Op 23 mei 2025 voegt boys cry too. een nieuw hoofdstuk toe aan hun discografie met “remade“, een EP met vijf tracks. De band, opgericht in 2023, mixt hun eigen stijl van poppunk, emo en elektronische elementen met duidelijke invloeden van bands als Bring Me the Horizon en Linkin Park. In welke vorm gaan we deze mix terughoren op “remade“?
De EP opent met “take-off“, een instrumentaal intro dat direct een bepaalde sfeer neerzet. Space-achtig, gevormd door synths en elektronische geluiden die langzaam opbouwen. We werken duidelijk ergens naartoe. Het voelt alsof je aan boord stapt van een ruimteschip zonder precies te weten waar je heengaat. De sfeer die hier wordt neergezet, sluit perfect aan bij de EP-cover waar een astronaut door de ruimte zweeft. De overgang naar track nummer twee, “white flag”, is naadloos. Ondanks dat deze opbouw je langzaam meeneemt naar de rest van de EP, is het jammer dat één van de vijf tracks slechts als intro geldt.
“white flag” begint met krachtige, strakke slagen op floortoms door drummer Micky Laheij, waarna frontman Mitch Smolders zijn vocalen inzet. Hij begint rappend, maar laat later in het nummer ook zijn zangstem horen. De track kent verschillende variaties in stijl en melodie. In de brug zit een soort drumroffel die aanvoelt als een marcherende drumband, wat zorgt voor een frisse wisseling in de regelmatige beat van het nummer. Ondanks de vele variaties in “white flag” voelt de track op een gegeven moment wat lang aan. Misschien juist door de hoeveelheid ideeën die erin verwerkt zijn.
Met titeltrack “remade” wordt het tempo verder opgevoerd. Deze track, een samenwerking met metalcoreband Endeavour, is overduidelijk de meest agressieve op de EP. De screams van Endeavour frontman Gijs Smeets voegen een extra laag intensiteit toe en maken het nummer daardoor gelaagder. De wisselwerking tussen de twee vocalisten is krachtig en overtuigt. Dit is een samenwerking die werkt én naar meer smaakt.
“bruised bones” werd eerder als single uitgebracht en terecht. De vocalen van Smolders komen bij dit nummer misschien wel het beste tot zijn recht, aangevuld door de subtiele achtergrondstemmen die het nummer meer diepte geeft. Teksten als “Looking in the mirror, I see empty eyes“, grijpen overduidelijk terug naar het emogenre, terwijl het muzikaal gezien de invloeden van de harde genres opzoekt. Worsteling en zelfreflectie is een thema dat duidelijk als rode draad door deze EP loopt.
Afsluiter “satellite” opent met elektronische geluiden en beukende drums en doet denken aan “Throne” van Bring Me the Horizon. Zodra de zang er inkomt, gaan we een flinke stap terug in tempo en energie. Even wat ademruimte, zo voelt het. Tegen het einde neemt de gitarist met een solo-achtige gitaarriff de zangmelodie over. Dit laat horen dat de band muzikaal ook echt iets te zeggen heeft. De track eindigt met een fade-out, waarbij het bijna voelt alsof het ruimteschip waar je bij “take-off” instapte je nu weer achter laat.
Wat opvalt aan “remade” is de zorgvuldigheid waarmee elk nummer vloeiend overgaat naar de volgende track door middel van voornamelijk elektronische sounds. Soms voelt dat misschien iets té zorgvuldig en daarmee vervaagt de grens tussen een lekkere flow en overproductie.
Hoewel boys cry too. in de hoek van poppunk en emo wordt geplaatst, past de band met “remade” eigenlijk niet meer enkel in dit straatje. “remade” is intens, pijnlijk en hard. Liefhebbers van bands als Bring Me the Horizon, Linkin Park en From Ashes to New moeten dit schijfje zeker eens een keer aanzetten!
Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 23 mei 2025
Label: Eigen beheer