De all-female punkband Go Betty Go uit Los Angeles bracht in september 2024 de EP “Black & Blue” uit, hun eerste nieuwe werk in twaalf jaar! Dat betekent niet alleen een muzikale wedergeboorte, maar ook een viering van kracht, verbondenheid en doorzettingsvermogen. We spraken met zangeressen Nicolette Vilar en Emily Wynne-Hughes over het nieuwe materiaal, de emotionele rollercoaster van het opnameproces in combinatie met de kankerdiagnose van Betty, optreden in matching zeeman-outfits, octopussen en wat punk vandaag de dag voor hen betekent.
Hey Nicolette en Emily. Leuk jullie even te spreken! Hoe gaat het met jullie?
Nicolette: “Het gaat goed! We hebben net een aantal shows gespeeld, onze EP-release is supergoed gegaan. We hebben het naar ons zin! Wat vind jij Emily?“
Emily: “Het is eerlijk gezegd echt een droom. Ik zat heel, heel lang geleden in de band. Het was een van de beste ervaringen uit mijn jeugd. Om nu de mogelijkheid te hebben om terug te komen en aan te sluiten bij de meiden, in wat ongelukkige omstandigheden, dat wel. Maar om weer op het podium te staan en iets te doen wat zo dicht bij mijn hart staat, is een fantastische ervaring. Wat echt voelt als een familie!“
Jullie nieuwe EP “Black & Blue” is onlangs verschenen. Hoe zijn de reacties geweest?
Emily: “Vreselijk! Iedereen haat het!” -Lacht “Nee, het is echt goed. We zijn echt enthousiast. Het is de eerste plaat in twaalf jaar. Vanuit mijn perspectief lijken mensen echt enthousiast te zijn.“
Nicolette: “Oh ja! De nummers worden goed opgepakt. Sommige tracks spelen we wel al een tijdje en fans zijn superblij om een opgenomen versie te hebben. En al helemaal met de nummers van Emily. De nummers met haar op het podium zijn al een eeuwigheid geleden. De video die ik heb gemaakt voor ‘Party At Sea’ op YouTube krijgt een hoop views en heel veel mensen laten lieve en leuke reacties achter. Ik ben echt blij met hoe het is ontvangen!“
Klinkt goed! En zoals je zegt: er zijn een aantal nummers die eigenlijk al lang bestaan in de wereld van Go Betty Go. Wat heeft ervoor gezorgd dat jullie die nummers alsnog hebben opgenomen?
Nicolette: “Het is lastig geweest om echt samen te komen om te schrijven door onder andere COVID en de kanker-diagnose van Betty [Cisneros]. We doen dingen langzaam, omdat we ze goed willen doen – de juiste kwaliteit. We hadden de vier nummers waar we echt tevreden mee waren, maar we realiseerden ons ook dat als we iets echt uit willen brengen, we iets meer moesten hebben. Aixa [Vilar] zei direct van ‘Is dit niet een goed moment om de nummers op te nemen die we toentertijd met Emily hebben gedaan?’ Dat was eigenlijk het begin waarbij we Emily er weer bij haalden.“
Emily, hoe was het voor jou toen de band met deze vraag bij je kwam?
Emily: “Ik heb een andere baan in de muziekindustrie en in technologie, op het podium staan is op een andere manier leuk. Toen ik een belletje kreeg van de meiden om te vragen of ik zin had om de nummers op de plaat te zetten, was het de makkelijkste beslissing OOIT. Het voelt als fietsen: je verleert het niet. Het is 12 jaar geleden en in de tussentijd heb ik heel wat andere dingen gedaan. Ik heb muziek gemaakt aan de popkant, nummers opgenomen die totaal anders zijn. Het was wel een beetje spannend, want in de loop der jaren heb ik last gekregen van serieuze plankenkoorts. Daarom heb ik nu soms wat hulp nodig van een bètablokker voordat ik optreed, maar verder gaat het prima. Het opnameproces voelde als iets dat al heel lang in de maak was. Het was alsof ik een oude vriend ontmoette die ik ontzettend gemist had.
