Alt-rockband TX2 brengt op 13 februari 2026 hun langverwachte debuutalbum uit via Hopeless Records, genaamd “End Of Us“. Een debuutplaat vol samenwerkingen van niet de minste namen in de scene. De band bouwde de laatste jaren aan een sterke fanbase online. Met ruim één miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify en 1,3 miljoen TikTok-volgers is dat aardig gelukt. De single “M.A.D.” met Ice Nine Kills’ Spencer Charnas zorgde zelfs voor meer dan 10.000 TikTok-creaties. De lat ligt hoog, maar weet deze debuutplaat die verwachtingen ook echt waar te maken?
Het album wordt geopend door de eerder verschenen single “Feed“, een samenwerking met zangeres DeathbyRomy. Zware, dreunende instrumentatie vormt de basis, terwijl diepe mannelijke vocals worden afgewisseld met scherpe, hoge vrouwelijke zanglijnen en hier en daar stevige screams. Het neigt soms zelfs een beetje naar het geluid van symfonische metal. Tegelijkertijd blijft de zanglijn opvallend monotoon, wat het nummer een hypnotiserend karakter geeft. Het is een intense binnenkomer die direct de toon zet.
Het nummer “Nice Guy” begint met een kenmerkend openingsgeluid, iets wat vaker terugkomt op de plaat: kleine sounddesign-elementen waarmee fans nummers meteen kunnen herkennen. Een telefoon rinkelt en je hoort een soort antwoordapparaat-stem. Het is een stevige track waarin we de eerste raps horen. Alles is in dit nummer gepropt: een samenwerking met indie-rapper Ekoh, gitaarsolo’s, hoge vrouwelijke achtergrondzang, screams, clean vocals en rap. Het wordt allemaal in de muzikale blender gegooid en het drinkt verrassend lekker weg. Normaal gesproken zou dat te veel van het goede zijn, maar TX2 laat het soepel klinken. Chaotisch, maar verslavend. Je weet waarschijnlijk niet precies wat je hoort, maar je wilt vooral meer.
Na een kort interlude volgt “Hostage”, een track met een duidelijke emotionele lading. “They can try to erase us. They feed lies to the nameless. It’s so fucked up how they portray us. I’m exhausted, living like a hostage” en dat is slechts de openingsvers. Het is een tekst die heel eenzaam aanvoelt, maar wanneer je dit in een uitverkochte zaal luidkeels richting het podium schreeuwt, ineens super krachtig zal zijn. Een grote middelvinger naar iedereen buiten die vier muren. Het stemgeluid en de beat doen sterk denken aan het “The Black Parade“-tijdperk van My Chemical Romance. Een vergelijking die TX2 zelf ook al maakte in ons interview met hen. Die inspiratie is ook duidelijk terug te horen in “Lost Souls“. Het is geen goedkope kopie, maar eerder een liefdevolle knipoog naar hun invloeden.
Een opvallend verrassingselement van het album zit in “6 Shots“. Het begint met een herkenbaar fluitje. Wat volgt is een onverwachte combinatie van een stevige kickdrum op een hoog tempo en een trompet. Het klinkt gewaagd en zelfs buiten het genre, maar toch blijft het nadrukkelijk een TX2-nummer. Dit is precies het soort experiment dat een album interessant maakt, omdat je het simpelweg niet verwacht. Het is een gedurfde actie om dit op je debuutplaat te doen, aangezien er bands zijn die het niet eens na drie of vier albums aandurven.
Halverwege de plaat krijgen we zowel beukers als rustmomenten. “The Rain” is een pure moshpit-track, al duikt er in de bridge plots een bijna lullaby-achtig deuntje op. “Singing Along” fungeert daarna als korte adempauze met een minuut aan nostalgische, jaren ’50-achtige opnamevibes. Even resetten, voordat we het gaspedaal weer vol intrappen.
De laatste drie nummers bestaan volledig uit samenwerkingen. “Murder Scene” met Magnolia Park bevat een sterke bridge waarin beide stemmen mooi in harmonie samenkomen. Het klinkt lekker, maar voelt minder onderscheidend dan sommige andere momenten op de plaat. “M.A.D.” met Ice Nine Kills is daarentegen precies wat je ervan verwacht: hard en agressief. De track wordt uiteindelijk afgesloten met een lange, allesverwoestende scream bovenop pompende kickdrums.
Hoe raar ook, afsluiter en titeltrack “The End of Us” met Black Veil Brides voelt als de vreemde eend in de bijt. Waar de rest van het album vooral op snelheid en energie drijft, begint dit nummer opvallend rustig. Een kalme melodie, subtiele strijkers en synths bepalen de sfeer. Met ruim vijf en een halve minuut is het ook de langste track. Pas na drieënhalve minuut komt er meer vaart in, al haalt het nooit helemaal het tempo van de rest. Richting het einde voel je meer noodzaak in het stemgeluid onder andere door de screams. Dan verdwijnen de instrumenten langzaam, alsof je voorzichtig wordt losgelaten. Het is een sterk, bijna filmisch slot, maar voelt tegelijkertijd net wat losstaand van het geheel. Moeilijk te verklaren, maar het zit hem in het gevoel.
Voor een debuutalbum is dit “End Of Us” een sterke plaat waar duidelijk wordt wat de basis is van TX2 qua muziek en genre. Tegelijk laat de band zich niet beperken en durft hen al te experimenteren met verschillende geluiden. De samenwerkingen zijn tof, maar voegen niet allemaal direct iets nieuws toe. Dat kan TX2 zelf al, zo blijkt. Ironisch genoeg maakt juist de samenwerking met de minst bekende naam, DeathbyRomy, de meeste indruk. Met “End Of Us” schuift TX2 hun invloeden en favoriete genres niet onder stoelen of banken, maar drukt wel meteen hun eigen stempel erop en dat maakt deze debuutplaat vooral veelbelovend.
Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 februari 2026
Label: Hopeless Records