De Duitse rock-‘n-roll-band Sweet Electric maakt er geen geheim van: hun zweet-en-biermuziek werkt het allerbest in zweterige, overvolle zalen. De band weet ondertussen als geen ander hoe ze een zaal volledig op zijn kop moeten zetten. En na een debuutalbum dat grotendeels nog vóór hun eerste show werd opgenomen, is de band terug met een nieuwe plaat: “Something Something Disco”. Een plaat vol pure rock-‘n-roll bangers, ontstaan uit late uren in een krappe kelderstudio.
Wij spraken met frontman Brad Marr over het ontstaan van het nieuwe album met Temu-koptelefoons, bizarre toevalligheden langs de Europese snelwegen en het verlangen om eindelijk de Nederlandse podia te veroveren. Hij vertelt openhartig over het harde werken in de muziekwereld, de ironie van een hardrockband met disco-ambities en waarom roem voor hem ondergeschikt is aan het simpele artiestenbestaan. Want voor Marr draait de essentie van rock-‘n-roll niet om stadions, maar om de pure overleving van het vak: “Mijn definitie van succes is je huur en rekeningen kunnen betalen met je eigen muziek. Alles wat daar bovenop komt, is luxe.”
Hey Brad, leuk dat je even tijd hebt. Hoe gaat het met je?
“Op een schaal van 1 tot 10: behoorlijk goed.”
Hoe zijn de eerste reacties geweest op de nieuwe track “Long Way Back”?
“Geen klachten! Maar goed, een nummer moet wel héél slecht zijn willen fans erover klagen. Wij vinden hem goed en dat is het enige dat telt.”
Iemand reageerde onder de clip: “Binnenkort in een ‘dirty bar’ bij jou in de buurt.” Voelt Sweet Electric zich daar het meest thuis of dromen jullie stiekem van de chique podia?
“Chique podia veranderen na 45 minuten Sweet Electric automatisch in vieze kroegen, maar over het algemeen zijn ons type rock-party het best wanneer de fans ons zweet kunnen voelen.”
Wat is je favoriete tekst uit “Long Way Back”?
“‘So if you’re still listening, you’re 1 in a million’. Het is een korte regel aan het begin van het derde couplet als de muziek even terugschakelt. In de context van de song realiseer ik me daar dat ik geen jong jochie meer ben in het wereldje. Want laten we eerlijk zijn: je vrienden en familie steunen je een tijdje, maar de fans die een band diep in hun carrière blijven volgen? Dat zijn écht de ‘1 in a million’.”
Je noemde “Long Way Back” de samenvatting van je autobiografie. Wanneer dacht jij voor het eerst tijdens je eigen rock-‘n-roll-reis: “Mijn hele lijf doet zeer, de huur is niet betaald, maar ik stap tóch die tourbus weer in”?
“Eerlijk? Meteen al bij de start van deze band. Ik doe dit al sinds mijn twintigste. Ik begon jong en dom, en moest later herstellen van alle ‘verbrande schepen’ die ik door de jaren heen achter me liet. Bij de start van Sweet Electric vroeg ik me af: ‘heb ik wel de energie om opnieuw te beginnen?’ Maar toen speelde ik een show met die gasten. Het doet fysiek meer pijn dan vroeger, maar er is niets mooiers dan de tijd op het podium. Het houdt me op het rechte pad.”
“Long Way Back” voelt erg rauw en eerlijk, terwijl het muzikaal juist heel opzwepend klinkt. Vind je het spannend om je zo kwetsbaar op te stellen tijdens het schrijven?
“Nee, niet echt. Als tekstschrijver betekenen woorden alles voor mij. Ik haat het wanneer bands hun teksten afrafelen met clichématige hooks en taalgebruik op middelbareschoolniveau. Natuurlijk luisteren mensen naar de hooks en de makkelijke meezingers, maar wat heeft het voor zin om iets te zeggen als het geen betekenis heeft? Het hoeft niet altijd persoonlijk of kwetsbaar te zijn. Het mag fictie, ironisch of idioot zijn, maar het moet wel ergens over gaan.”
