Polyphia is een genre op “Remember That You Will Die”

Polyphia is op dit moment een klasse apart. De populariteit van de instrumentele mathrock- en progmetalband is ongekend. Op het nieuwe album, “Remember That You Will Die”, is de volgende stap van de band te horen, met een hele hoop features en jawel, zang!

Albumopener “Genesis” laat gelijk horen dat Polyphia niet langer in een genre te drukken is. Want ja, de riffs zijn ingewikkeld en moeilijk, maar de samenwerking met hiphop producerduo Brasstracks is toch vooral een nummer dat alleen door deze band gemaakt kan worden. De bombastische productie is helemaal van nu en de mix met de gitaar-, bas- en drumpartijen is om je vingers bij af te likken. Hetzelfde geldt voor “Playing God”, wat de leadsingle van “Remember That You Will Die” is. De Latijns-Amerikaans klinkende akoestische gitaar en de harde trapdrums klinkt als een onlogische combinatie. Maar het is er een die werkt en die ook vaker terugkomt op het album. Voor een band die deels bekend staan om hoe goed en innovatief gitaristen Tim Henson en Scott LePage zijn, weet Polyphia ook heel goed wanneer het even wat rustiger aan moeten doen.

Audacity” is tegelijkertijd jazzy en funky. De nadruk ligt op dit lied vooral op de ritmesectie, bestaande uit drummer Clay Aeschliman en Clay Gober op de bas. De drukke baspartij van de ene Clay, met veel gebruik van de slap-techniek, wordt op een even drukke wijze gespiegeld door de andere Clay. De jazzy synthsolo van feature Anomalie is ook heel fijn om te horen. Het volgende nummer, “Reverie”  is ook echt een Polyphia lied, waarvan de kers op de taart in de outro zit. Daarin vertraagt de band en speelt het een toontje lager, wat de track een heel ander gevoel bezorgd.

Dan volgt een samenwerking met popartiest Sophia Black. Het is een perfect voorbeeld van hoe gitarist Tim Henson liedjes schrijft: begin met de meest bombastische popakkoorden, weet waar die moeten komen, en speel daarna de meeste zieke gitaarriffs ertussendoor. Het resultaat is dat “ABC” compleet over de top is. Maar potjandikkie, wat staat deze al lang op repeat. De eerste niet-instrumentale track op “Remember That You Will Die” is eigenlijk een soort proghyperpop. Als dat nog geen ding was is het dat nu wel. Óf je vindt het fantastisch, óf je vindt het verschrikkelijk. De beste omschrijving van het nummer is dat het ontzettend nú is, al helemaal met de mix van Engelse en Japanse teksten, waardoor het ook gelijk een beetje J-popachtig wordt.

Het gebruik van de slides en de bends geeft de herhalende riff een lekker soepel gevoel.

Daarmee zijn we beland in het middenstuk van het album, waarin drie features vocalen verzorgen. Het gehalte aan zang op de plaat is dan ook het hoogste sinds de band in 2012 besloot om instrumentale muziek te gaan maken. Killstation is een cloudrapper en dus is “Memento Mori” een lekker trapnummertje. Maar vergis je niet. Op de achtergrond gaat Polyphia gewoon stiekem door met de zieke gitaar-, bas- en drumpartijen. Neem bijvoorbeeld de bridge, waarin de gitaren wat harder klinken en de bandleden de kans krijg om hun chops te laten zien. Het lied loopt ook mooi over in “Fuck Around and Find Out” in samenwerking met $not, dat dan vervolgens weer mooi overloopt in “All Falls Apart”. Dat nummer is een beetje een tussentrack. Er zitten zoveel effecten op de gitaren dat je je soms afvraagt of het überhaupt gitaar is wat je hoort. Bij de introriff van “Neurotica” is dat anders, aangezien het lied vol zit met het karakteristieke gitaarspel van Tim Henson en Scott LePage. Het gebruik van de slides en de bends geeft de herhalende riff een lekker soepel gevoel.

Chimera” is ook grotendeels instrumentaal, aangezien de feature van rapper Lil West pas in de bridge te horen is. De gitaren klinken hier al wat harder, met wat meer van de gebruikelijke rock- en metalgitaareffecten. Dat kun je zien als een opwarmer voor “Bloodbath” waarop zanger Chino Moreno te horen, natuurlijk bekend van Deftones. De dromerige, lome zang van Moreno vraagt natuurlijk om een bepaalde achtergrond en Polyphia voorziet daarin. De keuzes voor de drijvende chugs en het rustige gitaartokkeltje dat afwisselend Moreno begeleidt is een goede keuze. Daarmee is de track wel gelijk het zwaarste, vooral ook door de gitaarsolo aan het eind.

Albumsluiter “Ego Death” heeft een hele interessante feature: Steve Vai. Een gitaarlegende die al meer dan 40 jaar in het vak zit. De drastische clash van stijlen kan magie opleveren. De gitaarfeature is qua spel dan ook compleet anders dan al het andere gitaarwerk op “Remember That You Will Die”. De respect die de band voor Steve Vai heeft blijkt ook uit het moment waarop zijn gitaarspel begint. De band zelf blijft op de achtergrond zodat alle focus op de solo is. Een paar maten verderop komt de band er dan weer bij en het werkt prima. De lange uithalen van Vai geven de nummer echt een ander gevoel. Een trompet begeleidt ons daarna naar het eind van de plaat.

Polyphia laat met “Remember That You Will Die” zien dat virtuose gitaarmuziek niet langer alleen voor muzieknerds is. Want eigenlijk is het gewoon bijna een popalbum. De vele features van hiphop en pop artiesten laten ook zien dat de band duidelijk een brug probeert te slaan tussen de twee groepen muziekfans. En dat doen ze fantastisch. Polyphia is de enige band bij wie het compleet logisch is dat Steve Vai en Sophia Black features zijn op hetzelfde album. “Remember That You Will Die” is een wilde rit van start tot einde, maar genieten doe je elk moment.

Beoordeling: 9/10
Label: Rise Records
Releasedatum: 28 oktober 2022