Autumn Kings brengt op 18 september 2026 een nieuw album uit via Hopeless Records: “Epiphanies“. Een plaat met elf tracks, waarvan maar liefst zeven al ruim voor de release het levenslicht zagen. De echte verrassing is er daarmee toch wel vanaf, tenzij een van de onuitgebrachte tracks ineens een jazz-sectie bevat. Weet “Epiphanies” als geheel toch nog te verrassen?
“SLEEP WHEN I’M DEAD” trapt het album af met echo-achtige stemmen die “I’ll never sleep till I’m dead” zingen, ondersteund door bijna paukachtige drums die de track verder opbouwen. Het voelt groot en meeslepend, toch blijft het verloop van de track enigszins op hetzelfde niveau hangen. Opvolger “HELLBOUND” is van een ander kaliber en dat valt op. De start doet direct denken aan een iconisch Linkin Park-tijdperk. Wanneer de achtergrondvocalen invallen met “HELL. BOUND. HELL. BOUND.”, voel je aan alles dat dit live genadeloos meegeschreeuwd gaat worden met de vuisten in de lucht. De bridge met vocalist Jake Diab’s rap vormt een lekkere onderbreking, waarna een aanstekelijk “patadadada”-meezingriedeltje zich tegen het einde herhaalt. Dankzij deze variatie pakt “HELLBOUND” stukken sterker uit dan de opener.
Een van de absolute hoogtepunten op “Epiphanies” is de samenwerking voormalig Killswitch Engage-zanger Howard Jones op “yOunG BLoOds”. Het tempo zit er meteen goed in dankzij het strakke, upbeat drumritme van Troy Dawdy. De drums zijn in dit nummer sowieso opvallend aanwezig met veel variatie per sectie. De vocalen van Jones voegen een overduidelijke, frisse dynamiek toe die perfect past bij zowel Diab als vocalist Joseph Coccimiglio. Met een verrassende instrumentatie tegen het einde en een krachtige boodschap over revolutie, opkomen tegen onrecht en het doorbreken van de stilte in een onrustige wereld, laat Autumn Kings zien hoe een geslaagde samenwerking hoort te klinken. Een samenwerking die echt een meerwaarde biedt aan het geheel. Hier willen we in de toekomst absoluut meer van horen.
Bij “Only Human” klinkt de stem van Coccimiglio dringender en urgenter dan we eerder van hem gehoord hebben. De zin “I’m only human” komt daardoor ontzettend krachtig binnen. De rauwe randjes aan het einde van zijn zinnen schuren tegen screams aan en eindigen in langgerekte uithalen. Je voelt de pijn en het ongeloof direct in zijn stemgeluid, wat de track een emotionele lading geeft. Wauw. Hier tegenover staat “Time”, waarin de band juist de rust opzoekt en een poprandje verkent. De bijna a capella bridge geeft het nummer zelfs een anthem-achtig karakter. Ingetogener, maar ijzersterk op zichzelf en een welkome afwisseling op de plaat.
Halverwege het album komen we bij een van de eerste singles: “Snake Charmer”. Het nummer draait om wraak nemen op iemand die je kwaad heeft gedaan. Zoals de band al eerder zelf aangaf in ons interview: “Getting revenge on someone who did you wrong. And we all know we should deal with it in an adult, mature way. But this speaks to that feeling where we all want to get back and get even.” Dat gevoel hoor je duidelijk terug in het nummer. Het is enorm catchy en de regel “Rip your tongue out, rip your tongue out!” nodigt uit om luidkeels mee te schreeuwen.
“BECOME NUMB” balanceert stevige rock met een poppy crossover-geluid dat klinkt als de muzikale liefdesbaby van Fall Out Boy en Linkin Park, een omschrijving die Autumn Kings zichzelf al vaker heeft gegeven. Bijzonder is de gitaarsolo halverwege; een element dat je tegenwoordig helaas steeds minder op studioplaten hoort terugkomen. “Tongue Tied” trekt die radiovriendelijke lijn door, waarbij de rap van Diab de leiding neemt in de coupletten en de zang juist in de refreinen te horen is.
Voor wie behoefte heeft aan wat meer introspectie is er “Help Myself”, een gevoelig en akoestisch gedreven nummer waarin de vraag “How can anybody help, if I can’t help myself?” centraal staat. Teksten als “Is it time to change? Is it time to change my way?” leggen een persoonlijke zoektocht naar verandering en zelfreflectie bloot. Toch blijft de plaat niet lang in die rust hangen, want vanaf het eerste riffje van “GONE, GONE, GONE” weet je dat het weer tijd is voor het hardere werk. De echo-achtige achtergrondstemmen bouwen de spanning op, terwijl intense, schreeuwende vocalen worden afgewisseld met een rustig en gecontroleerd “gone, gone, gone”. Het album sluit uiteindelijk af met “Fell For A Devil”, dat met z’n swingende drumritmes een sexy vibe neerzet.
Met “Epiphanies” levert Autumn Kings een ontzettend gevarieerd album. Voor liefhebbers uit elke hoek van de alternatieve rockscene valt er wel wat te halen, terwijl het album nog steeds als een geheel aanvoelt. Nergens klinkt een uitstapje vreemd of misplaatst; de plaat luistert heerlijk weg van begin tot eind. In een landschap waar veel bands toch wel vastroesten in hun eigen veilige geluid en waar sommige nummers niet van elkaar te onderscheiden zijn, is “Epiphanies” verfrissend. De samenwerking met Howard Jones smaakt naar meer, maar ook op eigen kracht bewijst de Canadese band dat ze alles in huis hebben voor een gevarieerd album. Het is bijna onbegrijpelijk dat Autumn Kings nog niet bij een groter publiek bekend is. Chapeau!
Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 18 september 2026
Label: Hopeless Records