Hemelvaartsdag 2026 is wisselvallig: van regen naar zon, alsof elk seizoen even voorbij komt. In de Eindhovense Dynamo maakt dat weinig uit, want daar belooft het een feestje in donkere sferen te worden. Op donderdag 14 mei 2026 staat namelijk de Britse gothic rockband Creeper samen met The Howling op het podium met hun The Sangu-tour. Het belooft een avond vol duistere anthems en theatrale energie te worden.
Om 20:00 uur wordt de avond afgetrapt door The Howling met een iets te lange introtune. De eerste drie nummers worden op het publiek afgevuurd: de band is strak en energiek. Hierna spreekt frontman Mikey Lord het publiek voor het eerst toe: “Eindhoven! How the devil are you?” Een luid en enthousiast gegil is de reactie: Dynamo heeft er zin in!
Na een rustig nummer, waarbij het publiek de zaal vult met telefoonlichtjes, spreekt Lord het publiek opnieuw toe: “You don’t know a lot of the songs, but this is my father’s favorite.” Hierna klinken de eerste tonen van hun eigen versie van ABBA’s “Gimme Gimme Gimme (A Man After Midnight)“. Wie had gedacht dat een dikke gitaarsolo prima in een ABBA-song past? Tijdens het eerste refrein neemt het publiek het volledig acapella over, terwijl drummer Bailey Roper met een bijna Joker-achtige uitstraling en bijpassende sinistere lach de horrorvibe compleet maakt.
Na een korte “Happy Birthday” voor de drummer wordt er afgesloten met “Unholy“. De energie gaat omhoog bij zowel het publiek als de band. Lord loopt zwaaiend met zijn microfoon over het podium. Roper likt demonstratief zijn drumstok af nadat hij het publiek heeft opgejut om mee te klappen. Wat een begin van de avond!
Creeper opent hun set vol overgaaf en energie met “Mistress of Death“. Bij het tweede nummer, “Blood Magick (It’s a Ritual)” wordt “Drink the Blood” uit volle borst terug geschreeuwd naar het podium. Het enthousiasme en de energie zit er vanaf moment één bij zowel het publiek als de band goed in. De show steekt goed in elkaar. Van setlist tot afwisseling tussen de vocals van Will Gould en Lawrie Pattinson en de kleine theatrale acties van de bandleden. Zo loopt bassist Sean Scott op een gegeven moment met een doodse blik vooruit over het podium terwijl hij zijn bas achter zich aansleept. Het klinkt wellicht wat suf, maar in de show voelt het als een waardevol element.
Halverwege de set neemt Pattinson de leadzang voor haar rekening tijdens het nummer “Razor Wire“. Haar stem is helder en scherp en totaal anders dan de diepe vocalen van Gould. Die afwisseling is lekker, terwijl ook Gould bewijst vanavond vocaal ijzersterk te zijn. Zijn uithalen en wisselingen laten zien hoe breed zijn vocalrange is. Hoewel de vocalen natuurlijk als eerste opvallen is het muzikaal ook op topniveau. Wanneer drummer Jake Fogarty zijn moment krijgt met een uitgebreide, keiharde drumsolo na “Razor Wire” wordt dat ook nog even onderstreept.
Na dit muzikale intermezzo is het tijd voor “Chapel Gates“, waarbij Mikey Lord van The Howling het podium wordt opgehaald. Je kunt zien dat de bands al vaker samen shows hebben gespeeld, het voelt heel natuurlijk en vriendschappelijk. Met “Parasite” en “The Black House” knalt Creeper vervolgens door om met het rustigere “More Than Death” af te sluiten. Dit pianonummer laat zien dat Creeper niet alleen maar in een sneltreinvaart energieke nummers live weet over te brengen. Het is intiem, maar groots. En dat werkt verrassend goed. Gould bedankt het publiek en verlaat dan het podium.
Onder luid gejoel stapt de band na enkele minuten weer op de bühne voor de toegift: “Further Than Forever” en “Cry to Heaven“. Laatstgenoemde is de perfecte afsluiter en alle remmen gaan los. De zaal zingt luidkeels woord voor woord mee en het is een heerlijke afsluiter van een geweldige avond.
Ergens is het vreemd dat Creeper nog niet grotere zalen gevuld krijgt, want ze bewijzen vanavond weer hoe ijzersterk ze zijn. De band is een totaal plaatje waarbij alles klopt en bij elkaar komt: van energieke liveperformance en showelementen tot muzikaal sterk. We zien Creeper graag snel weer in een Nederlandse zaal!