VEMØD begon ooit als een ambitieus soloproject van frontman Jonathan Thorpenberg, maar is inmiddels uitgegroeid tot een krachtige formatie met een onmiskenbare muzikale identiteit. De Zweedse band combineert progressieve metalcore met technische death metal-invloeden en grungeharmonieën die doen denken aan de vroege jaren 90. Met de aankomende release van het nieuwe album, “The Self & Oblivion”, tilt VEMØD hun sound naar een nieuw niveau.
We duiken met de frontman diep in de totstandkoming van de nieuwe plaat. Hij vertelt openhartig over het schrijf- en productieproces in de studio, de fijne samenwerkingen met artiesten als Dead by April en Aviana, en de filosofie achter de teksten. Het resultaat voelt als een enorme stap voorwaarts waar de frontman vol overtuiging achter staat: “Ik ben zo trots op deze nieuwe nummers dat ik ze met liefde verkies boven het oude materiaal.“
Hey Jonathan, leuk om even met je te spreken! Hoe gaat het met jullie?
“Het gaat echt heel goed met ons, dank je wel! En bedankt dat je de tijd neemt om met mij te spreken.”
Onlangs zijn er al twee singles van jullie aankomende album verschenen. Hoe hebben mensen gereageerd op “Fragile Threads” en “Neon God”?
“Dank je! Ik zou zeggen dat de reacties tot nu toe erg goed zijn. Ik heb veel positieve privéberichten ontvangen van mensen die ik nog nooit heb ontmoet. Het is mooi om te zien dat zoveel mensen genieten van wat we maken.“
Geven de nummers de luisteraar een goede indruk van wat komen gaat?
“Nou, het album is in zekere zin best experimenteel. Sommige nummers zijn heel groots, donker en episch, terwijl andere meer een rock-‘n-rollvibe hebben. Je zult het dus gewoon moeten afwachten.” -lacht.
“Qua tekst zou ik echter zeggen dat het een mooie representatie is van wat er gaat komen.”
Wat is je favoriete zin in “Neon God” en waarom juist deze ene regel?
“Een van mijn favorieten is ‘we look for purpose, an end to our woes but in this garden of surplus we’ve lost our souls’. Ik denk dat die lijn op meerdere niveaus werkt. Ten eerste vat het de betekenis van het nummer samen in één rijmende zin. Ten tweede is het een soort woordspeling met een verwijzing naar de Hof van Eden, wat weer aansluit op de titel ‘Neon God’. Het kostte wat tijd om te puzzelen met de opbouw van de woorden, maar ik ben erg blij met het eindresultaat!”
“Neon God” pakt een beeld uit “The Sound of Silence” van Paul Simon en trekt dat naar het heden met smartphones, sociale media en de aandachts-economie. Wat fascineert je aan het pakken van een ouder cultureel idee en dat een moderne interpretatie geven?
“Dat doet het inderdaad! Ik luister al sinds mijn kindertijd naar Paul Simon en hij is altijd een van mijn favoriete tekstschrijvers geweest. Met name dat nummer zorgde ervoor dat ik zelf teksten wilde gaan schrijven. Ik vind het fascinerend dat een nummer uit 1964 zo haarscherp de huidige staat van de westerse cultuur wist te voorspellen. Ik wilde op dat thema voortbouwen en tegelijkertijd mijn respect betuigen aan een van mijn grootste inspiratiebronnen.”
In “Fragile Threads” openen jullie het nummer met het refrein. Hoe uitdagend was het om af te stappen van een traditionele nummerstructuur?
“Volgens mij was het Dave Grohl die ooit de beroemde uitspraak deed: ‘don’t bore us, get to the chorus’. Dat hield ik in mijn achterhoofd toen ik deze opener voor het album schreef. Meteen ter zake komen en de luisteraar direct binnenhalen met het sterkste gedeelte van de song. Toch vind ik dat voorspelbare nummerstructuren niet per se iets slechts zijn. Sommige van de meest invloedrijke nummers uit de geschiedenis hebben echter een heel onconventionele structuur. Het draait allemaal om de uitvoering en hoe de componist de spanning opbouwt en ontlaadt. Maar voor dit specifieke nummer voelde het gewoon beter met deze wat afwijkende opzet. Het kostte wel wat meer tijd om de song te schrijven, omdat het zo’n nieuwe manier van denken over songwriting is, maar ik ben heel blij met hoe het is geworden!”
