Poëzie staat voorop op “Death Can Wait” van Being As An Ocean

Zeg je emotionele hardcore, dan zeg je Being As An Ocean. Het is alweer vijf jaar geleden dat de band “PROXY: An A.N.I.M.O. Story” uitbracht. Hoog tijd dus voor nieuwe muziek! En dat komt 2 februari in de vorm van de nieuwe plaat “Death Can Wait”.

Het schijfje gaat rustig maar duister van start met “Beautiful Agony”. Vanaf het begin staat de stem van een van de zangers in de spotlight. Hij zingt, maar het is nog niet erg melodieus en het heeft veel weg van spreken. Hij klinkt nog niet erg gevoelig, maar de onderliggende keyboard-akkoorden zorgen ervoor dat het toch wel raakt. Eigenlijk heeft die ingehoudenheid van de stem wel wat: pijn komt niet altijd schreeuwend; het raast niet altijd door je aderen als een snelwerkend gif. Soms is het de lethargie in je lichaam, het gewicht van je tong die liever stil blijft liggen. Maar je moet door. En dat past goed bij het thema van het lied: groeien door moeilijke tijden. Ook die groei horen we, want halverwege wordt het nummer een stuk energieker. Een prima begin van het album, al zal het waarschijnlijk geen liefde op het eerste gezicht zijn.

Voor fans van het hardere werk is er “Swallowed By The Earth”. Zo zwaar horen we Being As An Ocean niet vaak! Het is leuk, maar het doet ook iets af aan de emotionele lading. “Purest Love” klinkt weer een stuk gevoeliger. Het is melancholisch, maar met een tikkeltje hoop. De track gaat over zorgen voor een geliefde met een chronische ziekte. Sommige lyrics hakken er flink in: “You long for sunshine, but it’s a fight to rise from bed / You’ll fucking fight it.” Dat zijn teksten die, met recht, geschreeuwd worden.

Wat wel begint op te vallen is dat alle refreinen wat op elkaar lijken. Bassist en zanger Michael McGough zingt een melodieuze lijn, ietwat traag. Dat melodieuze contrasteert met de coupletten, waar het vaak Joel Quartuccio’s stem – gesproken woord of screams – is die op de voorgrond staat. Het refrein klinkt ook vaak hoopvoller dan de coupletten – met dank aan die melodie. Dat contrast werkt goed en het is prima om dat trucje voor een paar tracks te gebruiken. Maar Being As An Ocean gebruikt het op haast elk nummer. Dat zorgt ervoor dat het repetitief klinkt.

Die herhaling zorgt er ook voor dat er, muzikaal gesproken, geen nummer echt tussenuit springt. Het is niet dat de riffs op elkaar lijken, maar dat de refreinen, met hun herkenbare melodieën, als kapstok dienen om de rest van het lied aan op te hangen. En als de refreinen hetzelfde klinken, dan kun je nog zo veel variëren in coupletten en bruggen, maar echt verrassend klinkt het nooit.

Maar dat zijn allemaal opmerkingen over het muzikale, instrumentale gedeelte. Als je naar Being As An Ocean luistert, doe je dat voornamelijk voor de poëtische teksten. En die zijn weer van het hoogste niveau, zoals we van deze band mogen verwachten. Als je het niet als een muziekalbum maar als een poëziealbum benadert, is het een stuk prettiger om naar te luisteren. Misschien moet je deze plaat niet op de achtergrond luisteren, maar alleen met je volle aandacht met de songtekst erbij.

Het schijfje sluit af met twee toch wel opvallende nummers. De eerste is de titeltrack “Death Can Wait”. In de coupletten wordt gezongen en het refrein is deels gescreamd. Die verandering zorgt er op zich al voor dat het opvalt tussen de rest van de liedjes. Daarnaast klinkt het nummer ook erg optimistisch. Als je in de put zit, moet je deze track zeker even aanzetten voor wat positieve energie! De albumafsluiter, “The Fullness Of My Being”, volgt weer de eerdergenoemde formule. Maar toch valt het op, doordat het tweede couplet echt bruut is. Nog even flink headbangen!

Death Can Wait” is een prima toevoeging aan het repertoire van Being As An Ocean. Muzikaal is het ietwat repetitief, maar de teksten weten je altijd weer te raken. Maar dan moet je wel je kop erbij houden. Luister dit album dus aandachtig, of luister het niet.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 2 februari 2024
Label: Out Of Line Music