Alien Ant Farm viert dit jaar het 25-jarige bestaan van “ANThology“, het tweede album van de band uit Californië. Dat feestje gaat gepaard met een re-release van de plaat en een tour door Europa, waarbij festivals en enkele headlineshows op het programma staan. Op woensdag 5 augustus 2026 staat de band samen met het Berlijnse Pinkpool in Grenswerk, Venlo.
De avond wordt om 20:00 uur geopend door de jonge band Pinkpool. De nu-punkband start met een intro die het publiek voorbereid op hun set: “… half an hour of songs you don’t know.” Gedurende de set lijkt dit echter totaal geen probleem te zijn. Pinkpool haalt alles uit de kast om het publiek van Grenswerk te betrekken bij hun energieke set. De nummers op de setlist zijn stuk voor stuk gemaakt voor een live setting met eenvoudige klapritmes, meezingriedeltjes en refreinteksten die na één keer oefenen uit volle borst kunnen worden meegezongen. Ondanks dat de muziek zich er voor leent, komt het niet tot een echte moshpit. Aan al het andere zoals springen en klappen, wordt gretig gehoor gegeven.
Pinkpool heeft daarnaast ook wat aangename muzikale verrassingen in hun set. Zo pakt zanger Greg Gorozhankin bij het tweede nummer een trompet erbij. Die zagen we niet aankomen. In nummer drie zit een flinke drumsolo, waarbij drummer Ivy Belyi echt even zijn moment krijgt, terwijl de frontman in kleermakerszit voor zijn kit zit. Enkele nummers later volgt ook nog een gitaarsolo door Addi Bunea. Bij het laatste nummer, “catch me later“, start Gorozhankin op een akoestische gitaar. Even is het heel klein. Tot Belyi “one, two” onversterkt door de zaal schreeuwt. Een flinke drumbeat volgt en het nummer brengt de set naar een explosief einde. Zo leg je de lat meteen hoog voor de hoofdact.
Om 21:00 uur is het tijd voor Alien Ant Farm. De set start gelijk met “Courage“, waarmee meteen de nostalgie van “ANThology” wordt aangesneden. In diezelfde vibe blijven we nog even hangen met “Wish” en “Forgive & Forget“. De eerste nummers van de setlist worden in een rap tempo achter elkaar gespeeld en er is weinig échte interactie met de zaal. Frontman Dryden Mitchell vraagt voornamelijk, na bijna elk nummer, of het publiek nog oké is. Een van de grootste hits van de band, “Movies“, wordt eveneens vroeg in de set gespeeld. Wat hierbij opvalt is dat de zang ineens heel zacht staat, waardoor de tekst moeilijk te volgen is. En hoewel het een van hun bekendste nummers is, wordt er opvallend weinig meegezongen door het publiek.
Het laatste album van de band, “mAntras“, werd twee jaar geleden uitgebracht. Vanavond wordt er een viertal nummers van deze plaat ten gehore gebracht. Hoewel er wel wordt meebewogen op het nieuwe werk, is er slechts een enkeling die de tekst kan meezingen. Voorafgaand aan “Storms Over” vertelt Mitchell dat het nummer gaat over een betere versie van zichzelf worden, zonder alcohol en cocaïne. “Four and a half years now”, zegt hij over zijn sobriëteit, waarna een aanmoedigend gejuich en geklap vanuit de zaal volgt.
Ondanks dat de heren al 25 jaar op de bühne staan, blijft de muzikale kwaliteit erg hoog. Het klinkt strak en voelt als een stevige muur van geluid. Vocaal is Mitchell eveneens erg sterk: geen rauw randje of vervelende kraak na al die jaren, maar een loepzuiver geluid zoals je de nummers van de plaat kent. De band beweegt over het podium en bassist Tim Peugh staat wellicht de halve set dubbelgevouwen zijn baslijnen te spelen, maar los daarvan gebeurt er weinig boeiends op het podium. En heel eerlijk: dat maakt de show qua entertainmentwaarde soms wel een tikkeltje saai.
Na “What I Feel Is Mine” neemt Alien Ant Farm afscheid van het publiek, terwijl het intro voor de toegift alvast wordt ingezet. De stem van Michael Jackson in een interview klinkt door de speakers; hij praat over dé cover die Alien Ant Farm wereldfaam gaf: “Smooth Criminal“. Dan keren de heren terug en wordt de herkenbare riff ingezet. Massaal gaan de telefooncamera’s de lucht in: dit is waar de gemiddelde Grenswerk-bezoeker vanavond op heeft gewacht. Drie minuten lang is het een nostalgisch hoogtepunt, wat meteen ook het einde van de show markeert.
In een uur en een kwartier raasde Alien Ant Farm door hun setlist heen. Gedurende de avond werd duidelijk dat de band drijft op dat nostalgische gevoel: even terugkeren naar je jeugd, waarin je na schooltijd MTV aanzwengelde en clip na clip bekeek. Hoewel de nieuwe nummers vriendelijk worden ontvangen, hebben ze simpelweg niet dezelfde draagkracht; Alien Ant Farm bewijst vanavond vooral een heerlijk tijdcapsule te zijn waarin herinneringen aan vroeger even tot leven komen.