Stray From the Path deinst nergens voor terug op “Euthanasia”

Euthanasia” is alweer het elfde studioalbum van hard-/metalcoreband Stray From the Path. De formatie staat om een aantal dingen bekend, waaronder de onderwerpen die ze bespreken en de manier waarop ze Rage Against the Machine “na-apen”. Hoe klinkt de band nu, drie jaar na hun laatste album “Internal Atomic“?

Het album komt uit na een periode van veel tegenslag voor de band. Zowel drummer Craig Reynolds en gitarist Tom Williams hadden tijdens de lockdown moeite met muziek te schrijven. Tot ze begonnen met streamen op Twitch. Veel van de drum- en gitaarpartijen die op “Euthanasia” te horen zijn vinden hun oorsprong in hun livestreams. Toen ze vervolgens de plaat wilden gaan opnemen, brak Reynolds ook nog eens zijn rug. Het is dus een klein wonder dat “Euthanasia” überhaupt uit is gekomen.

Met die context in het achterhoofd, is het begrijpelijk dat de plaat zo ontzettend duister is. Maar niet alleen persoonlijk leed heeft hier aan bijgedragen. Stray From The Path is een ontzettend politieke band. En je kan nou ook weer niet zeggen dat het in de drie jaar sinds de vorige plaat, “Internal Atomics”, enkel rozengeur en maneschijn is geweest.

Vandaar ook dat het album op “Needful Things” opent met een herhalende boodschap: “Here’s another victim of the modern age”. Daarna klinkt de band zoals je kan verwachten, met op deze track een hoofdrol voor de ontzettend lekkere drumpartij van Reynolds. De band staat natuurlijk ook bekend om het gebruik van gekke gitaargeluidjes, zo ook hier in de breakdown. Wat het echter naar een hoger niveau tilt is dat de pinch harmonics steeds een achtste tel eerder worden gespeeld. Dit creëert een drijvend en polyritmisch gevoel. Cool!

May You Live Forever” heeft een enorm chaotische breakdown, waarin snelle blastbeats komen en gaan, en een tweetonig gitaarriffje je een onheilspellend gevoel geeft. Dan volgen “III” en “Guilotine”, de eerste twee singles. “III” is deel drie van een serie liedjes over politiegeweld. En Stray From The Path windt geen doekjes om hoe ze in dat debat staan. De breakdown begint wanneer zanger Drew York claimt dat “kill without question” de taak van de Amerikaanse politie lijkt te zijn. De band raast daarna door op “Guillotine” waarin de miljardairs en grote bedrijven worden gewaarschuwd voor wat er gebeurd als ze het Amerikaanse volk nog verder de vernauwing indrukken. En die boodschap wordt echt ontzettend heerlijk verpakt. Vooral de manier waarop Reynolds met zijn drumwerk de vocalen nadoet, en de terugkerende drop in het refrein maken dit echt een lied om van te smullen.

“Een kleine vertraging verhoogt de anticipatie en dan beukt de band erin met een heerlijk vieze gitaarriff.”

Wat de band op een aantal nummers heel goed doet is de opbouw naar de breakdown. In dit soort hardcore/metalcore is dat natuurlijk ook het hoogtepunt van een lied, maar Stray From The Path weet je constant weer te verleiden tot een mini moshpit met jezelf. “Chest Candy” is daar een mooi voorbeeld van. Een kleine vertraging verhoogt de anticipatie en dan beukt de band erin met een heerlijk vieze gitaarriff.

Als er dan toch een kritiekpuntje benoemd mag worden, is dat de band qua sound wel erg weinig afwijkt van wat je had verwacht. “Law Abiding Citizen” en “Neighbourhood Watch” zijn beide prima tracks, waarbij die laatste noemenswaardig is vanwege de enige “BLEGH” op het album. De uitvoering is gewoon heel sterk, maar het is wel meer van hetzelfde.

De plaat eindigt vervolgens met “Ladder Work”. Hier aarzelt Stray From The Path niet om de boodschap uit “Needful Things” te herhalen, maar ditmaal met DJ scratches er tussendoor. De boodschap van het lied is ook een passend eind van “Euthanasia”. Met een kille atmosfeer op de achtergrond wordt er een telefoontje gepleegd: “Hello. To meet the criteria qualified for euthanasia you must have an incurable, constant state of unbearable suffering. If you think you qualify, please press 1.” Maar wanneer je vervolgens op 1 drukt, wordt de boodschap eindeloos herhaalt. Een duister einde aan een sterke plaat.

Op “Euthanasia” laat Stray From the Path zich van zijn meest kille, onheilspellendste kant zien. Er is meer dan genoeg van de te verwachten boosheid en agressie rondom de vele problemen in de wereld te horen. Maar je proeft ook wel een beetje de hopeloosheid van twee jaar pandemie. De band zal weinig nieuwe fans krijgen met deze plaat, maar als je al fan was is het een uitmuntende toevoeging aan de catalogus!  

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 9 september 2022
Label: UNFD