Theocracy blijft kwaliteit leveren op “Mosaic”

De powermetalband Theocracy wil er altijd voor zorgen dat hun nieuwe muziek tiptop in orde is en is niet bang om daar flink wat tijd in te steken. Dit keer moesten fans zeven jaar wachten, maar 13 oktober 2023 is het eindelijk zo ver: “Mosaic” wordt uitgebracht. Was het schijfje het wachten waard?

Flicker” is een krachtige albumopener. Het tempo ligt hoog en het valt direct op hoe lekker de drums klinken. Er zitten behoorlijk wat razendsnelle fills in. Het is drummer Ernie Toprans eerste album met Theocracy, en hij blijkt een goede keus te zijn geweest. We krijgen ook de eerste gitaarsolo van de nieuwe gitarist Taylor Washington te horen. Hij doet het zeker niet verkeerd, maar het is wel even wennen. De vorige gitarist, Val Allen Wood, deed het geweldig en het zal moeilijk zijn om in zijn voetsporen te treden.

De titeltrack “Mosaic” is een mooi voorbeeld van wat Theocracy in hun mars heeft. Het opent rustig en gevoelig. Zanger Matt Smiths stem klinkt hier absoluut magisch; zijn hoge noten blijken perfect te passen bij deze rustige muziek. Bij het tweede couplet komt de hele band er opeens bij en dat geeft het een flinke dosis energie. In het refrein moet Smith een paar hoge noten raken en dat lukt hem zoals altijd prima. Hij weet zijn stem goed op verschillende manieren te gebruiken om het altijd bij de rest van de instrumenten aan te laten sluiten. De brug is grotendeels instrumentaal en biedt ons een lange gitaarsolo. Heerlijk!

Sinsidious (The Dogs of War)” is de eerste keer op het album dat Theocracy goed de tijd neemt voor een nummer: het is bijna zeven minuten. Een lange instrumentele intro zet direct een duistere toon. De band weet genoeg af te wisselen, waardoor langere nummers nooit gaan vervelen. Sterker nog, het feit dat een lied lang is dwingt Theocracy om meer af te wisselen. “Return to Dust” is een voorbeeld van waar het misging. Met vier minuten is het een track van standaardlengte, en de band leek te denken dat het daarom prima is om dezelfde riff zo’n honderd keer te spelen. Dat is het niet.

Wat verder opvalt is de toon van het album. Zowel in muziek als in tekst lijkt de band een meer agressieve richting op te gaan. Het feit dat Theocracy christelijk is valt hierin niet te ontwijken. De band beklaagt zich over de enorm zondige staat van de wereld. Relatieve moraliteit, politieke polarisering en seksuele perversie (wat dat verder ook moge inhouden) komen allemaal aan bod. Het wordt altijd prachtig verwoord, maar als je het niet eens bent met de boodschap, kan dit wel een bron van irritatie zijn tijdens het luisteren.

De teksten zijn dan iets minder storend in de twee laatste nummers, die meer verhalend dan oordelend zijn. “Liar, Fool, Or Messiah” gaat over Jezus’ arrestatie en verhoor bij het sanhedrin, een Joods gerechtshof. Het tempo zit er weer goed in en de energie is aanstekelijk. “Red Sea” is een monster van een afsluiter zoals we die kennen in de progressieve metal: een nummer van negentien minuten lang. Het vertelt het verhaal waarin de Israëlieten uit Egypte vluchten en God de Rode Zee opensplijt zodat het volk erdoorheen kan – een gaaf onderwerp voor zo’n lang nummer. Het zit vol coole riffs, maar wat vooral opvalt is de geweldige instrumentale brug in het midden. Dit móét je luisteren!

Theocracy’s nieuwe plaat “Mosaic” is het wachten weer waard geweest. De twee nieuwe bandleden hebben direct hun draai gevonden en de band klinkt nog net zo goed als vroeger. Theocracy blijkt uit te blinken in het schrijven van langere nummers, maar ook de kortere tracks klinken desondanks goed. Zeker het luisteren waard!

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 oktober 2023
Label: Atomic Fire Records