Icon For Hire is de weg kwijt op “The Reckoning”

Slechts anderhalf jaar na het schijfje “Amorphous” is elektronische rockband Icon For Hire alweer terug met een nieuw album: “The Reckoning”. De band zit dus niet stil; zitten de leden misschien boordevol inspiratie? Of heeft hun activiteit toch een andere oorzaak?

De korte introtrack “The Ascent” kent drie delen. Het begint met onheilspellende bastonen. Dan komt daar een ietwat melancholische pianomelodie bij. Ten slotte wordt daar nog een drummachine en wat zang aan toegevoegd, wat het nummer juist een hoopvolle sfeer geeft. Er lijkt naar iets toegewerkt te worden, maar aan het eind loopt dat op niks uit. Het gaat ook niet vloeiend over in het volgende nummer, “Breakdown”. Je vraagt je een beetje af wat het nut is van het intro. Het doet zich voor als opzichzelfstaand nummer, maar het is niet zo interessant. “Breakdown” begint juist met synths en knallende gitaren – precies zoals we Icon For Hire kennen. Dat was een betere albumopener geweest. Toch is ook deze track niet geweldig. De refreinen en coupletten zijn wel oké, en de breakdown is ook wel leuk – maar het mist een stukje originaliteit dat het echt naar een nieuw niveau kan brengen.

Wat geldt voor “The Ascent” geldt ook voor de twee korte intermezzo’s “Fore” en “Interference”: ze voegen niets toe aan het album. En wat geldt voor “Breakdown” geldt voor veel nummers: het mist de originaliteit. Sommige van die middelmatige tracks zijn betere dan andere; zo is “Ready For Combat” heerlijk energiek, en maakt het iets minder uit dat het weinig bijzonders is. Anderen, zoals “Dismantled”, zijn wel origineel maar weten je toch niet helemaal te pakken.

Pas op de tweede helft krijgen we de echt goede nummers te horen. De eerste is “Emo Dreams”. Het begint met een hiphop couplet en werkt naar een meer rockend refrein toe. Het is bij zangeres Ariel Bloomer vaak al te duidelijk wanneer ze de songteksten zo uit haar mouw schud en wanneer ze iets geforceerder zijn. In “Emo Dreams” is het duidelijk dat ze geïnspireerd was en even haar hart moet luchten over het leven van een rockster. Die oprechtheid zorgt ervoor dat het nummer harder aankomt.

Gatekeepers” is het tweede nummer dat boven de rest uitstijgt. De non-stop agressie is heerlijk en je gaat als vanzelf headbangen. Vooral Bloomers gebruik van haar stem is hier ideaal. Het klinkt boos zonder te overdrijven, zoals in de breakdown van “Ready For Combat” een probleem was. En als je het over Bloomers stem hebt, móét je “Diseased” ook wel benoemen. In de brug rapt ze razendsnel en blaast je zo omver. Daar hadden we meer van willen horen!  

Icon For Hire is een prima band, maar “The Reckoning” is verre van hun beste werk. Soms mist het originaliteit en soms mist het oprechtheid. Er zijn maar een paar nummers die de dans ontspringen en echt indrukwekkend zijn. De rest is wel oké, maar ook niet meer dan dat.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 30 september 2022
Label: Eigen beheer