Dag drie van Jera On Air 2022: een dag die niet mocht stoppen

Op zaterdag 25 juni is dag drie van Jera On Air aangebroken. Deze dag zou het perfecte festivalweer moeten bieden: een afwisseling van bewolking en zonnig weer. Wel komt er al een waarschuwing voor onweer voorbij, maar uiteindelijk valt dit allemaal reuze mee. Het onweer en gedonder is volop te vinden in de tenten op het festivalterrein, de veelzijdige line-up zet zich vandaag weer voort. Op naar dag drie!

Retestrak geluid op plaat; live toch te chaotisch

Mocht je nog niet wakker zijn, dan zorgen de mannen van Oceans Ate Alaska daar wel voor. Lekkere breakdowns, diepe grunts; de toon is gezet. De energie van de band springt ervan af, het publiek moet nog een beetje wakker worden, afgezien van degene met de opgeblazen piemel die door de pit loopt. Misschien niet per se hét festival voor Oceans Ate Alaska – de vele stijlen kwamen live erg chaotisch over – maar getrakteerd op hun nieuwste hit kunnen we terugkijken op een lekkere, energieke show!

Vuisten hoog in de lucht bij Incendiary

Intussen staat New York Hardcore-legende Incendiary klaar in de Vulture om het publiek op te hypen. Het laatste album van de band, “Thousand Mile Stare“, dateert inmiddels van 5 jaar geleden, maar we worden vanmiddag ook getrakteerd op een nieuw nummer. Frontman Brendan Garrone is interactief met de toeschouwers en doet nog een shout-out naar Nederlands’ geliefde hardcoreband No Turning Back. Tijdens “The Product Is You” gaan de vuisten nog even extra hoog in de lucht en wordt er meegeschreeuwd: “If you don’t know what the product is, the product is you!”.

Terug in de tijd met No Fun At All

Na Incendiary is het tijd voor wat punkrock met No Fun At All. De Zweden draaien al mee sinds de jaren 90 en kiezen er vandaag voor om het gehele album “Out of Bounds” uit 1995 te spelen. Alleen, dan niet integraal… Na zoveel jaren op het podium te hebben gestaan wordt het natuurlijk ook steeds lastiger om een originele setlist te schrijven, maar ach, op het gekozen album staan dan ook de grootste hits! “In A Rhyme” horen we al vroeg in de set en op “Beat ‘em Down” en “Master Celebrator” moeten we, in tegenstelling tot op het album, wachten tot het eind. En eigenlijk is deze volgorde ook gewoon beter!

Another Now experimenteert en slaagt

Dat er bezoekers rustig rond de Buzzard zitten, heeft niks te maken met het tempo van Another Now. De Nederlanders houden van doorpakken en zetten de mensen in de tent in lichterlaaie. Diepe, lage grunts afgewisseld met hoge cleans en de, ietwat intieme, pit gaat gewoon door. Een wall of death met middelvingers in de lucht scanderend: “Fuck that shit”. En zo is het maar net.

Altijd loepzuiver en een heerlijk feestje

Dat er veel fans aanwezig zijn, mag blijken uit het enthousiasme waarmee Neck Deep wordt onthaald. Dat de band genoeg energie heeft vandaag voor zijn tweede festivaloptreden blijkt onder andere uit de dansjes van zanger Ben Barlow en springende gitaristen. Het geluid in de Eagle is nog steeds loeihard, maar ook loepzuiver. Ondanks de middelvingers voor “Fuck Boris Johnson, fuck Brexit, fuck Putin, fuck Trump” blijft Neck Deep een heerlijk feestje!

Belgisch gebang wordt zeer gewaardeerd

Tegen etenstijd is het tijd voor friet… met Stake. Een flink gevulde Buzzard wacht de Belgen op. Hoewel de zanger een klein technisch mankement ondervindt aan zijn gitaar, mag het de pret niet drukken. Het publiek zingt, klapt en bangt enthousiast mee. De soms zware, trage grunge-geluiden contrasteren sterk met de Neck Deep-tempo’s uit de tent ernaast, maar menig liefhebber die dat niet deert.

Hard gaan bij Knocked Loose

Knocked Loose is een band waarvan je moet houden. Gelukkig voor de band zijn de ‘lovers’ goed vertegenwoordigd vanmiddag. Tot achter in de tent worden de nummers meegezongen, hoewel waarschijnlijk geen enkele bezoeker de schelle, schreeuwende stem van zanger Bryan Garris kan reproduceren. De band gaat hard, en het publiek nog harder. De ene na de andere crowdsurfer wordt uit het publiek gevist en tijd voor pauze is er niet.

Een complete circle pit buiten om de tent

Een show van Frank Carter & the Rattlesnakes is het beste te vergelijken met een circusvoorstelling. Er gebeurt zoveel dat je niet weet waar je kijken moet. We zijn pas net begonnen en het publiek maakt al een complete circlepit buiten om de Eagle-tent heen. Vervolgens commandeert Carter de toeschouwers om zich in tweeën te splitsen zodat hij ertussen kan gaan staan alvorens er een wall of death ontstaat. De achtergrondvisuals op het podium zijn minstens zo kleurrijk en druk als Carter zelf en een fan die het voor elkaar krijgt om op de handen van het publiek te gaan staan wordt uit respect van de frontman op het podium gehaald. We zouden het bijna vergeten, maar er wordt natuurlijk ook muziek gemaakt; onder andere “Wild Flowers“, “I Hate You” en “Crowbar” komen voorbij.

