Aan de Vlampijpstraat in Utrecht ligt sinds een paar jaar de onafhankelijke muziekstudio, poppodium en vrijplaats dB’s. Het initiatief functioneert al langer dan 25 jaar als een plek waar vooral lokale artiesten muziek met elkaar delen. Zo is het op vrijdag 9 oktober 2026 de beurt aan het driekoppige Zakmes. De emo-poppunkband bracht een week eerder de gloednieuwe EP “We Are SO Back” uit en viert dat vanavond uitgebreid. Voor de releaseshow brengt Zakmes twee supportacts mee: de emo- en shoegazeband Garden Walk en de hardcoreband Spear.
Bij aankomst is het in de hal van dB’s gezellig druk. De zaal vult zich langzaam voordat Garden Walk de avond om 20:10 uur aftrapt. De Amsterdamse groep bestaat nu ongeveer anderhalf jaar en bracht in maart al een volledig album uit. De backdrop is het bandlogo geopend in MS Paint. Het is grappig en past bij de luchtige sfeer in de zaal. Wanneer Garden Walk begint is de energie duidelijk te voelen en live schuift het shoegaze-gitaargeluid verder naar voren dan op de plaat. Daar betaalt de zang echter de rekening voor. Vocalist Jula klinkt zacht en haar stem valt weg in de flinke geluidsmuur van instrumenten. Ze doet zichtbaar haar best en dat maakt het extra jammer. Zo’n gitaargeluidsmuur hoort bij het genre, maar kan soms wat feedback veroorzaken zoals bij “Don’t Let It Burn Down”. Het nummer bouwt langzaam op tot een episch einde, waarop drummer Ernesto helemaal losgaat. Dit is overigens geen uitzondering, want de hele set lang heeft hij zichtbaar veel plezier in het drummen. Voor het laatste nummer “If I Could Read Your Mind” wisselen gitarist Vadim en bassist Andrew van plek én van instrument. Waarom doen ze dit? Waarschijnlijk omdat het kan en zorgt voor een leuke variatie. Garden Walk is verfrissend, energiek en leuk om live te zien.
Om 21:00 uur is het tijd voor Spear en die trapt af met “Unify”, een single die als een meteoriet een gat in de grond slaat. Dit is niet onverwacht, want Spear is ondertussen een opkomende naam in de Nederlandse hardcorescene. Vanaf de eerste nummers zijn zware, trage gitaren te horen en is de stem van vocalist Coen Coumans zo laag als je die wilt horen bij hardcore. Ondertussen demonstreren trouwe fans hun moves in de moshpit en schreeuwen ze mee in de microfoon van Coumans, die vooraan op de rand van het podium staat. De energie en huiselijke sfeer van Garden Walk worden zo overgenomen door de bonkende kracht van Spear. Wanneer de band verder gaat met tracks als “Regression” en “Absolution” wordt de moshpit nog wilder en gaat er zelfs een schoen omhoog: “van wie is deze?“. De afsluiter van de set is “Hindsight” en deze lijkt niet te eindigen. Met moderne, trage hardcore weet Spear tot het laatste moment het publiek in beweging te houden.
Dan is het tijd voor de band waar we allemaal voor komen: Zakmes met frontman Zakaria Messaoudi, bassist Miguel Galvan en drummer Stein Kemper. Het drietal opent de set met “It’s SO Over…”, de elektronische en dromerige introtrack van de nieuwe EP. Galvan wenkt iedereen naar voren en er wordt hard gejuicht. Wanneer Messaoudi het publiek begroet volgt hierna: “shoutout ACU!”. Oeps. Hij wordt gelijk gecorrigeerd door iemand in het publiek, maar ach, de stad klopt wel. Het ijs is in elk geval gebroken in dB’s en de zelfspot zit er bij Zakmes goed in. De band knalt de set daarna echt open met “All My Homies Hate Eric Sparrow”. Een heerlijk emorock-gitaarriff gevolgd door een rustige, nostalgische melodie die dan weer omslaat in uptempo poppunk. Iedereen springt mee en gelijk is ook te horen hoe de mix van Zakmes klinkt: precies zoals je die wilt hebben.
Bassist Galvan neemt de screams en agressieve vocalen op zich, terwijl de zuivere stem van Messaoudi volledig past bij de emo-zangstijl én goed te horen is. Messaoudi vertelt in een interview met ons over het tot stand komen van de nieuwe EP “We Are SO back”. Deze is ook beïnvloed door de andere bandleden, terwijl hij eerder de nummers vooral alleen schreef. Zo heeft Galvan ervaring in de hardcorescene en zijn invloed is duidelijk terug te horen op “Vitiligo”. De titel van de EP is een knipoog naar typische, lokale emobands die alles groots aankondigen. Bij elke kleine winst hoor je iemand vanavond ook wel “SO back!” zeggen en bij elke kleine tegenslag is Zakmes “SO over“.
“Vitiligo” trommelt de liveshow een enorme moshpit op, maar ook daarbuiten blijft het publiek in beweging. Wanneer een cover volgt van het populaire “27” van Title Fight slaat de zaal volledig op hol. Dit is niet minder bij “Coping Skill Issue”. Het nummer is een samenwerking met het Amsterdamse 32elephants en frontman Patch neemt zijn plek op het podium in. Hij is een enthousiaste gastartiest en een toevoeging aan de samensmelting van stage en publiek. Bijna iedereen kan fanfavoriet “2017” ook al meebrullen en dat is ook niet moeilijk met de aanstekelijke tune.
Zakmes creëert een huiselijke, nostalgische sfeer en houdt die de hele set aan. Het enige weemoedige van vanavond is dat dit voor bassist Galvan zijn laatste show met Zakmes is. Messaoudi geeft een liefkozend praatje en een bedankje, gevolgd door “fuck you, Miguel” van hem en daarna van het publiek. We mogen natuurlijk niet te zoetsappig worden. Deze vrijdagavond zal zowel voor de bands als voor de bezoekers ongetwijfeld blijven hangen. Met of zonder Galvan als geliefde bassist is er veel vertrouwen in de Utrechtse emo-poppunkgroep. Over een band die een zaal zo kan verwarmen, laten dansen en mee kan laten brullen maken wij ons geen zorgen. We zijn nieuwsgierig naar wat Zakmes ons in de toekomst nog zal brengen!