Het nummer staat op jullie aankomende album, “Something Something Disco”. Wat kunnen we van die plaat verwachten?
“Een beetje metal, een beetje punk, wat blues, wat Latijns-Amerikaanse merengue, wat country, wat rap en vooral heel veel rock… Het is allemaal rock, maar onze invloeden liggen er dit keer bovenop.”
“Something Something Disco” klinkt lekker tongue-in-cheek voor een hardrockband. Waar komt die titel in vredesnaam vandaan?
“We wilden een albumtitel van drie woorden. We vonden ‘disco’ cool klinken, maar we konden die andere twee woorden maar niet bedenken.”
Wat is het grootste verschil en de leukste overeenkomst tussen deze tweede plaat en jullie debuutalbum?
“Ons eerste album werd grotendeels geschreven en opgenomen vóór onze allereerste show. We waren gewoon een stel gasten met wat geld om een plaat op te nemen… Ik herinner me zelfs dat we in de studio nog bandnamen zaten te bedenken. Dat klonk daardoor wat eendimensionaal. Dit album is wat er gebeurt als diezelfde muzikanten tijd samen doorbrengen en elkaars platencollectie leren kennen.”
Als je dit album moet omschrijven aan de hand van twee dieren, welke kies je dan?
“Goede vraag! De Europese wisent en een Australische koningsgarneel. Werelden van elkaar verwijderd, totaal verschillend, maar samen smaken ze heerlijk op de barbecue.”
Wat was het lastigste aan het maken van deze plaat?
“Een parkeerplek vinden! Nee, het was eigenlijk heel makkelijk. We hebben het opgenomen in de kelder van onze gitarist Michi [Krol]. Daardoor konden we experimenteren met ideeën zonder de druk van een uurtarief dat ons dwong om te snelle keuzes te maken.”
Welke track was in een mum van tijd af en over welk nummer hebben jullie maanden gezweet?
“’Mexico’ kostte ons één dag. Bij ‘I Remember You’ en ‘Psycho’ kwam juist heel veel sounddesign kijken. Omdat de studio gratis was, konden we er alle tijd voor nemen. Maar als een nummer eenmaal af was, lieten we het los. Te veel doordenken had dit album veel rommeliger gemaakt. Het is rock-‘n-roll, baby!”
In zo’n kleine studio zit je dicht op elkaar. Wie hakte de knopen door en waar is de grootste ruzie om ontstaan?
“Michi’s kelder, dus Michi had het laatste woord. En eerlijk is eerlijk: hij heeft er het gehoor voor. Het was een piepkleine kelder met amper ramen. Ruzie was er niet; de grootste onenigheid ging over hoe verschrikkelijk slecht mijn koptelefoon was. Ja, hij kostte drie tientjes op Temu, maar mijn oren waren er nou eenmaal aan gewend!”
Na de releasedatum volgt een gigantische tour. Waar kijk je het meest naar uit?
“Een paar van de zalen staan al heel lang op ons verlangenlijstje. Backstage in München is een must en Union Chapel in Londen wordt fantastisch. Verder kijken we uit naar de catering in Duitsland en de Wetherspoons-pubs in het Verenigd Koningrijk. Touren is geweldig: die twee uur tussen de soundcheck en de zaalopening gebruik je om door de stad te struinen. Heerlijk.”
Wat kunnen fans verwachten van de shows?
“Dat is voor ons ook nog een verrassing! We voeden ons met de energie van de zaal en kunnen erg spontaan zijn. Er komen strakke rock-‘n-roll-riffs, heel veel koebel, misschien wat Mexicaanse hoeden, opblaasbare attributen en de nodige drank. We touren met onze vrienden van The Lazys en daarna met Hayseed Dixie. Beide bands hebben veel humor, dus het wordt gegarandeerd een dolle boel.”
We moeten eerlijk zijn: we misten een Nederlandse datum op het tourschema! Kunnen we snel een show in Nederland verwachten?
