Extreme hitte op dag twee van Jera On Air 2026 houdt bezoekers niet tegen feest te maken

Na een zonovergoten eerste dag staat de tweede festivaldag van Jera On Air 2026 in het teken van extreme hitte. De thermometer kan zomaar eens de 40 graden aantikken vandaag, dus enige voorzichtigheid is geboden. Dit weerhoudt de bezoekers er echter niet van om weer helemaal los te gaan als onder meer Trash Talk, Malevolence, Ice Nine Kills, Hollywood Undead, A Day To Remember en headliner The Offspring de podia betreden.

Het is heet op de vrijdagochtend van Jera On Air 2026 en veel festivalgangers zoeken verkoeling op de camping. Maar toch trappen we de dag af met een vers potje hardcore uit Utrecht. Om 12:00 uur staat Curselifter klaar om te spelen voor de groep fans die zich in de tent hebben verzameld. Het lijkt alsof de band vergeet dat het al 32 graden is, want de leden geven al hun energie. Vooral vocalist Rosa domineert de tent met haar diepe grunts en de enthousiaste moshers vermenigvuldigen zich. Middenin de single “Banishment” verschijnt Yaar-e-Aly, de zanger van Snake Eater op het podium. Hij zet kracht bij de track van Curselifter, waar Snake Eater op meespeelt. Dit is een verrassende kans voor het publiek om kennis te maken met de gloednieuwe anti-imperialistische hardcoreband. Na deze gastbijdrage neemt Rosa weer het woord. Ze vraagt aandacht voor de hoge cijfers van femicide en het patriarchale systeem dat deze cijfers in stand houdt. Dit is dan ook het onderwerp van de afsluiter “Eight Days“. Bij deze krachtige plaat, die een paar fanatiekelingen zelfs vol overtuiging in de microfoon meezingen, geeft de band alles wat ze heeft. Een stampvolle tent of enorme moshpit zit er op deze hete vrijdagochtend nog niet in, maar Curselifter schudt je wel wakker uit je tropische slaapje.

Om 13:30 uur is het aan Melrose Avenue de beurt om als tweede act de Vulture te betreden. De Australische band maakt vanaf het eerste moment duidelijk dat het ondanks de al belachelijk hoge temperaturen een energieke set wordt. Na de eerste track introduceert frontman Vlado Saric de band. Hij roept: “If you don’t know who we are, we are Melrose fucking Avenue all the way from Australia”. Het enthousiasme van het publiek dat volgt laat blijken dat ze de band al kennen. Op de achtergrond versterken visuals de sfeer, terwijl Saric voortdurend over het podium rent en springt. Tussen de melodische hooks en stevige breakdowns door blijft ook interactie met het publiek centraal staan. Het twee dagen eerder verschenen nummer, “Cemetery Friend“, staat ook op de setlist. Drummer Jed McIntosh wordt daarmee ook even in de spotlight gezet met een flinke drumsolo. Saric splitst met handgebaren de Vulture opnieuw in tweeën voor een moshpit, die losbarst zodra hij zijn vocalen weer erin gooit. De set wordt afgesloten met “Suffering“, waarmee de band hun laatste energie overdraagt aan het publiek. Melrose Avenue bewijst op Jera On Air 2026 dat we nog veel meer van hen gaan horen!

