De Britse (post)punkers van IDLES zijn terug met “TANGK“. Wat betekent die titel? Het is een klanknabootsing (onomatopee) van hoe de gitaren van IDLES klinken: ’tengk’! Maar klinkt dat dan ook goed?
‘Pom, pom, pom-pom, pom, Pom-pom,’ klinkt de basdrum. Dan het chaotische geluid van een windgong in een storm, nagebootst op een piano. Geproduceerde feedback op de achtergrond luidt vervolgens de karakteristieke stem van zanger Joe Talbot in: “Upside down house to a broken home.” Met “IDEA 01” begint de plaat enigmatisch, zoals je van IDLES ook wel mag verwachten. Het is het soort opener dat je gelijk de plaat in zuigt.
“Gift horse” begint met een gitaarriff met een aanhoudende toon, wiens noten in een vergelijkbaar ritme als de basdrum in het vorige nummer worden gespeeld. Alleen zijn er nu ook de andere onderdelen van het drumstel te horen. Drummer Jon Beavis speelt een lekker ritme dat je helemaal laat meebewegen. Zelfs tijdens het begin van het brugstuk, waarin alle andere instrument wegvallen en hij de meest simpele beat speelt die er is, voel je de groove. Dat is het teken van een geweldige drummer! Hoewel het nummer tekstueel ogenschijnlijk over een paard gaat, ontkom je bij een IDLES-plaat natuurlijk niet aan een politieke boodschap. In dit geval: “Fuck the king, he ain’t the king, she’s the king“, waarbij de “she” volgens Talbot gaat over zijn dochtertje. Typische IDLES taferelen dus, inclusief een refrein dat je wilt meebrullen als een oerbewoner.
Op “POP POP POP” en “Roy” gaat de band verder op dezelfde tour. Hoewel de nummers wel allemaal anders klinken, kun je ze wel allemaal gelijk herkennen. In het pre-refrein en refrein van “Roy” klinkt het ook een beetje country. Zo weet IDLES toch steeds weer te verrassen. Er zijn tot dit liedje nog niet echt hele rockende momenten op de plaat gehoord en dat verandert met het volgende lied ook niet. “A Gospel” is namelijk gitaar-, bas- en drumloos. Er is alleen piano te horen met verschillende effecten als reverb en delay. Is het dan een zacht en verdrietig liedje? Nee, dat is ook weer niet: het is weer een voorbeeld van Joe Talbot als meest ongefrituurde mannelijke man ooit. Het nummer is namelijk een lieve “ode” aan zijn ex-partners en hoeveel hij van hen heeft geleerd. Dat het twee minuten duurt voordat je doorhebt dat er inderdaad geen bas, gitaar en drums zijn, zegt in positieve zin veel over hoe Talbot je mee kan nemen met zijn stem.
“Dancer” is de hoofdsingle van de plaat en is een samenwerking met LCD Soundsystem. Het tempo en de instrumenten worden hier weer wat opgevoerd. Zoals de titel en het thema van het nummer beamen, is dit een prima nummer om lekker op te dansen. Daarmee is het zeker de meest radiovriendelijke track van de plaat, maar wat mij betreft niet per se het hoogtepunt van de plaat.
Richting het einde van “TANGK” wordt het allemaal wat harder en scherper. Het grootste deel van de plaat laat de band zich van een wat experimentelere kant zien. Maar op “Hall & Oates“, “Jungle” en “Gratitude” treedt de gitaar weer wat meer op de voorgrond. Daarmee laat de band op deze plaat best veel kanten van zichzelf zien. Daarin zijn echter natuurlijk ook rode draden te vinden. Zo heeft bijna elk liedje wel ergens het woord “love” verstopt in de tekst. En Talbot neemt je mee met zijn stem, ongeacht welke emotie hij er ook mee wil uitdrukken.
Als laatste is het goed om de productie van deze plaat nog even te benoemen. Het productieteam bestond namelijk uit gitarist Mark Bowen, Nigel “het zesde lid van Radiohead” Godrich, en KennyBeats, een hiphopproducer. Die combinatie maakt eigenlijk dat deze plaat een unieke sonische ervaring is. Het staat wat dat betreft op zichzelf. Want als je denkt dat je alles hebt gehoord, word je in de allerlaatste twintig seconden van de plaat nog even getrakteerd op een saxofoonsolo. Waarom ook niet?
IDLES krijgt het voor elkaar om hun enigmatische post-punk nog altijd aantrekkelijk te houden. “TANGK” is daarmee een hele goede toevoeging aan hun categorie, en de wachttijd van drie jaar meer dan waard. Het is zeker geen plaat die voor iedereen is, maar dat is de band ook nooit geweest. “Pretentieus”, zo noemde een collega reviewer de band ooit. Als je deze plaat opzet met het idee dat je eens lekker kunt gaan rocken, dan kom je bedrogen uit. Maar dat doet niets af aan het feit dat dit een heerlijke plaat is!
Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 16 februari 2024
Label: Partisan Records