Dat Drug Church niet meer zo onder de indruk zou zijn van de hoofdzaal in Dynamo, is goed voor te stellen. Want afgelopen februari speelde de band in een gevulde AFAS Live, als support van Deftones gedurende hun tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk. Maar op de grauwe zondag van 13 september 2026, wanneer de bandleden voor de zoveelste keer het gebouw zien, voelen ze het weer: Dynamo is een echte muzikale speeltuin. We weten dat het dus extra hard zal gaan, maar niet voordat het speelveld is opgewarmd door twee unieke supportacts.
Om 19:00 uur openen de deuren van Dynamo, net voordat de grauwe miezer van deze dag in regen verandert. In het café worden drankjes besteld en nadat iedereen traditioneel twee euro pint voor een kluisje, staan er al een hoop mensen in de zaal voor de Duitse band Hippie Trim. Iets na 19:30 uur komen de benoemde “indie punkers” nonchalant maar stil het podium op. Deze stilte duurt maar heel even, want bij de eerste powerchords eist vocalist Malte Unnasch alle podiumruimte op. Er ontstaat plotseling een hardcore-vibe. Dit heeft de band niet van een vreemde overgenomen. De bekende single “Blasphemy” is een samenwerking met Patrick Kindlon, vocalist van niemand minder dan Drug Church zelf! Maar Hippie Trim heeft niet alleen veel energie, maar ook een verrassende mix aan genres. De hardcore van de band heeft al een emo-randje, maar verandert ook moeiteloos in punk en grunge met wat shoegaze-intermezzo’s. De meer melodieuze zangstukken neemt gitarist Moritz Mewes over in populaire tracks als “Pain Ball” en “Hooked on You“. Hij kan zelf helemaal wegdromen van een nummer en het is vermakelijk hoe Unnasch drie seconden later schreeuwend rond het podium stampt. De bandleden zijn niet alleen getalenteerd, maar hebben ook leuke interacties met elkaar tijdens de show. Er was geen beweging te krijgen in het publiek, en daarmee zijn vast heel wat toeschouwers overtuigd van Hippie Trim’s onbreekbare en eigenzinnige wilskracht.
Meer concertgangers komen vanuit de miezer naar Dynamo, waar om 20:00 uur de indierockband Liquid Mike speelt. Een verschil in podiumenergie valt gelijk op, maar de hoge indie-gitaarriffs van frontman Mike Maple zijn lekker dreamy. Na een tijdje beginnen de nummers wel erg op elkaar te lijken. De meeste variatie verzorgt toetsenist Monica Nelson, wiens feminiene stem goed werkt bij de nasale poppunkstem van Maple. Tussen synths en zang door slaat ze met haar tamboerijn of speelt ze stukken op haar trompet. Helaas vallen die grotendeels weg tegen het sterke gitaargeluid. Haar kalme houding vormt een mooi contrast met de beweeglijke Maple. Voor Liquid Mike is dit de eerste tour door Europa en vanavond toont de band zich ook voor het eerst in Nederland. Maple kondigt dit feit trots, maar enigszins onhandig aan: “It’s our first show in Holland, and I think everyone needs to call in sick tomorrow!” Er werd een beetje vragend rondgekeken, maar Maple weet heel goed een toelichting te vermijden door de aandacht te verleggen naar zijn interesse voor het Nederlandse werkleven. Het is wel een leuke interactie met de zaal en gelukkig kan de zanger ook om zichzelf lachen. Zijn latere opmerking over de start van de NFL-wedstrijden in Amerika komt dan weer niet helemaal aan bij het Eindhovense publiek. Maar het ijs is gebroken en het uptempo-nummer “’99” valt goed in de smaak. Tegen het einde van de set wordt er zelfs gedanst, wat deze muzikanten gegund is.
De zaal staat helemaal vol wanneer de hoofdact Drug Church stipt om 21:30 uur het podium opkomt. Het Amerikaanse vijftal heeft geen seconde nodig om op te warmen: zodra het herkenbare nummer “Million Miles of Fun” door de zaal klinkt, heeft zanger Patrick Kindlon het publiek al op de juiste plek. Terwijl een tiental fans gretig naar zijn microfoon happen om de tekst woord voor woord mee te schreeuwen, ontstaat er tegelijkertijd een bescheiden moshpit. Aanvankelijk vraagt hij of iedereen naar voren wil komen en lekker dicht op elkaar wil komen staan. Hier wordt gehoor aan gegeven, en niet veel later krioelt het van de stagedivers en crowdsurfers. De zanger is echter nog niet helemaal tevreden en vraagt om een circlepit. En die circlepit krijgt hij: maar liefst een heel nummer lang. Voor de zanger is het belangrijk dat iedereen in de zaal aan het smoshen, dansen of bouncen is. Kindlon houdt van deze chaos en ook de andere leden van Drug Church knallen moeiteloos door de set heen. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat er altijd beweging is op het podium. Bij het laatste en ruigste deel van de set steekt vooral de menigte elkaar aan, want nu komen de meezingers en de slopers. De zanger jaagt nog even wat extra op. “I expect everyone to sing along with this one: you’ll know it, at least pretend you know it!” De snelle track “Myopic” werkt ook weer als een katalysator op de meezingers in het publiek. Dit geldt ook voor het laatste nummer en de populaire track “Weed Pin“. Deze hit uit 2018 kent iedereen, en wordt ook luid meegezongen.
Als alles is gegeven, leggen de muzikanten hun instrumenten neer en verlaten ze gelijk het podium. Aan toegiften doen ze namelijk niet. Drug Church laat de loyale fans na een hoogtepunt achter: bezweet en verlangend. Maar er is alle reden om de band terug te verwachten bij Dynamo. Bijvoorbeeld de eenzame single “Pynch” uit maart 2026 die nu nog op zichzelf staat. Misschien is het tijd voor nieuwe muziek mét bijbehorende tour?