Het is een zeldzaamheid in de muziekwereld dat een band een album uitbrengt dat wordt aangekondigd als hun allerlaatste. En toch is het zover voor de thrashmetalgiganten van Megadeth. Met hun zeventiende studioalbum, dat een self-titled album is en dus “Megadeth” heet, sluit de band een indrukwekkend hoofdstuk van metal af.
43 jaar na de oprichting van de band geeft de band nog één laatste muzikale statement. Een historisch moment. Niet alleen voor fans van de band, maar voor de hele metalwereld. Ookal is “Megadeth” het laatste album, de line-up van de band heeft wel een (relatief) nieuw lid; gitarist Teemu Mäntysaari. Hij doet al sinds 2023 live mee, maar “Megadeth” is de eerste en de laatste studio-opname waar hij aan mee doet.
De kern van het album, zoals te verwachten van Megadeth, is solide. De meeste nummers ademen de vertrouwde thrashmetalsound die we van de band gewend zijn. Denk aan snelle riffs, complexe structuren en de kenmerkende agressie. Allemaal elementen die we kennen en verwachten van tracks van Megadeth, wat de band vanaf het begin van het album levert. “Tipping Point” is een opener waarmee de band direct laat horen geen verstofte softe variant van zichzelf te zijn geworden na al die jaren. Een nummer als “Let There Be Shred” doet precies wat de titel belooft: het is een technisch hoogstandje, een showcase van de gitaarvirtuositeit van Dave Mustaine en Mäntysaari die de luisteraar omver blaast. Dit is het Megadeth dat velen liefhebben en bewonderen.
Echter, niet elk nummer op “Megadeth” is een schot in de roos. “I Don’t Care”, tevens een van de singles van de release, is een nummer dat de wenkbrauwen doet fronsen, en niet op de goede manier. Het klinkt als een ongemakkelijke mix van punkrock uit de zeroes met willekeurige gitaarsolo’s die nergens echt passen. Tekstueel lijkt het te komen van iemand die ooit een scherpe politieke rand had, maar nu moeite heeft om een duidelijke positie in te nemen. Een beetje vergelijkbaar met Daron Malakian’s “far middle”-uitspraken. Het voelt geforceerd en misplaatst in de context van het album.
De afsluiter van het album, een bonus track, is een cover van Metallica’s “Ride the Lightning”. Dit is een nummer waar Mustaine zelf aan heeft meegeschreven, wat duidelijk te horen is. Hoewel het trouw blijft aan het origineel, is de typische Megadeth-invloed onmiskenbaar. De hand van Mustaine, hoe oud het origineel ook is, is voelbaar en geeft het nummer een interessante dubbele laag. Het is een krachtige, zij het ietwat onverwachte, afsluiter.
Over het algemeen is “Megadeth” een goed album, maar het ontbreekt aan de wow-factor die je misschien zou verwachten van een afscheidsrelease. Met één duidelijk zwak nummer met “I Don’t Care” en een paar absolute hoogtepunten zoals “Tipping Point”, “Let There Be Shred” en “Ride the Lightning”-, is het zeker geen slecht album. Het is echter vooral een release die de verwachte kwaliteit levert van een band die al decennia meedraait. Het is niet de knallende exit waar sommigen misschien op hoopten, maar eerder een waardige, zij het ietwat ingetogen, afsluiting van de legendarische carrière van Mustaine.
Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 23 januari 2026
Label: BLKIIBLK / Frontiers Music