Het is nog vroeg in de middag als TX2 op het grootste podium van Jera On Air staat. De tent is niet eens voor de helft gevuld: is het de warmte of is dit festivalpubliek niet precies de doelgroep van deze ‘TikTok’-band? Drummer Ethan Church begint in zijn eentje de set. Met niets meer dan enkel zijn expressieve mimiek, grote armbewegingen en harde slagen op de toms weet hij het publiek al mee te krijgen. De intensiteit en energie gaan alleen maar omhoog wanneer de rest van de band zich bij hem op het podium voegt. Later staan vocalist Evan Thomas en gitarist Cameron Rostami tijdens “HOSTAGE (they will not erase us)” ineens midden in de circlepit. De show van TX2 is overduidelijk theatraal en over-the-top. You either love it or hate it, maar het is niet te ontkennen dat de band alles geeft. De kniebeschermers van Thomas blijken geen overbodige luxe: meermaals laat hij zich, semi-dramatisch, van een staande positie vol op zijn knieën vallen. Ook achterin het podium is genoeg te zien: de drummer gooit voortdurend met zijn stokken zonder het ritme te verliezen. Bij het nummer “Confession” neemt bassist Courtney Howard een stuk zang voor haar rekening en dat is een aangename verrassing. Nu we het einde van de set naderen wordt alles uit de kast getrokken met de track “MAD“, een samenwerking met Ice Nine Kills. Thomas staat op een gegeven moment op de drums, Howard speelt nonchalant met haar bas in haar nek en als kers op de taart komt Spencer Charnas van Ice Nine Kills het podium op. TX2 is zeker een show!

De ska-punkband Politie Warnsveld staat op het punt om in de Sparrow te spelen. Deze puilt tot buiten zijn schuurdeuren uit met bezoekers. Het Nijmeegse kwartet past perfect in Jera On Air’s beruchte schuur, die bekend staat om zijn energieke programmering en zwetende feestjes. Voordat de jongens openen met “Meisje zonder naam”, klagen ze voor de grap nog eventjes over hoe warm het is. Hun Nederlandse teksten zijn lekker cynisch en kritisch op de maatschappij. Het ska-tempo is net hoog genoeg om niet stil te kunnen staan. “Wij komen slopen!” brult zanger Joris door de zaal, voordat hun bekende nummer “VVD paradijs” invalt en de band het publiek aansteekt met hun energie. “Tikkende tijdbom” is echt een springnummer, maar Joris vraagt iedereen naar de grond te gaan voor wat strenge, maar positieve woorden. “Jullie hebben gekozen om je bed uit te komen en in deze hitte te komen dansen, laten we dan ook dansen voor het goede,” zegt hij. “Ik wil dat de hele wereld danst!” Het nummer is letterlijk een tikkende tijdbom voor een moshpit, want bijna de hele tent doet mee als het nummer weer losbarst. Even lijkt het alsof er zweet van het dak af druppelt, maar dit negeren we maar. Door Politie Warnsveld vergeet het publiek de warmte. Deze gasten weten onder welke omstandigheden dan ook een skafeestje te bouwen.

Als de zon op zijn hoogst staat brengt de hitte ons naar de Hawk. Hier staat de Canadese punkrockband The Flatliners klaar. De tent is gezellig vol met genoeg ademruimte om niet vastgeplakt te zitten aan een medefestivalbezoeker. De band treedt niet vaak op in Nederland en menig fan verwelkomt ze met open armen. Gedurende de dag kun je de T-shirts met het bekende hart- en doodshoofdlogo regelmatig spotten op de festivalweide. De stem van zanger Chris Cresswell is heel herkenbaar en lekker rauw. Zelfs in dit weer komt deze goed tot zijn recht, iets dat gisteren werd gemist tijdens de set van The Menzingers. De setlist is gevarieerd met nummers van oude platen, maar zeker ook van het meest recente album: “Cold World”. Bekende hit “Eulogy” komt al snel voorbij en dit zorgt ervoor dat de aandacht van de toeschouwers er goed bijblijft. Tot een echte moshpit zal het niet komen, maar er wordt zeker meegezongen en gedanst. The Flatliners is een band die al lang meedraait en dat is duidelijk, want de set is goed en zit strak in elkaar. Erg spannend wordt het hierdoor niet, maar dat is in dit geval ook helemaal niet nodig. Achterin de tent is het in ieder geval heel fijn om uit de zon te zijn en te kunnen genieten van goede muziek.

