat het met jullie?

Het gaat goed met ons, dank je! Een paar intense dagen, maar het is allemaal leuk. We zitten middenin onze albumpromotie. We proberen ons nieuwe album ‘Funhouse Mirror’ zo ver mogelijk te verspreiden. We hebben onlangs onze vinyl exemplaren opgehaald.

Jullie zijn hier in Nederland nog niet zo bekend. Kun je de band omschrijven aan onze lezers?

In drie woorden denk ik aan: melodie, eerlijkheid en integriteit. Ons nieuwe nummer ‘Death of a Poet’ is waarschijnlijk een goede introductie. Voor mij vat het een beetje samen waar we allemaal voor staan in één nummer. Melodie, dynamiek, intrigerende tekst en een klein beetje prog en symfonische elementen die er voor de goede orde in worden gegooid. Mijn broer Daniel [Pederson] heeft die geschreven en ik vind het nummer geweldig.

Zoals je net al even noemde is er vorige maand een nieuw album door jullie uitgebracht: “Funhouse Mirror”. Hoe zijn de reacties tot nu toe?

Verrassend goed, echt! En we krijgen aardig wat interesse en aandacht vanuit het buitenland. We hadden het gevoel dat we wat risico’s namen met het nieuwe materiaal, dus het is moeilijk te voorspellen hoe het zal worden ontvangen. Maar we vonden dat we een goede plaat hadden afgeleverd en dan wacht je maar af en hoop je op het beste.

Kun je wat meer toelichten over de albumtitel en de cover?

Daniel kwam met de suggestie voor de albumtitel toen ik een nummer met dezelfde naam aanbracht en hij vond het een beetje passen bij de sfeer van de tien nummers. Ik snapte dat wel, maar ik was eerst een beetje huiverig omdat we nog niet eerder een titeltrack hadden gehad. Toen hij uiteindelijk enkele ideeën voor het artwork presenteerde, leek het allemaal logisch. We vroegen onze neef Oliver [Pedersen] om de foto’s te maken en de artwork-ontwerper Kristian Kokholm zorgde voor de rest.

Voor ons vertegenwoordigt de titel een glimp van een verwrongen wereld. Het kan als individu moeilijk zijn om precies te weten waar je voor staat als dingen op hun kop worden gezet. Het kan soms een uitdaging zijn om erachter te komen wat echt is en wat niet.

De track “Clock With No Hands” werd als single met video uitgebracht en niet de titeltrack. Waarom juist dit nummer?

Volgens ons was het een van de meer toegankelijkere nummers. Vrij rechttoe rechtaan qua songstructuur en met een meeslepende beat. Het is ook best een vrolijk nummer en daar schrijf ik er niet veel van. Het leek dus gewoon zijn eigen plek op het album te vinden. Ik herinner me dat ik voor deze een zeer schone en gepolijste opname wilde. Ik wilde het gevoel van dankbaarheid en positiviteit in het nummer onderstrepen. Het nummer verkent verder het concept van tijd en dus kregen we een idee voor een video en gingen we ermee aan de slag.

Heb je ook een favoriete track op het nieuwe album?

Aangezien ik ‘Death Of A Poet’ al genoemd heb, denk ik aan de titeltrack. Ik weet niet of het mijn favoriet is, maar het heeft wel een speciale en persoonlijke betekenis voor mij. Ik denk dat het waarschijnlijk een van mijn mooiste teksten is. Ik denk dat het een van de beste voorbeelden is van nummers die ik heb geschreven waarin de akkoorden, melodie en tekst op de best mogelijke manier bij elkaar komen.

Haal je ook inspiratie uit muziek van andere artiesten?

We hebben al veel gehoord dat ons geluid op dit album veel put uit Britse bands uit de jaren 60 en 70, wat waarschijnlijk waar is. We vinden veel inspiratie bij het luisteren naar The Kinks, The Beatles, Procol Harum, het eerdere Genesis en dat soort dingen. Vooral met betrekking tot vocale harmonieën en de meer symfonische georiënteerde dingen. Maar we houden ook van Amerikaanse folk/rockbands zoals Wilco.

Naar welk nummer kijk je het meeste uit om live te spelen?

In mijn dromen zou ik de albumafsluiter ‘Days’ heel graag met een orkest willen spelen. Zoals Procol Harum hun Edmonton live-album in de jaren 70 maakten. Ik betwijfel echter of het ooit zal gebeuren! Op een meer realistisch niveau kijk ik er eigenlijk naar uit om alle nieuwe nummers te spelen. We hebben besloten om wat akoestische shows te doen en zijn eigenlijk verbaasd hoe goed deze nummers werken op akoestische gitaren.

Er staan dus al wat shows op het programma.

Hier en daar een show, maar op dit moment nog geen echte tourplannen.”

Een show in Nederland is dus niet uitgesloten in de toekomst?

Oh dat zouden we te gek vinden!

Laten we eindigen met een dilemma: de wereld over touren, maar bij elke show zijn er maximaal 50 bezoekers OF de rest van je leven in dezelfde drie zalen spelen, maar het is altijd uitverkocht.

De laatste optie! Reizen kan vermoeiend zijn en we worden toch ouder.” – Lacht.

Het album van Vinyl Floor, Funhouse Mirror“, is vanaf 16 september te beluisteren via de bekende streamingsdiensten. Weten waar de band in de toekomst allemaal optreedt of het album fysiek aanschaffen? Dat vind je op de website van Vinyl Floor.