Ik wou dat ik meer te zeggen had dan dat het gewoon geweldig is geweest. Het integreren van Nicolette in de nummers ging ook fantastisch en heeft de liedjes echt naar een hoger niveau getild. Bovendien was de kans om dit call-and-response-gevoel op het podium te hebben supergaaf. Het is gewoon een dynamisch onderdeel van de show. Ik had niet gelukkiger kunnen zijn met hoe alles is verlopen.
En dan is er ook nog mijn nieuwe man, die me alleen kende van mijn professionele kant en niet als muzikant. Voor hem was het heel speciaal om me te zien optreden, en voor mij was dat ook een bijzonder moment. Dus ja, het is geweldig geweest. Ik hou ervan!“
Het moet haast wel een achtbaanrit zijn geweest om deze EP op te nemen met de hele COVID-situatie en de diagnose van Betty Cisneros. Maakte dat het moeilijker of hielp het juist?
Nicolette: “Ik denk dat het hand in hand gaat. Wanneer je iets van kunst maakt, reflecteer je op je eigen leven. De ontberingen van het leven. En ondanks dat sommige al lang geleden geschreven zijn, raken ze dingen die problematisch zijn. Als ik ze zing haalt het een bepaald gevoel op. Het is een mooie manier om alles te verbinden. Het laat mensen weten dat ze niet alleen zijn en dat iedereen met shit te maken krijgt. Je maakt dan van iets verdrietigs iets moois.”
Wat was dan het meest uitdagende nummer op de EP?
Nicolette: “Wat denk jij Emily?“
Emily: “Ik ben maar op twee nummers te horen. Ik denk dat ‘I Am the Blame’ het moeilijkst was, omdat ik daar niet zo comfortabel mee was omdat het lang geleden was. En ‘City Lights’ hebben we heel veel live gespeeld, dus dat kwam wat makkelijker terug. Het was niet echt een uitdaging als ik eerlijk ben. Ik zing soms erg hoog en technisch gezien is het moeilijk om die noten soms te halen en ze wat ruwer te maken. Zonder dat ik klink als een popdiva die een rocknummer probeert te zingen. Dat is de grootste uitdaging voor mij als een zangeres. Ik heb nogal een traditionele stem, een beetje Kelly Clarkson-vibe. Dus voor mij als een punkrocker bij hart, hoe maak ik het wat ruwer. Dat was het moeilijkste voor mij! Geen uitdagingen, gewoon superleuk!“
Nicolette: “Om daar nog even aan toe te voegen. Emily en ik zijn echt verschillende zangeressen. Die nummers passen perfect bij haar en haar bereik. Om haar dat te zien doen, is als een vis in het water. Zo natuurlijk. Het is moeilijk voor mij om die nummers te zingen, dus ik heb dat ook nooit gewild.” -Lacht “Deze waren bedoeld voor Emily, dus ik had zoiets van waarom halen we haar er niet gewoon bij om het te doen.”
Is er ook een nummer waar jullie heel trots op zijn?
Nicolette: “Ik ben heel erg trots op de video die ik heb gemaakt voor ‘Party At Sea’. Ik heb daar er echt hard aan gewerkt. En ik vind dat nummer ook echt leuk.”
Emily: “Ik moet daar even aan toevoegen dat Nicolette echt bescheiden is. Nicolette is namelijk een van de meest talentvolle grafische vormgevers die ik ooit heb ontmoet. Ze heeft ook een baan waar ze de meest fantastische filmposters maakt. Dus alles wat wordt gemaakt van flyers tot albumcovers en video’s komt allemaal uit een ongelofelijk getalenteerd brein. Al het visuele is ook samenhangend. Ik denk dat dat echt een extra laag geeft om het thema van het album zo door te trekken.”
Dat is zeker zo! Kunnen jullie misschien ook iets meer vertellen over het verhaal achter de albumtitel en cover?