“Fragile Threads” laat ook nog eens een veel persoonlijkere kant van je songwriting zien en gaat over het gevoel van
het proberen vast te houden terwijl alles uit elkaar begint te vallen. Is schrijven over kwetsbare onderwerpen iets wat het dan ook nog juist moeilijker maakt?
“Ik zou zeggen dat muziek draait om het uiten van emoties en dat is waarom persoonlijkere teksten mensen dieper raken. Bij het schrijven ben ik pas tevreden als ik regels heb bedacht die me écht iets laten voelen. Als ik het niet voel en het is te flauw, werk ik eraan door totdat er wel een gevoel is. Pas dan weet ik dat het goed is. Ik probeer ook afstand te nemen van de woorden. Hoewel het geschreven is vanuit een persoonlijk perspectief, denk ik dat anderen de situaties kunnen herkennen. Sommige van mijn favoriete nummers hebben teksten die duiken in de diepste zielroerselen van iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Desondanks raakt het me. Wanneer nummers over dat onderwerp goed worden aangepakt, herkennen mensen die gevoelens omdat ze ze zelf ook hebben meegemaakt. Maar misschien moeite hebben met het verwoorden ervan.“
Als iemand nog nooit van VEMØD heeft gehoord, zou “Fragile Threads” dan het eerste nummer zijn dat je hen aanraadt? Waarom wel of niet?
“Ja, want ik vind het een geweldige track.” -lacht
“Het heeft het complete pakket: een groot refrein, een solo, een unieke structuur en hier en daar onconventionele instrumenten.”
Welk nummer zou je dan níét aanraden als eerste kennismaking met VEMØD?
“Het nummer ‘There Is Nothing // All Is Void’ wijkt erg af van het andere materiaal dat we hebben gemaakt. Het was het eerste nummer dat ik voor het project schreef en we hebben sinds die tijd een lange weg afgelegd. Ik ben er trots op dat ik het geschreven heb, maar het staat heel ver af van waar we muzikaal nu staan.”
De singles maken deel uit van jullie aankomende album “The Self & Oblivion“. Wat kunnen mensen verwachten van de plaat als geheel?
“Een album met hele sterke refreinen, maar die qua sound behoorlijk van elkaar verschillen. Geen enkel nummer klinkt hetzelfde en ik denk dat er voor iedereen wel iets tussen zit!”
Het album combineert progressieve metalcore, technische deathmetalinvloeden en zelfs grungeharmonieën uit de vroege jaren 90. Hoe is deze specifieke mix tot stand gekomen?
“Ik ben opgegroeid met de genres die je net noemt en ze hebben altijd dicht bij mijn hart gelegen. Ik vermoed dat het daardoor vanzelf naar boven komt tijdens het schrijven. De grunge-invloed is iets wat ik niet echt terug hoor in de moderne metal, dus het leek me een unieke toevoeging voor ons binnen het genre metalcore. Aan het einde van de rit schrijven we gewoon nummers die we zelf goed vinden en die ons iets laten voelen. We proberen geen trends te volgen of nummers te maken voor het algoritme. Als mensen onze muziek toevallig leuk vinden, is dat fantastisch!”
Met al die verschillende invloeden in de mix, wat is het ene element dat een nummer onmiskenbaar VEMØD maakt?
“Zonder op de eigen borst te willen kloppen of een uitspraak te doen over talent, denk ik dat mijn stem vrij uniek is binnen de metalcore. Qua zang heb ik een achtergrond in de heavy metal, zoals Judas Priest, Europe, etc. Dat type stemgeluid hoor je, voor zover ik weet, niet heel vaak binnen dit genre.”
Naar welke artiest of band luisterde je veel tijdens je tienerjaren waarvan je denkt dat het dit album onbewust heeft beïnvloed?
“Nevermore is een band waar ik meer naar heb geluisterd dan gezond is. In de brugklas nam ik mijn Walkman mee naar school en knalde ik elke dag “This Godless Endeavor” door mijn koptelefoon. Ik heb ze daarna vele jaren niet meer opgezet; in die periode ben ik met VEMØD begonnen en heb ik alle nummers geschreven. Een paar maanden geleden begon ik er weer naar te luisteren en ik hoorde de invloed meteen terug. Vooral als het gaat om akkoordprogressies en de solo’s. Jeff Loomis is voor altijd mijn gitaarheld. Ik heb ontelbare uren op mijn slaapkamer doorgebracht met het oefenen van zijn verminderde licks! Ik denk dat de muziek waar je in je vormende jaren naar luistert zo’n grote bron van identiteit is dat het bijna een deel van jezelf wordt.”