Stevig, standvastig en gewoon lekker hard(core)

“One, two, three… Fourteen safetyguards, let’s make them work!” Dat hoeft zanger Scott Vogel van Terror geen twee keer te zeggen tegen de goed gevulde Eagle. Zijn bevelen vliegen in het rond, maar zo ook het bier, vuisten en shouts. Zelfs een kliko kan niet ontkomen aan het crowdsurfen. Of zoals Vogel het noemt: reverse stagediven. Schade: een paar bloedneuzen, maar ach, dat hoort erbij.

Raise your fists!

Voor een band die zegt nooit te repeteren, klinkt Raised Fist toch als georganiseerd… en chaotisch tegelijkertijd. Het is lastig te plaatsen waar je nu precies naar luistert, maar fuck it, de beentjes kunnen niet stil blijven in de Eagle vanavond. Ook de lichtman is lekker op dreef – nogal een verschil met wat we zagen bij Terror (juist: stilstaande lampen) – en maakt het tot een heerlijke show!

Comeback Kid: geliefd en gerespecteerd

Canadese hardcoreband Comeback Kid neemt het stokje over van Terror in de Eagle. De tent staat vol, dus we genieten mee vanaf buiten. Comeback Kid is een gerespecteerde band in de hardcorescene en dat blijkt maar weer. Vele nummers worden meegezongen met de vuisten in de lucht, met als bekende afsluiter “Wake the Dead“.

Gewoon goed van Bullet For My Valentine

Met “Carmina Burana” door de speakers, zijn alle ogen op het podium van de Eagle gericht. Bullet For My Valentine is terug, en daar zijn ze blij om. Enkele circlepits durven voorzichtig te verschijnen, maar zoals we gewend zijn wisselt het tempo nogal van emo-traag tot lekker moshend, dus om te pitten moet je niet per se hier zijn. Ook de paar seconden pauze tussen de nummers haalt het tempo eruit, terwijl je juist dóór wilt. Maar de lichtshow daarentegen is puur genot, vooral bij de wat oudere nummers als “4 Words“, “Waking the Demon” en “Scream Aim Fire!”. Al bij al staat de show van Bullet For My Valentine wel zoals altijd: gewoon goed. En soms is dat ook gewoon goed genoeg.

De tent is te klein voor Counterparts

Dat Counterparts in een tent als de Buzzard staat is kwalijk te noemen. Lichtpunt: stagediven is een go! De band speelt lekker, maar de opmerkingen van de zanger zijn ongeïnteresseerd te noemen. “I know you guys are tired, but we’re just back from another festival, and we’re even more tired.” Zo maak je geen vrienden hier. Hoewel de muziek een hoop goedmaakt onder de fans. “Thanks for Counterparts, kiss my ass.” Qua muziek is de band goed bezig, qua attitude is er nog een hoop werk.

Ietwat oud, maar nog steeds goud

Bad Religion: de punkband die geliefd is bij jong en oud. Het publiek is een mengelmoes van verschillende generaties, wat niet gek is bij een band die al 40 jaar meedraait. Tijdens opener “The New Dark Ages” zijn de toeschouwers nog verdacht rustig, maar het tweede nummer “Recipe For Hate” brengt daar meteen verandering in. De pit is los en stopt niet meer tot afsluiter “American Jesus“.

Afsluiter Rise Against heeft én geeft alles

De sfeer zit er goed in bij Rise Against vanaf moment één. Ook een ‘dank je wel’ van de zanger voor het enthousiasme én het geduld van het publiek, wordt gewaardeerd door de fans. Een goede keuze voor de afsluiter van Jera On Air 2022, want het heeft alles: de lichtshow, een energieke band die alles geeft en dansbare nummers. De muzikanten laten hun alombekende geluid horen met nieuwe en oude tracks: “Satellite”, “Nowhere Generation” en afsluiter “Savior”. Tot ver buiten de Eagle gaan de voetjes voor de laatste keer van de Ysselsteynse vloer!

Jera On Air 2022 zit er weer op en wat hebben we genoten! Het festival heeft veel veerkracht moeten laten zien met het opnieuw inplannen van de line-up en wat hebben ze dat onwijs goed gedaan. Het was drie dagen lang genieten van allerlei bands in de hardcore, metalcore, poppunk en punkscene. Het nieuwe festivalterrein was even wennen voor iedereen, maar biedt ontzettend veel nieuwe mogelijkheden in ruimte, artiesten en vermaak, die het team van Jera On Air optimaal benut met reuzenrad en al.

In 2023 vindt het festival plaats op 22, 23 en 24 juni. Zodra de line-up bekend wordt gemaakt, lees je dat natuurlijk hier. Wij kijken nu al uit naar de editie van 2023! Zien we je daar?