In een ramvolle Vulture slaat het kenmerkende, scherpe geluid van thrown als de bliksem bij je in. De de Zweedse hardcore- en metalcoreband opent met “bloodsucker”. Dat kan dat ook niet anders, want het nummer bevat breakdowns, herhalende elektronische elementen en veel rap. Precies de sound die de band eigen maakt. De hoge stem van Marcus Lundqvist giert door de tent heen. Na een paar nummers benoemt de vocalist dat ze twee jaar geleden ook op Jera On Air mochten spelen en het voelt als thuiskomen. Toen stonden ze ook in de Vulture, maar op een vroeger tijdstip. De band is overigens pas vijf jaar actief, maar hoort inmiddels bij de bekende namen in de scene. De drukte in de tent is niet verrassend, want thrown is voor velen een favoriet. De warmte in de tent wordt nog ondraaglijker als de allesverwoestende plaat “guilt” het publiek oproept tot een beestachtige moshpit en de beveiligers aan de barricade letterlijk hun handen vol hebben aan crowdsurfers. De band haalt energie uit het publiek en andersom. Na 50 minuten van deze heerlijke chaos is het wel nodig om écht even af te koelen. 

Terwijl in de Eagle Hollywood Undead begint, is het in de Hawk tijd voor wat drunken reggae met Jaya the Cat. De band behoort eigenlijk al tot het Jera On Air-meubilair. Vaste gasten weten dus dat ze een fijn feestje van de heren mogen verwachten. Nummers als “Twist the Cap“, “Nobody’s Fault” en “Hello Hangover” komen uiteraard vandaag voorbij. Bij laatstgenoemde wordt er vooral opvallend luid meegezongen, wellicht het moment van herkenning na de eerste dag van Jera On Air 2026. Bassist Jan Jaap Onverwagt laat weten dat het al heel lang geleden is dat ze nieuwe muziek hebben uitgebracht en heeft een duidelijke vraag voor het publiek: “Willen jullie een nieuw nummer horen?” Een vraag die direct wordt beantwoord met meeklappen en een golf aan crowdsurfers. Dit valt in de smaak! Daarna volgt een onverwacht moment van herkenning met een stukje van Nelly’s “It’s Getting Hot in Here“. Tijdens “Fake Carreras” wordt het publiek strak gestuurd met een links-rechts beweging en het collectieve omlaag gaan van iedereen. Bij setafsluiter “Here Comes the Drums” wordt het podium letterlijk overgenomen door het publiek en zelfs daar zien we nog crowdsurfers de lucht ingaan. Het was alles behalve vernieuwend, maar het was een heerlijk feest van herkenning door Jaya the Cat!

A Day To Remember is vandaag dan geen headliner, maar de tot de nok gevulde Eagle suggereert iets anders. Wie wil er nou geen nostalgische metalcoreklassiekers en poppunkmeezingers horen? “The Downfall Of Us All” is al jarenlang dé perfecte opener van een A Day To Remember-set. Als de eerste toon wordt opgevangen, zingt het publiek de rest van de intro als een koor mee. De breakdown van het nummer valt qua geluid een beetje tegen. Vergeleken met de plaat klinkt het minder vol en ook het volume is zachter. Het podium is opvallend leeg voor een formatie van vijf muzikanten, waardoor er veel op de schouders van frontman Jeremy McKinnon valt. Maar dit is geen probleem, want hij is goed in de interactie met het publiek. Een hartverwarmend contactmoment ontstaat tussen hem en een crowdsurfer in een rolstoel. Vanaf achterin de Eagle heeft deze fanatieke crowdsurfer het podium bereikt. De band lijkt samen met het publiek los te komen bij “Paranoia”, waar McKinnon oproept tot een circlepit. Tijdens “All I Want” roept de zanger op om te crowdsurfersurfen: de crowdsurfer is een surfplank, waar iemand op surft. Dit fenomeen is een leuke toevoeging aan de heerlijke meezinger. De losgebarsten confetti, enorme ballonnen en vuureffecten passen perfect bij het einde van dit nummer. In tegenstelling tot eerder in de set, komen de effecten nu tot hun recht. Een akoestische versie van “If It Means a Lot to You” weet iedereen te raken en zachtjes te laten meezingen. Het nummer verbindt het publiek voor de ultieme afsluiter en meezinger “All Signs Point to Lauderdale”. Hoe groot de twijfel in het begin ook is over de kale podiumopstelling en het geluid, zo hard winnen de verbinding en nostalgie van A Day To Remember.