Als je één nummer van “The Self & Oblivion” moeten kiezen die je tiener-ik absoluut te gek had gevonden, welke zou dat dan zijn?
“‘Fragile Threads’, denk ik! Het is snel en er zit een vette shred-solo in. De langharige tiener-Jonathan zou dat geweldig hebben gevonden! De volwassen Jonathan heeft een voorkeur voor de meer sfeervolle stukken en focust zich veel meer op de teksten en de algehele zangprestatie.”
Je hebt op de plaat ook samengewerkt met Christopher Kristensen van Dead by April en Joel Holmqvist van Aviana. Wat voegden hun individuele stemmen en energie toe?
“Ze horen bij mijn favoriete metalcore-screamers uit Zweden en ik ben blij dat ik ze zo goed ken! Ik wist al een tijdje dat ik op een gegeven moment met hen wilde samenwerken. Hun stemmen zijn heel verschillend, dus daar heb ik mijn keuze op afgestemd. De stem van Chris heeft een soort stoerheid waarvan ik voelde dat die het beste tot zijn recht zou komen in een uptempo, wat stoerder nummer. “Obsolete” was de geknipte track voor hem!“
“Joels stem is groots en episch, dus voor hem koos ik het langzaamste en meest filmische nummer van de plaat: ‘The Self & Oblivion’. Het heeft allemaal fantastisch uitgepakt en ik ben blij dat we het doorgezet hebben. De samenwerking verliep heel ontspannen. Ze zijn ontzettend professioneel en hebben hun eigen opnames super strak geregeld! Zelfs met hun bekendheid en status zijn het allebei fantastische, nuchtere gasten.”
Je hebt het hele album verder zelf geschreven, opgenomen en geproduceerd. Maakt dat het proces juist makkelijker of moeilijker?
“Het maakt alles zonder twijfel moeilijker. Het is ontzettend lastig om de knoop door te hakken en te zeggen: ‘ja, dit is goed genoeg’. Ik kan je vertellen dat ik heel wat slapeloze nachten heb gehad waarin ik me druk maakte over EQ-instellingen… Maar ik heb veel hulp en feedback gehad van de gasten uit de band. Zij luisteren er met een frisse blik naar en konden me er soms van overtuigen om iets gewoon te laten rusten. Daar ben ik ze heel dankbaar voor!”
Was er wel een track die heel makkelijk tot het eindresultaat is gekomen of was het flink zweten?
“Niets kwam in een vloek en een zucht tot stand.” -lacht
“Kunst is voor mij een traag proces… Maar het nummer dat veruit de meeste tijd kostte, was zonder twijfel ‘Fragile Threads’. Ik heb wekenlang gesleuteld aan de structuur, het schrijven van de tekst en het produceren van de backingtracks. Ik ben wel ontzettend blij met het eindresultaat!”
Als je “The Self & Oblivion” zou moeten omschrijven aan de hand van twee dieren, welke zou je dan kiezen?
“De potvis en de kolibrie! De potvis omdat de muziek soms heel diep gaat en enorm zwaar is. De kolibrie omdat het soms weer licht en luchtig is. Bijna alsof in de lucht zweeft.”
Als we elkaar over een jaar weer spreken en “The Self & Oblivion” heeft écht zijn werk gedaan, wat moet er dan absoluut van jullie bucketlist afgevinkt zijn?
“Spelen op een groot Europees festival zou fantastisch zijn! Iets als Graspop, Wacken Open Air of Sweden Rock! Hopelijk gaat dat op een dag lukken met deze band.”
Speel je liever nog maar één show per jaar waarbij je alleen nieuwe nummers speelt, of speel je nooit meer een nieuw nummer live?
“Eén show per jaar met alleen maar nieuwe nummers. Ik ben zo trots op deze nieuwe nummers dat ik ze met liefde verkies boven het oude materiaal. Al speel ik eigenlijk gewoon heel veel shows met een mix van oud en nieuw werk. Gelukkig denk ik niet dat we dit dilemma nooit echt in de praktijk hoeven mee te maken!” -lacht
Het nieuwe album, “The Self & Oblivion”, van VEMØD is vanaf vrijdag 13 november 2026te beluisteren via de bekende streamingdiensten. Op de hoogte blijven van de band of het album aanschaffen? Check dan de website van VEMØD.