Na twee snikhete festivaldagen die het lichaam ongetwijfeld hebben getest, breekt de zaterdag aan op Jera On Air 2026. Het is een paar graden afgekoeld, maar dat is niet te merken wanneer je opnieuw je tent uitbrandt. Er is echter niets dat de festivalgangers tegenhoudt om alles uit de laatste dag te halen. We schrapen alle energie bij elkaar om nog een keer vol de pit in te duiken. De laatste festivaldag van Jera On Air 2026 wordt onder andere gevuld met shows van We Came As Romans, Bob Vylan, Hatebreed, All Time Low, Viagra Boys en headliner Papa Roach.
14:45 uur – Clitteband – Raven
Op de vroege zaterdagmiddag is er plaats voor opkomende Nederlandse hardcorebands. Zo sloopt Torn From Oblivion om 12:00 uur al de Sparrow en is Sugar Spine gelijk hierna te zien in de Hawk. In de Buzzard claimt om 12:00 uur Even If We Lose de prijs van de No Guts, No Glory band battle. Wij pakken het vandaag wat rustiger aan om ons te focussen op een andere Nederlandse band: Clitteband. In de Raven is het warm en staan fans al klaar voor het podium wanneer de band vrolijk opkomt. Het viertal is afkomstig uit Hilversum en straalt direct plezier uit. Ze zijn jong, queer, feministisch en inmiddels één van de bekendste Nederlandse FLINTA-bands. De muziek van Clitteband doet denken aan oldschool punk, maar dan met veel eigenzinnige elementen. Hun teksten zitten vol humor en de muzikanten hebben veel interactie met elkaar. Ondanks de speelse riot grrrl-energie van de band klinkt vocalist Emmi heel zuiver. Na “Basisschool” en “Brandstad” uit ze haar frustraties over mannen die denken iedereen zo maar aan te kunnen raken. Tijdens “Feminist” zingt en danst het publiek wat meer, maar als Clitteband niet in een broeiende Raven zou staan, zou er nu ongetwijfeld een moshpit zijn. De band sluit af met “Roken op het schoolterrein“, waarvan het melodietje gretig wordt meegezongen. Na de show zijn de bandleden gelijk enthousiast om hun fans en vrienden te knuffelen. De show van Clitteband is een goede start!
16:00 uur – La Dispute – Eagle
Het is altijd een cadeau om La Dispute live te zien, want deze post-hardcoreband raakt altijd. Vocalist Jordan Dreyer schrijft geen songteksten, maar verhalen. De rauwe, poëtische beeldspraak schreeuwt hij overtuigend door de microfoon en wisselt hij af met kwetsbare melodieën. De band opent niet heel sterk door twee nummers van hun nieuwste album in te zetten. Gelukkig zorgt “The Most Beautiful Bitter Fruit” voor wat meer betrokkenheid van het publiek. Het energieke nummer laat het publiek springen. Vooraan de barrière zingen veel mensen de tekst mee. Ergens is het jammer dat er een barrière is, want Dreyer vindt het maar al te leuk om zichzelf in het publiek te werpen en zijn microfoon te delen. De energie van La Dispute is er echter niet minder om, ook niet door de hitte. De zanger loopt constant zenuwachtig van de ene naar de andere kant van het podium, draait zichzelf rond en hurkt om oogcontact te maken met fans die meezingen. Na “Woman (Reading)” is het tijd voor de ultieme hit “King Park”, waar het verhalende lied opbouwt tot de zin die iedereen meeschreeuwt: “Can I Still Get Into Heaven If I Kill Myself?“. Het tempo zakt hierna helaas weer wat in tot “Why It Scares Me” start. Halverwege het nummer verschijnt Crystal Pak, de vocalist van Initiate, om de laatste zinnen wat extra kracht bij te zetten. De band sluit de set met “Such Small Hands“, een van hun bekendste nummers, maar ook een van de kortste. Het publiek lijkt ondanks de overtuigende performance niet helemaal mee te gaan in de muziek. Komt dit door de setlist, die misschien wat meer pit nodig heeft, of door het tijdslot in een veel te grote tent? Ook al was het misschien niet de juiste opstelling, het was opnieuw genieten van La Dispute.
16:00 uur – Trash Boat – Hawk
Terwijl La Dispute de grootste tent op zijn kop zet, is het aan Trash Boat om precies datzelfde voor elkaar te krijgen in de Hawk. De tent staat bomvol en de sfeer zit er vanaf het begin goed in. Wanneer de set bij het nummer “He’s So Good” aan belandt neemt frontman Tobi Duncan even kort de tijd om het publiek toe te spreken. Hij vertelt dat hij soms last heeft van writersblock, maar dat dit nummer hem heel makkelijk afging. “This is ‘He’s So Good’” roept hij vervolgens de tent in. Onder luid gejuich wordt de track ingezet en de crowdsurfers en stagedivers komen als paddenstoelen uit de grond. De band speelt enorm strak, de energie is goed en Duncan bewijst met gemak het publiek naar zijn hand te zetten. Bij afsluiter “Strangers” gaat het nog net even iets harder. Een heerlijke set zo midden op de dag!
