De laatste jaren verschijnt biopic na biopic van de grootste artiesten en bands die de muziekgeschiedenis heeft gekend. Van Queen tot Elton John en Michael Jackson: het levensverhaal van de grootheden verscheen op het witte doek. Ook muziekdocumentaires lijken als paddenstoelen uit de grond te komen.
Er zijn blijkbaar weinig dingen zo filmisch als een band of artiest. Denk aan ego’s, ambities, ruzies, vriendschappen, mislukkingen en het grote succes. Een gouden combinatie voor menig filmmaker. Soms wordt het serieus aangepakt, soms dramatisch, maar misschien wel het leukste zijn de films over rockbands die het hele circus rond de muziekindustrie juist op de hak nemen.
Zin in een avondje voor de buis? Dit zijn vier iconische films over bands die nooit écht bestaan hebben!
De meest legendarische bandfilm: This is Spinal Tap
Waar gaat het over?
Deze cultklassieker volgt de fictieve Britse heavy metalband Spinal Tap tijdens hun chaotische Amerikaanse tournee. Ooit waren ze een grote rockband, maar nu proberen ze tijdens hun nieuwe tour opnieuw relevant te worden. De documentairemaker Marty DiBergi legt het verval van de band vast terwijl alles langzaam uit de hand loopt: van mysterieuze sterfgevallen, wisselende drummers en problemen met het podiumdecor.
Wanneer kijken?
Als je zin hebt in droge, Britse humor, geniale satire en een nostalgische trip naar de over-the-top glamrock van de jaren 80. Perfect voor een filmavondje met je (muzikale) vrienden.
Waarom je deze muziekfilm móét zien
This Is Spinal Tap wordt gezien als de grondlegger van de satirische rockfilms. De absurde situaties zijn zó herkenbaar voor het echte tourleven dat rocksterren zoals Steven Tyler van Aerosmith en Jimmy Page van Led Zeppelin toegaven dat ze een beetje moesten huilen van herkenning en een tikkeltje van schaamte. Deze mockumentary, nepdocumentaire, voelde zo realistisch aan dat veel kijkers destijds dachten dat de band echt bestond.
Iconische filmquote: “These go to eleven.“
Release jaar: 1984
Waar te kijken: Apple TV, Pathé Thuis en Prime Video
IMDB-score: 7.9
Rotten Tomatoes-score: 98% & 92%
De meest feeldgood bandfilm: School of Rock
Waar gaat het over?
De werkloze en enthousiaste gitarist Dewey Finn, gespeeld door Jack Black, wordt uit zijn eigen band geschopt. Om aan geld te komen, doet hij zich voor als invaldocent op een elitaire basisschool. Hij ontdekt dat zijn leerlingen muzikaal talent hebben en besluit een rockband te vormen om mee te doen aan de lokale Battle of the Bands. Het klaslokaal wordt een repetitieruimte en de kinderen krijgen allemaal hun eigen rol: van beveiligers tot technici en van muzikanten tot managers. Dewey verandert langzaam van een nogal onverantwoordelijke gast in iemand die de kinderen daadwerkelijk leert waar ze goed in zijn.
Wanneer kijken?
Als je zin hebt in een een flinke dosis energie, klassieke rockmuziek en pure vrolijkheid. Zeer geschikt om zowel met kinderen te kijken als na een lange werkdag in je eentje op de bank.
Waarom je deze muziekfilm móét zien
Dit is simpelweg een ode aan de kracht van gitaarmuziek. Jack Black brengt zijn oprechte liefde voor klassieke rockhelden als Led Zeppelin, AC/DC en Black Sabbath. Het is een van de leukste muziekfilms over bands die bewijst dat rockmuziek echt generaties kan verbinden.
Iconische quote: “You’re tacky and I hate you.“
Release jaar: 2003
Waar te kijken: Pathe Thuis & Prime Video
IMDB-score: 7.2
Rotten Tomatoes-score: 92% & 64%
De beste satire bandfilm: Josie and the Pussycats
Waar gaat het over?