Nicolette: “Ik vroeg aan Betty: ‘Wat vind je dat de titel moet worden?’ en ze antwoordde echt meteen: ‘how about, ik heb kanker?’” -Lacht “Want ze zat gewoon in die gedachtenbubbel en slaat zich er op deze manier doorheen. Vanuit daar kwam het idee om verder te gaan denken rondom het thema ‘wat gebeurd er met ons lichaam als we pijn hebben?’. Bijvoorbeeld als je je stoot, dan krijg je blauwe plekken. Dat kleurenthema in combinatie met het nummer ‘Party at Sea’, zorgde ervoor dat we hier bij uitkwamen.”
Emily: “Ik vind het ook echt te gek, wat me eerst niet eens is opgevallen, dat de golven een hand vormen. Het is echt vet! Het is ook heel erg vintage tattoo-achtig. Klassiek 1950 Sailor Jerry-vibes. Zo goed!”
Als jullie de EP moeten omschrijven aan de hand van twee dieren. Voor welke dieren ga je dan?
Nicolette: “Ik ben de laatste tijd echt helemaal gefixeerd op de octopus. Ja… de octopus.
Is het trouwens ‘octopi’ als je het over meerdere hebt? Hoe dan ook, ik vind ze extreem intelligent. Wat ik vooral fascinerend vind, is dat ze kunnen ‘zien’ door te voelen. Ze gebruiken hun ogen nauwelijks, maar hun tentakels zijn zó gevoelig. Ze nemen licht en kleur waar via aanraking en hun huid past zich daar vervolgens op aan qua kleur én textuur. Ze zijn echte probleemoplossers. Vaak leven ze solitair, maar er zijn ook soorten die in groepen samenleven. Ik raak gewoon niet uitgekeken op ze. Ik vind de octopus echt een geweldig wezen. Ik ben de laatste tijd ook veel bezig met visuele concepten waarin vrouwen in een octopus veranderen. Dat is echt mijn dier voor deze EP.“
Emily: “Mijn antwoord is misschien iets minder doordacht, maar ik ga voor de kat! Ik hou gewoon van katten. We zijn meiden, dus pussy. Ik hou van Halloween en ik ben dol op zwarte katten. Dus ja, een kat.“
Hoe houden jullie de balans tussen het behouden van jullie oorspronkelijke punkroots en het experimenteren met nieuwe muzikale stijlen?
Nicolette: “Voor mij betekent punkrock dat je dingen kunt doorbreken, ongeacht wat er in het leven als ‘normaal’ of vaststaand wordt gezien. Punkrock is voor mij doen wat jij zelf wilt, op jouw manier en het draait om de community: de mensen die onze muziek luisteren en die ons altijd gesteund hebben. Ik ben zo dankbaar dat ik al die jaren vrienden heb gehad in deze scene. Maar het gaat voor mij dus niet over een bepaalde look of stijl waar je aan moet voldoen. Als er iets is wat punk ons geeft, is het juist de vrijheid om altijd onszelf te zijn en te blijven creëren. Ik voel geen enkele beperking. Sterker nog, ik denk dat de punkrockgemeenschap ons juist de ruimte geeft om te groeien en trouw te blijven aan wie we zijn.“
Emily: “Wat ik bijzonder vind aan dit genre, aan deze plaat en aan de shows die we nu doen, is dat het niet draait om het zingen van de perfecte noot. Het gaat niet om: is de hook wel catchy genoeg? Het gaat om het overbrengen van een boodschap. Bij veel nummers van Go Betty Go draait het om dat gevoel van verbondenheid. En qua geluid maakt het, zoals Nicolette ook zegt, eigenlijk niet uit wat de stijl precies is. De punk zit hem in wat je voelt als je in die microfoon zingt. Het gaat om dat beetje rebellie, dat beetje woede, maar ook om het plezier van samen uit volle borst meezingen. Voor mij draait het echt om emotie. Zeker na alles wat er cultureel is gebeurd in de Verenigde Staten onder de vorige regering en met alles wat er nu gaande is op politiek vlak. Het is voor mij ontzettend belangrijk om mijn gevoelens kwijt te kunnen. Punk biedt daar de perfecte uitlaatklep voor. Zelfs als ik hoge noten zing, blijft die agressieve, rauwe ondertoon voelbaar. Dat hoort er gewoon bij.“
Jullie hebben ook een paar shows gespeeld, waaronder een releaseshow in Los Angeles. Hoe was het om de nummers op deze wijze live op het podium te brengen?