De digitale klok in de coulissen van de Hawk staat op 23:57 uur als Trash Talk-frontman Lee Spielman het podium op komt lopen. Het is opvallend rustig in de tent. Wellicht komt het omdat de band niet zo bekend is bij het grotere Jera On Air-publiek of omdat ze het tijdslot moeten delen met The Offspring, die de Eagle afsluit. Wie Trash Talk wel kent weet dat er zeker geen uur volgemaakt zal worden, ondanks wat de timetable belooft, en dat je maar beter vanaf de eerste seconde voor de volle 100% mee kan doen. Gelukkig is de nacht inmiddels ruim gevallen en blaast de enorme ventilator in de hoek naast het podium op volle sterkte, wat zorgt voor wat frisheid na deze slopende dag. Wat volgt is een halfuur durende chaos die omschreven kan worden als The Lee Spielman Show. De zanger is zich er heel bewust van dat deze avond om hem draait en dwingt iedereen, letterlijk, op zijn knieën. Wie dat niet doet krijgt een boze blik of slaande beweging naar zich toe. Dit alles gebeurt tijdens het nummer “Hash Wednesday“. Als iedereen eenmaal zit, een groot deel in een kring om Spielman heen, staat de zanger in het midden om het nummer te zingen. Ondertussen lopen ook gitarist Garrett Stevenson en bassist David Gagliardi regelmatig rond op de vloer in de tent, waar nog steeds genoeg vrije ruimte is.

Op de momenten dat de band op het podium staat vliegt menig bezoeker richting het podium om mee te schreeuwen, zoals tijdens “Sacramento Is Dead“. Ook wagen een aantal durfals zich op de stagedivingramp. Er echt goed vanaf springen is niet verstandig, want er zijn helaas niet genoeg handen om de stagedivers op te vangen. Het echte werk beperkt zich daardoor tot veel moshen, heen en weer rennen en meerdere circlepits, meestal opgeroepen door Spielman. De frontman haalt genoeg capriolen uit en zorgt er continu voor dat alles en iedereen in beweging blijft. Tegen het einde van de set loopt hij richting de mindervalide-tribune om daar verder te zingen. Veel toeschouwers volgen hem braaf. “The show is over here now!” roept hij, zodat iedereen zich omdraait en met de rug naar het podium staat. Als hij er klaar mee is stuurt hij iedereen de tent uit. Hij schreeuwt en wijst met zijn vinger: “Everybody out. Show’s over!“. Weer wordt er gehoorzaamd en rennen mensen de festivalweide op. Toch neemt Spielman nog even een momentje op het podium waar hij rechtop staat met zijn microfoonstandaard in de lucht. Het applaus dat hij krijgt is welverdiend. Trash Talk laat een verpletterende indruk achter; dit had nog veel langer mogen duren!

De vrijdag op Jera On Air 2026 is een absolute uitputtingsrace, waar we met 40 graden door een volle programmering heen vliegen. Na de zonovergoten donderdag passen we nog meer tactieken toe om af te koelen. Jera On Air zorgt voor water, koude douches, zonnebrand en schaduw. Maar zelf kiezen we wanneer we springen in de Sparrow, chillen in de schaduw van de Hawk of meezingen in de Eagle. De vrijdag is een geslaagde dag met hoogtepunten als Politie Warnsveld en Trash Talk! Nu bezoekers weten dat het ergste achter de rug is, zoekt iedereen met een schorre stem en iets vermoeide benen de tenten op. Klaar voor de laatste dag?!

Lees hier de review van Jera On Air 2026 – dag 1.