17:15 uur – Ronker – Sparrow
Wanneer je de Sparrow binnenloopt, valt aan Ronker gelijk op wat een plaatje de band is: veel van de Belgische bandleden hebben tatoeages en flinke mullets. Ze beginnen hun set met snelle, chaotische nummers waarvan je het genre het beste kan beschrijven als speednoise met hier en daar wat grunge-elementen. Frontman Jasper de Petter kondigt aan dat hij het publiek met een emo-liedje wil voorbereiden op La Dispute. Hij krijgt snel te horen van het publiek dat La Dispute net al opgetreden heeft en zijn gezicht valt nog net niet uit elkaar van teleurstelling. “Oké, dan houden we de emo-vibe even vast,” besluit de Petter. “Dit liedje gaat over nuchter zijn.” Bij het kwetsbare, opbouwende “Snuff“, waarvoor de zanger zijn ogen sluit, voel je dat er een persoonlijk verhaal achter deze track zit. Anderhalf jaar geleden speelde Ronker in Mezz, Breda. De Petter benoemde dat hij die avond voor het eerst nuchter zou spelen. Toen kreeg hij een applaus van het publiek, maar in de Sparrow ontstaat er een verbondenheid en meerdere vrienden pakken elkaar vast. Na dit emotionele moment besluit de Petter dat het podium vanaf nu zijn persoonlijke speeltuin is: hij klimt eerst op de monitors links voor een paar stevige uithalen, waarna hij samen met zijn crew andere monitors opstapelt tot een soort van torentje, midden op het podium. Hier staat hij wel tevreden en het is een prima plek om de set af te sluiten. Ronker is echt een creatieve act die in de Sparrow helemaal thuis is!
18:00 uur – Youth Code – Raven
Youth Code is een EBM duo, bestaande uit Sara Taylor en Ryan George. In eerste instantie lijkt het misschien een vreemde eend op Jera On Air, maar de act wordt vaak omschreven als ‘industrial music infused with hardcore angst’. Zodra het duo het podium betreedt is duidelijk dat deze act alles behalve misplaatst is. Het is rauw, energiek en bruut. Nog voor de eerste tonen slingert Taylor de microfoon over het podium, terwijl George de kabel van zijn microfoon bijna de hele set tussen zijn tanden heeft hangen. De twee hebben een bijna chaotische dynamiek die zorgt dat je wilt blijven kijken. Het is erg rustig in de benauwde Raven, wat soms afbreuk lijkt te doen aan de intensiteit die ze zoeken. Ze blijven echter energiek doorgaan, al voelt het na enkele nummers wel als wéér hetzelfde trucje. Halverwege de set stapt de zangeres het publiek in en met dwingende gebaren dirigeert ze iedereen richting het midden, om haar heen. Binnen enkele seconden staat de menigte precies zoals zij het wil: om haar heen en dicht op elkaar. Op dat moment heeft ze hen volledig in haar greep.
19:00 uur – Unpeople – Sparrow
Ondanks dat we aan het avondprogramma beginnen, zit indutten er niet in. “Jera On Air: bounce with me! Jump! Jump! Jump!” Dat is hoe frontman Jake Crawford de set van unpeople aftrapt. De complete Sparrow begint te bewegen en als je ook maar even stil staat voel je de houten planken onder je voeten meegaan. Visueel gezien is het ook de frontman die in eerste instantie je aandacht trekt: gitaar om de schouders, een wit gestreken blousje en een knalrode stropdas. Vocaal gezien verrast het ook: moeiteloos wordt er geschakeld tussen hoge zanglijnen, redelijk stevige screams en afwisselende harmonieën. Het publiek wordt continu bij de show betrokken. Bassist Meg Mash laat met handgebaren weten dat ook achteraan moet worden meegedaan en het publiek wordt in twee gesplitst voor een moshpit. Tijdens “Waste” ontstaat een mooi festivalmoment wanneer een crowdsurfende fan woord voor woord blijft meezingen en daarvoor een korte, oprechte erkenning krijgt van de bassist met een blik en een vuist in de lucht. Ook de nieuwe single “Friends” wordt opvallend snel opgepakt met het klappende ritme. Een crowdsurfer in een geel shirt en regenboogsokken wordt van vooraan letterlijk de tent uitgedragen om vervolgens via de zijkant weer op handen de zaal ingedragen te worden. Iets wat bij unpeople zorgt voor een lachmomentje. Voor de afsluiter gaat nog één keer alles open: gitarist Luke Caley maakt crowdsurfend met zijn gitaar een rondje en Crawford eist nog een laatste circlepit af. Een passend einde voor een set die geen seconde stilstaat.