“Zodra de boeker belt, staan we er! We spelen overal waar we kunnen. We hebben de Benelux niet overgeslagen omdat we er niet willen spelen, maar omdat we er simpelweg nog niemand kennen die ons boekt. Zodra dat verandert, zijn we er! Of zoals in ‘Long Way Back’: ‘get these wheels back on the road’.”
Jullie maken kilometers genoeg. Wat is het meest chaotische of bizarre dat jullie onderweg is overkomen dat eigenlijk niet de tourbus mag verlaten?
“Ik heb in mijn carrière genoeg meegemaakt… Ik heb een keer in de bus geslapen in Barcelona omdat er was ingebroken bij vrienden van ons. Toen ik naar een parkeerplaats reed, werd de bus ingesloten door drie gasten die in het Spaans tegen me begonnen te praten. Ik dacht dat ze de bus wilden jatten, maar toen er een auto om de hoek kwam, dropen ze af.”
“En ik ben ooit verdwaald in de Australische outback op weg naar een gig. De weg veranderde in een zandpad en eindigde in een moeras. Midden in de nacht moesten we de bus uit de kniediepe modder graven, honderden kilometers verwijderd van de bewoonde wereld. Toen we weer instapten, zat de bus vol met prehistorisch ogende reuzeninsecten die rondvlogen.“
Dat klinkt heel avontuurlijk! En met deze band nog niets spannends meegemaakt?
“Met deze band zijn we vrij braaf geweest, al wilde de politie bij de ferry in Dover ons een keer arresteren. De poortwachter was in slaap gevallen en het hek stond open, dus wij reden door met onze reservering. De politie stormde op ons af en riep dat we een federaal misdrijf pleegden. Ze deden heel naar tegen de Duitse bandleden en deden alsof ze geen Engels verstonden. Pas toen ik uitstapte en ze op de camerabeelden zagen dat we de waarheid spraken, werden ze wat aardiger. Excuses konden er natuurlijk niet vanaf.”
Als we elkaar over een jaar weer spreken en “Something Something Disco” heeft zijn werk gedaan: wat moet er dan absoluut afgevinkt zijn van de bucketlist?
“We doen dit niet om beroemd te worden, maar we hebben wel een specifieke bucketlist. We willen op Wacken Open Air spelen. Verder zijn er een paar muzikanten met wie we graag willen samenwerken en we willen het volgende album tekenen bij een specifiek droomlabel. Het ultieme doel is en blijft simpel: je rekeningen kunnen betalen met je eigen muziek.”
Als je dit nieuwe hoofdstuk van Sweet Electric moet omschrijven als een toetje, wat zou het dan zijn?
“Een vruchtensalade! Veel verschillende, kleurrijke en zoete stukken die afzonderlijk anders smaken, maar samen voor een geluksmoment op je tong zorgen.”
Als afsluiter van dit interview hebben we nog een gewetensvraag en een dilemma voor je…
Hoe is jouw definitie van succes door de jaren heen veranderd?
“Niet. Mijn definitie van succes is je huur en rekeningen kunnen betalen met je eigen muziek. Alles wat daar bovenop komt, is luxe. Een fulltime werkende band worden kun je zelf afdwingen; een stadionband worden is puur geluk en het harde werk van de mensen om je heen.”
En als dilemma: speel je liever nog maar één show per jaar maar wel uitsluitend met nieuwe nummers OF speel je nooit van je leven meer een nieuw nummer live?
“Bah, wat een verschrikkelijke vraag! Hoe groot is die ene show? Als we het hebben over een uitverkocht Wembley Stadium en ik een heel jaar heb om die set te schrijven: oké, optie één. Maar aan de andere kant zou ik het enorm missen om op te draven in een willekeurig Duits dorpje waar mensen de rock-‘n-roll vlak voor hun neus waarderen… Dus het antwoord op dit dilemma hou ik lekker in het midden!”
Het album van Sweet Electric, “Something Something Disco“, is vanaf 10 september 2026 te beluisteren via de bekende streamingsdiensten. Op de hoogte blijven van de band of het album aanschaffen? Check dan de website van Sweet Electric.