Een man met grijze lange lokken geniet zichtbaar van de zon die zich veelvuldig laat zien tijdens Roadburn Festival van 17 tot 20 april 2025. Hij rookt een sigaret net buiten de ingang van de Tilburgse 013 terwijl hij vriendelijk om zich heenkijkt, open voor een gesprek. Hij komt al 14 jaar op de heilige gronden van Roadburn en vertelt dat het beste wat hij tot nu toe heeft gezien, envy is. Op dat moment is deze postrockband met Japanse roots nog niet op de helft van hun set. Vreemd? Nee. Op Roadburn festival moeten de muziekliefhebbende bezoekers volgens de man sampelen: overal even naar binnen, jezelf laten verrassen.
Lees meer reviews over festivals en concerten.
Soms word je weggeblazen door een tweemanschap zoals Doodseskader. Andere momenten weet je niet waar je kijken moet, als meer dan een elftal rasmuzikanten van Ontaard en Throwing Bricks je recht in het hart raken. De veelzijdigheid aan acts maakt het festival niet te evenaren. De programmeurs hebben in 2025 wederom de randen van het spectrum van harde muziek opgezocht en buiten de lijntjes durven kleuren. Het valt te bewonderen dat ze dat op een dusdanige manier doen, dat het schilderij er wel heel anders uit komt te zien. Tegelijkertijd zou je je geen mooiere versie ervan voor kunnen stellen.
Verbinding
In een stormachtige tijd kun je je op Roadburn even in de luwte begeven. Voor veel bezoekers is het niet zeker of ze schuilen voor de cycloon die rond raast in hun persoonlijke leven of voor de storm die woedt in de samenleving. Moeilijke onderwerpen worden onder het licht gebracht met vaak zware muziek. Dit voelt ongemakkelijk. Maar wanneer Coilguns-zanger Louis Jucker het publiek indringend aankijkt terwijl hij duistere maar sussende woorden uitspreekt, zijn we allemaal – ongeacht overtuiging, geslacht of geloof, in één klap verbonden: “De donkere wolk komt eraan en we weten het. Maar we zijn gelukkig met elkaar: we vinden comfort in het feit dat we in ieder geval samen zijn.”
Coilguns is één van de hoogtepunten van het vier dagen durende festival. De indrukwekkend energieke frontman flowt op een natuurlijke manier op het podium. Dit doet hij op het tempo bepaald door de drummer die geen sectie onbenut laat om zijn creativiteit en talent te laten horen. De melodische posthardcoreband uit Zwitserland speelt hun album “Odd Love” integraal maar bouwt tijd in om felle kritiek te uiten op de farmaceutische industrie, terwijl medicijnen en behandelingen nog steeds niet bereikbaar zijn voor iedereen en een kleine groep mensen hier heel rijk van wordt.
Beuken met een boodschap
In andere zalen wordt woede, gevoed door onmacht, gekanaliseerd in indrukwekkende high-kicks en agressievere teksten. Queer hardcoreband Hirs uit de Verenigde Staten spuugt op hun eigen land, waarbij de wapenindustrie en leverantie aan agressors wordt aangehaald. Ook de onverdraagzaamheid ten aanzien van de LHBTQ+ community krijgt een zeer prominente plek binnen de vijfentwintig minuten die ze spelen. De muziek beukt en is tegelijkertijd messcherp met precies de juiste keuzes voor de meest passende intermezzo’s. Van Shania Twain “Man! I Feel Like a Woman!” tot C+C Music Factory “Gonna Make You Sweat (Everybody Dance Now!)”.
Terwijl bands als Tristwch y Fenywod en Teardrinker zich uitspreken tegen genocide, homohaat en toxische mannelijkheid, worden er tijdens het festival ook andere verhalen verteld. Over vroeger en vergeten tijden. Over deuren die altijd open staan, voor iedereen die het nodig heeft. Zo vertelt Broeder Dieleman van De Mannen Broeders een ontroerend verhaal over pastoor Omer Giellet uit Breskens. Deze pastoor stond bekend om zijn openhartigheid. Zijn deur stond altijd open voor iedereen die aanklopte. Dit ging goed, totdat de lokale jeugd erachter kwam dat ze ook om patat konden vragen. Hierdoor heeft de goedhartige pastoor meermaals achter de frituur gestaan voor de jongeren uit de omgeving. Naast Broeder Dieleman maakt ook Colin H. van Eeckhout, frontman van de Belgische post-metalband Amenra, deel uit van dit bijzondere collectief. Deze verhalen zijn mooi en geruststellend. En ook dat is wat we soms nodig hebben, een beetje hoop en houvast in onvoorspelbare en onrustige tijden.
Rust pakken
Waar het leven ongrijpbaar lijkt, kun je het op Roadburn even vasthouden. Want tijdens dit bijzondere festival hebben we grip op wat er om ons heen gebeurt. Het is iets wat niet te vangen is in woorden… Het is een hand die op je schouder gelegd wordt tijdens de langverwachte regen om de zorgen van ons af te laten glijden en de grond weer vruchtbaar te maken. ØXN is één van de acts die deze rust weet te brengen. En het is heerlijk om je even weg te laten voeren door hun dromerige, verholen duistere folkmuziek. Ook Cave In weet het publiek te betoveren vanaf diezelfde mainstage in 013. Het geluid van deze metalcoreband evolueerde met het album “Jupiter”. De plaat uit 2000 spelen ze nu, vijfentwintig jaar later, in z’n geheel. De melodieuze sound met invloeden van psychedelische rock komen volledig tot hun recht in een goedgevulde zaal met een minimalistische lichtshow.
Tien minuten is genoeg
Maar vergis je niet want deze editie van Roadburn kent zeker ook onrust, agitatie en dissonantie. The Body & Dis Fig weet de zaal bijna lam te leggen met zeer intense donkere tonen en een Björk-achtige zang terwijl een duizelingwekkend aantal stroboscopen pulseren en het publiek verblinden. Tien minuten is wat je ervan nodig hebt, zegt een Engelsman tegen zijn vriend wanneer ze de trap af naar buiten lopen. Waar veel mensen ook niet het hele optreden bij willen zijn, is Stress Positions. Oneerbiedig gezegd klinkt het alsof Donald Duck zijn keel wordt dichtgeknepen wanneer de zangeres losgaat over de schelle industriële hardcore die haar band speelt. Toch even proeven, want het is wel lekker om even wakker geschud te worden. Post-metalband Glassing durft met invloeden van shoegaze en blackmetal te schieten en daagt de luisteraar uit. Binnen enkele minuten gaan ogen en oren wijd open om vervolgens vol energie de pit in te duiken. Of om weg te gaan, door naar het volgende optreden.
Dat is wat Roadburn festival is: de plek waar je mag sampelen en mag veranderen van stijl. Waar je kunt ontdekken. Een festival waar je je niet beter hoeft voor te doen dan dat het gaat, maar waar het beter gaat. Omdat we kunnen schuilen voor zwaar weer, terwijl we met een open blik naar elkaar kijken. En belangrijker: naar elkaar omkijken.
Ben jij ook naar Roadburn 2025 geweest? Laat ons weten wat jouw meest memorabele act of moment was! Dat kan via Threads, Instagram, Mastodon, X of Facebook.
“We have to make it work for each other, before we can make it work for ourselves.” – Tim De Gieter (Doodseskader).