20:00 uur – All Time Low – Eagle
Wanneer All Time Low om 20:00 uur het podium in de Eagle betreedt, valt direct op dat gitarist Jack Barakat er deze tour niet bij is, dit vanwege een probleem aan zijn armen. De vraag is dan alleen: hoe gaat zanger Alex Gaskarth de show dragen zonder zijn iconische sparringspartner. Wat vanaf het eerste nummer duidelijk is, is dat Gaskarth’s stem vandaag echt supersterk is. Waar je normaal bij All Time Low wat rust tussen de nummers door kan verwachten, wordt nu song na song eruit geput. De interactiemomentjes blijven beperkt tot het vragen om springen, klappen en dergelijke. Wanneer Gaskarth een klein jongetje op de schouders van zijn vader spot moet hij het toch even vragen: “Is this your first show ever?!” Het jongetje van geschat nog geen 3 jaar oud wordt toegejuicht door het publiek. De sfeer zit er goed in en hit naar hit wordt gespeeld. “Weightless“, “Something’s Gotta Give“, “Lost In Stereo” en “Sleepwalking“. Ze komen allemaal in een razend tempo voorbij. Als laatste staat natuurlijk “Dear Maria, Count Me In” op de setlist. Een vloedgolf aan crowdsurfers gaat richting het podium, de pit is continu in beweging en de keeltjes worden precies op dit moment schor geschreeuwd. Ondanks dat de set megastrak in elkaar stak, ontbrak die bepaalde chemie tussen Gaskarth en Barakat om het écht tot een All Time Low-supershow te bestempelen.
21:30 uur – Het Goede Doel – Sparrow
Terwijl de meest harde bands op de andere podia spelen of aan het opbouwen zijn, is het in de Sparrow tijd voor wat typische Hollandse glorie. Alle emo-kids en metalheads toveren samen met Het Goede Doel de tent om in een grote Nederlandstalige kroeg. Na het eerste nummer spreekt zanger Henk Westbroek het publiek even toe: “Het is allemaal heel gezellig en de energie is goed, maar het valt me wel een beetje tegen qua meezingen.” Hierna volgt een korte instructie voor het meezingen van “Nooduitgang” en met succes. Hoe verder we in de set komen, hoe meer en vooral harder er wordt meegezongen. We zien moshpits, polonaises, strandballen en crowdsurfers. En ondanks dat de temperatuur buiten misschien nét onder de 30 graden is gezakt, wordt er luidkeels “PEPERNOTEN! PEPERNOTEN! PEPERNOTEN! PEPERNOTEN!” gezongen tijdens “Sinterklaas (Wie kent hem niet?!)” Alsof het feest niet gekker kon, verschijnt De Goedheiligman ook nog op het podium. Wanneer je dan denkt alles gezien te hebben en dit het hoogtepunt van de show moet zijn, duikt hij het publiek in om een rondje te crowdsurfen. Dit kan echt alleen op Jera On Air. Uiteraard sluit Het Goede Doel hun set af met de hit “België” en daarmee komt na een ruime driekwartier een einde aan dit geweldige Hollandse glorie-momentje.
22:00 uur – Viagra Boys – Eagle
Om 22:00 uur is het lekker afgekoeld en zijn we klaar voor de Zweedse postpunkers van Viagra Boys. De Eagle is niet eens tot de helft gevuld, maar alsnog weten de mannen de zaal te domineren. Ze openen namelijk met “Man Made Of Meat“, een favoriete track van het nieuwe album, waarbij frontman Sebastian Murphy ironisch meteen zijn shirt uittrekt. Niet alleen zijn vele chaotische tattoos en bierbuik trekken de aandacht, zijn stem klinkt ook écht heel goed. Wanneer “Punk Rock Loser” speelt is de tent wat voller, en vooral vooraan ontstaat er een springende chaos waar de crowdsurfers niet meer te tellen zijn. De visuals achter het podium zijn intens, want het flitsende woord “Anxiety” wisselt af met een scherm vol vage coördinaten en symbolen. Het scherm verlicht het bewegende publiek, dat zich als een golvende mierenhoop laat dirigeren door Murphy. Het is gaaf, maar zou geen goede trip zijn. “Sports”, de ultieme insanity-hit van Viagra Boys, wordt enthousiast meegezongen en wakkert een nieuw energieniveau van het publiek aan. De band sluit op een creatieve manier af met de oude track “Research Chemicals“, waarbij er opeens iemand op de bongo’s losgaat en een saxofonist amper boven de steeds meer intense elektronische effecten uit komt. De laatste vijf minuten van de set geven het gevoel van een absurde techno-set en het publiek wordt er helemaal in meegezogen. Geen seconde stoppen ze met crowdsurfen en springen, net zoals de band niet stopt met hun missie om elke zaal om te toveren in hun eigen Viagra Boys-bunker. Iedereen die dit gemist heeft, postpunkfanaat of niet, verdient het om deze show te zien.
Strijdend tot het eind
Jera On Air 2026 was er zeker een voor in de boeken: van extreme hitte en de meest toffe en chaotische acts tot een letterlijk stormachtig einde. Zoals elk jaar was er weer veel te ontdekken, kon je verrast worden op een positieve én negatieve manier en kon je uit volle borst meeschreeuwen met jouw ultieme favorieten. Het was dit jaar strijden én genieten, maar de goede organisatie, de vele vrijwilligers en het broederschap dat Jera On Air altijd weer kenmerkt, maakte deze editie weer tot een écht succes. Tot in 2027!
Lees ook onze reviews van Jera On Air 2026 dag 1 en dag 2.