Één ding weten we zeker: als we het hebben over Billie Eilish, dan hebben we het over een van de grootste artiesten op de wereld. Eilish is een popartiest, maar kleurt duidelijk niet binnen de lijntjes. Haar muziek heeft zeker alternatieve invloeden en zoekt zowel met haar geluid als videoclips de grenzen graag op. Laten we luisteren naar de gloednieuwe plaat “Hit Me Hard and Soft“.
De langverwachte plaat trapt af met “Skinny“, wat begint met het klassieke fluisterende stemgeluid van Eilish. Zoals de plaat suggereert horen we zowel hard als zacht. Het rustige gehum en langzame gitaargeluid is rustgevend. Het is direct een tranentrekker en de track eindigt met een prachtig fluwelen strijkorkest. Echter gaan we dan direct door naar een heerlijke track om op los te gaan. “Lunch” begint met de bekende snippets die links en rechts al waren geteased door Eilish. Een half minuutje in de track horen we de nieuwe elementen. We horen verrassend wat meer rauwe gitaarsounds en wat experimenten met echo en elektro-elementen naar het einde toe. Billie Eilish heeft de fans in haar greep.
Als er veel over een track werd gesproken, is het “Chihiro“. Een bekende naam uit de Studio Ghibli film ‘Spirited Away’. Eilish zoekt hier de écht hoge noten op. De bas is uitmuntend en het nummer heeft een heerlijke transitie van rust naar een grote opblazing van geluid en uithalen. “Birds of a Feather” is compleet andere koek. We hebben hier nog geen voorproefje van gehad. Het is een zomers, vrolijk nummer. Het tokkelende gitaargeluid is een heerlijk verfrissende sound voor Billie Eilish. Ook “Wildflower” gaat verder met dezelfde essentie qua geluid, maar de hele toon van de track is duidelijk niet zo vrolijk. Het is wellicht een wat bekender geluid voor de poplegende. Het is een prachtplaatje, waar ze gewoon heel haar gevoel eruit gooit. Wanneer je denkt dat “Wildflower” voorbij is, komt er nog een vocale nabrander. Iets waar de artieste niet onbekend mee is.
“The Greatest” verwacht je groots af te trappen, maar dat is totaal niet zo. Deze track begint heel teder. Het klinkt als een soort discussie. Een soort monoloog met haarzelf waar ze al haar gedachten er wederom uitgooit. In de bridge komt dat geluid wat je eigenlijk had verwacht met een songtitel als deze: het is een complete overlading met uithalen, emotie en muziek. Een plaat zou niet compleet zijn met een beetje sass: “L’amour De Ma Vie“. Het is een wat directere track, waar haar stem ook wat meer op de oppervlakte ligt. Er zitten vele achtergrondlijnen van haar stem in, waardoor het geluid heel vol en compleet is. Eigenlijk is het wel een van de toppunten van de plaat “Hit Me Hard and Soft“. Het einde is een complete dancetrack waar je niét bij kan stilzitten.
“The Diner” is een geluid dat we niet eerder hebben gehoord van Eilish. Zware echo, met een soort geluid wat doet denken aan een orchel. De song is experimenteel, het voelt als vele losse elementen die bij elkaar gepuzzeld zijn. De track is brutaal en grijpt je. Deze track is Billie Eilish als een echte Boss. De baslijn van deze track is fenomenaal en de outro is langzaam aan het uitfaden. “Bittersuite” legt de synthesizers er dik bovenop. Hierdoor krijg je ook een lichtelijk retro-achtig gevoel van deze track. Het ritme is traag en de bas is ook hier weer goed aanwezig. Wat een leuk detail is, is dat we hier een van de eerste teasers terughoren. Iets wat eigenlijk niet direct past bij hoe “Bittersuite” opende, want het is een heel zwaar contrast met de break. Het einde van de track teaset ook het slotnummer “Blue“. Het sluit niet naadloos aan, wat wellicht een klein minpuntje is aan het einde van de plaat. Maar “Blue” is misschien een van de meest geanticipeerde tracks van de plaat. De track voelt betoverend. Een detail is dat je veel teksten hoort terugkomen, zoals ‘Birds of a Feather‘. Op het einde is het geluid klassiek Eilish. Dit zorgt ervoor dat de plaat écht compleet voelt.
De plaat gooit je alle kanten op. “Hit Me Hard and Soft” experimenteert, maar voelt ook vertrouwt. Het is goed in elkaar gezet met terugkerende elementen van vorige platen, maar ook binnen de plaat zelf. Billie Eilish heeft geen steek laten vallen op dit schijfje.
Beoordeling: 9,5/10
Releasedatum: 17 mei 2024
Label: Interscope
Dit album of duizenden andere topalbums op cd of vinyl aanschaffen? Je koopt ze hier!