Op vrijdag 21 augustus 2026 staat in Doornroosje een intense muzikale avond gepland. Blackgaze-band Deafheaven brengt, zoals het genre aangeeft, een mix van boze blackmetal en dromerige shoegaze naar de Nijmeegse poptempel. Om de avond te openen is post-hardcoreband Show Me The Body uitgenodigd, een band die minstens zo’n intense ervaring meebrengt naar het podium.
De avond begint lekker op tijd, want om 19:00 uur gaan de deuren van Doornroosje open. Er staan meer dan genoeg mensen buiten te wachten en als het om 19:45 uur tijd is voor special guest Show Me The Body is het al flink druk binnen. Terwijl de drie bandleden in het donker hun plaats innemen op het podium klinkt door de speakers het intro van hun nieuwe plaat: “Alone Together“. Meteen daarna knallen ze door naar “Eat For Peace“. Zanger Julian Cashwan Pratt rent van de ene kant van het podium naar de andere kant. Bassist Harlan Steed heeft namelijk ook een microfoon voor zijn neus, maar heeft die helemaal niet nodig. Pratt gebruikt ze daarom gewoon allebei, terwijl hij losgaat op zijn elektrische banjo. Voordat begonnen wordt aan het volgende nummer, “No God“, zegt Pratt tegen het publiek dat ze best een beetje mogen bewegen zoals hij. Heel liefjes omschrijft hij een moshpit: “Kom allemaal samen in het midden, dicht bij elkaar en begin te dansen en elkaar te duwen“. Daar wordt direct gehoor aan gegeven en binnen de kortste keren steken er handen met gevonden schoenen, petten en telefoons in de lucht.
Show Me The Body heeft maar een halfuur de tijd en wil daar duidelijk alles uit halen. De band raast van het ene naar het andere nummer en speelt veel tracks van het nieuwe album dat afgelopen juli is uitgekomen. Halverwege de set wordt er een uitstapje gemaakt naar ouder werk met “Camp Orchestra” van de in 2019 verschenen plaat “Dog Whistle“. Ook “Arcanum” en “USA Lullaby” van die plaat komen voorbij en worden goed ontvangen door het publiek. Het enthousiasme van Pratt is aanstekelijk, hij blijft heen en weer rennen om zijn songteksten door de twee verschillende microfoons te schreeuwen. Ondanks dat we Steed niet horen door de microfoon is hij duidelijk van groot belang voor de band. Zijn basgitaarspel is buitengewoon goed en daarnaast is hij veelal verantwoordelijk voor de backing tracks en synthesizers die de muziek ondersteunen. Show Me The Body zet een fantastische show neer en is zeker niet gewoon een simpele openingsact. De naam special guest hebben ze meer dan verdiend en hopelijk komen ze snel terug met een eigen headlineshow.
Om 20:45 uur is het tijd voor de hoofdact van vanavond: Deafheaven. Ondanks dat de zaal al vol voelde tijdens Show Me The Body is het toch duidelijk dat een groot deel van de mensen pas bij aanvang van de hoofdact is aangekomen. Een uitverkocht Doornroosje is vol, voller, volst en veel ruimte om te bewegen of naar de bar te lopen is er niet echt. Maar als je eenmaal een goed plekje hebt gevonden word je vanzelf meegesleurd in de show en sta je gehypnotiseerd naar Deafheaven te kijken. De band staat gepland om zeker vijf kwartier vol te maken en met nummers die gemiddeld acht, met uitschieters naar tien, minuten duren is dat zeker mogelijk. Deafheaven bracht in 2025 hun zesde studioalbum uit: “Lonely People With Power” en van deze plaat krijgen we veel werk te horen vanavond. Inclusief intro, intermezzo en outro, genaamd “Incidental I“, “Incidental II” en “Incidental III“, op tape, waarbij het einde van “Incidental II” live wordt gespeeld. Zanger George Clarke danst extatisch en beweegt zijn handen over het publiek als een soort magiër die de innerlijke demonen wilt oproepen. Niet om ze uit te drijven, maar om ze uit te nodigen mee te komen feesten.
Het geluid dat uit Deafheaven komt is zo ongelofelijk hard dat je er eigenlijk oordopjes bij uitgedeeld zou moeten krijgen. Het dreunt door tot in je diepste kern en betovert je om mee te bewegen op het ritme. De betovering kan zelfs niet verbroken worden door de praatjes die Clarke tussendoor maakt. Iedereen staat van begin tot eind gebiologeerd te kijken en laat zich gewillig meevoeren. Het is bijzonder knap hoe hij na al het geschreeuw en gekrijs het publiek nog normaal aan kan spreken. Zijn stem is echt een instrument dat hij op heel veel verschillende manieren in kan zetten. Tegelijkertijd gaat de band achter hem los terwijl ze af en toe verdwijnen achter rookgordijnen die versterkt worden door felgekleurde lichten. Een kleine trigger warning was hier wel op zijn plaats geweest, want de stroboscoop en flitsende lampen opereren op 100%. Dit helpt natuurlijk allemaal mee aan de hypnotiserende trip waar Deafheaven je op meeneemt.
Tegen het einde van de set, als het tijd is voor “Dream House“, splitst het publiek zich in tweeën. Niemand hoeft het te zeggen, maar iedereen weet wat ze moeten doen. Het publiek gaat nog even goed los na zich 75 minuten in het zweet te hebben gewerkt. Deafheaven neemt afscheid, maar de nasleep van de trip zal menig aanwezige nog wel een tijdje bijblijven.