Emily: “Te gek. Echt ontzettend vet. De zaal was zo goed als uitverkocht en het was gewoon een hele sterke show. We droegen schattige, bijpassende outfits met een soort matrozen-vibe. Felt super cute. En eerlijk, het hoort absoluut bij de top vijf tot tien beste momenten van mijn volwassen leven. Echt waar.“
We hebben een vraag afkomstig van een andere band. De band Friday Pilots Club wilde weten: wat is het ergste dat jullie ooit is overkomen tijdens een show?
Nicolette: “Oh jeetje, dat is een goeie vraag.” -Lacht
Emily: “Ik weet het meteen. Daar hoef ik niet over na te denken. We speelden een show in New Mexico, tijdens een wat langere tour. Als zangeres is het best een uitdaging om intens en agressief te zingen, en toch je stem goed te houden. Je stem is gewoon een machine en die moet af en toe even een onderhoudsbeurt krijgen. Bij die show zongen we een nummer dat we samen zingen, eentje die we in deze tour vaak deden. Het is een lied met veel hoge, schreeuwerige, gruizige uithalen. Ik hou echt van dat nummer, maar het is zwaar om live te zingen. In het midden van dat nummer, midden in de show, viel mijn stem gewoon uit. Zomaar. Dat is me nog nooit eerder overkomen. Ik had gewoon ineens geen stem meer. Mijn stembanden waren compleet overbelast en er kwam letterlijk niks meer uit. Ik kon niet eens praten. Dat was de eerste en hopelijk ook de laatste keer dat me dat overkomt. Het voelde echt als een nachtmerrie: je staat op een podium voor een zaal vol mensen en ineens kun je het nummer niet meer zingen. Het was doodeng.“
Nicolette: “Bij mij viel ooit mijn bh gewoon van mijn lichaam af tijdens een show. Maar gelukkig had ik een outfit aan die stevig genoeg was, dus niemand merkte het. Ik bleef gewoon zingen en dansen, en ik kon aan het publiek zien dat ze het niet doorhadden. Maar ja, mijn bh viel dus gewoon af.“
Is er nog iets dat jullie graag kwijt willen aan onze lezers?
Nicolette: “Oh ja, absoluut. Check vooral onze video’s op YouTube. We hebben voorlopig geen plannen om jullie kant op te komen, maar we zijn allemaal online actief. Voel je vrij om contact met ons op te nemen. Laat weten wat je van de muziek vindt, want dat waarderen we echt. Dat is het eigenlijk wel van mijn kant. Jij nog een toevoeging, Emily?“
Emily: “Ik wil vooral jonge vrouwen aanmoedigen om muziek te maken. En dat hoeft niet per se als zangeres te zijn. Ik denk dat elke vrouw, van elke leeftijd of achtergrond, op een bepaald moment in haar leven zou moeten proberen om muziek te maken of er op een of andere manier onderdeel van te zijn. Er zouden veel meer vrouwen actief moeten zijn in de muziekindustrie, want de cijfers op dat gebied zijn helaas nog steeds teleurstellend. Dus als er vrouwelijke lezers zijn die dit interview nu lezen: ga ervoor! Verken welke rol dan ook binnen de muziekwereld werkt of je nu in een band speelt of achter de schermen werkt. Het is een pad dat veel voldoening geeft en de mogelijkheden zijn eindeloos. We moeten elkaar steunen en samen sterk staan.“
Het album van Go Betty Go, “Black & Blue“, is vanaf 13 september 2024 te beluisteren via de bekende streamingsdiensten. Op de hoogte blijven van de band of het album aanschaffen? Check dan de website van Go Betty Go.