Drie vriendinnen uit een kleine stad in Amerika spelen samen in een bandje. Op de een op andere dag worden ze getekend door een groot platenlabel. Wat de meiden niet weten, is dat de muziekindustrie de popmuziek gebruikt om boodschappen te verstoppen in de nummers, zodat jongeren al hun geld uitgeven aan spullen van diverse grote merken.
Wanneer kijken?
Als je in de stemming bent voor een snelle en vlijmscherpe komedie vol vroege 00s-nostalgie, catchy poppunktracks en een film die probeert uit te leggen hoe marketing, consumentisme en popmuziek met elkaar verbonden zijn.
Waarom je deze muziekfilm móét zien
Onder de typische begin jaren ’00 film schuilt een briljante parodie op de muziekindustrie, die op de dag van vandaag misschien nog wel relevanter is dan ooit ter voren. Deze muziekfilm laat op geniale wijze zien hoe grote platenlabels hypes creëren en authenticiteit proberen uit te wissen. Een dik pluspunt: de soundtrack bevat een groot aantal originele tracks die nog steeds heerlijk catchy zijn.
Iconische quote: “I thank God every day I know the lyrics to ‘Enter Sandman.’“
Release jaar: 2001
Waar te kijken: Prime Video
IMDB-score: 5.7
Rotten Tomatoes-score: 54% & 53%
De grootste guilty pleasure bandfilm: The Rocker
Waar gaat het over?
Robert “Fish” Fishman, gespeeld door Rainn Wilson, is in de jaren 80 de drummer van een opkomende metalband, maar wordt vlak voor de grote doorbraak genadeloos uit de band gezet. Twintig jaar later is hij inmiddels een volwassen man met een baan en een vrij uitzichtloos bestaan. Per toeval wordt hij de nieuwe drummer van de band van zijn neefje. Fish grijpt daarmee zijn allerlaatste kans om alsnog de rockster te worden die hij altijd wilde zijn.
Wanneer kijken?
Ideaal voor een ontspannen filmavond op de bank met verstand op nul, snacks binnen handbereik en behoefte aan flauwe humor met een warm hart.
Waarom je deze muziekfilm móét zien
Rainn Wilson speelt de gefrustreerde muzikant die nooit volwassen is geworden. Geen diepgravende analyse van de muziekindustrie of revolutionair cinema, gewoon een lekkere rock comedy met een heerlijke, originele, soundtrack. Een van de meest ondergewaardeerde muziekfilms in het comedygenre.
Iconische quote: “Go back to Cleveland, Cleveland!“
Release jaar: 2008
Waar te kijken: Apple TV
IMDB-score: 6.2
Rotten Tomatoes-score: 40% & 46%
De beste muziekfilm
Wat maakt een muziekfilm een uiteindelijke klassieker? Dat ligt waarschijnlijk aan de mix aan de juiste ingrediënten, waarbij vooral humor, herkenning en een goede, originele soundtrack de basis vormen. Het interessantste aan deze vier rockfilms is namelijk dat ze allemaal een compleet andere kant van het bandleven belichten.
In This Is Spinal Tap verandert de rockdroom langzaam in een nachtmerrie van ego’s en complete chaos, terwijl School of Rock laat zien dat muziek juist iets is dat mensen bij elkaar brengt. Josie and the Pussycats laat zien hoe makkelijk een droom kan worden overgenomen door commercie en bij The Rocker draait het om de vraag wat er gebeurt als een droom twintig jaar later nog steeds kan uitkomen.
Wij zijn benieuwd: welke van deze vier is jouw favoriet? En welke bandfilm hoort volgens jou absoluut nog in dit rijtje thuis? Laat het ons weten via Facebook, Instagram of een van onze andere social kanalen!