De progressieve en alternatieve rockband Muse lanceert op 26 juni 2026 een nieuw album met “The Wow! Signal”. Op dit tiende album combineert de band hun terugkerende fascinatie voor de ruimte met het verhaal van frontman Matthew Bellamy’s gestrande huwelijk. Het thema van isolatie, zowel in kosmische als persoonlijke zin, dringt op meerdere manieren in de nummers door.
Opener “The Dark Forest” is een orkestraal en filmisch rocknummer dat gezien wordt als de duistere tegenhanger van “Knights of Cydonia.” Een opzwepend gitaarritme en grootse strijkerspartijen nemen je mee in een donkere interpretatie van ons universum. De boodschap: we kunnen ons als mensheid beter stilhouden in het universum, omdat buitenaards leven een bedreiging kan vormen. Een interessante gedachte, die de band met de nodige dosis theatraliteit overbrengt. Het gebruik van de western-achtige strijkmelodie en een koor dat Latijnse woorden scandeert doen wellicht wat kitscherig aan, maar als je je eraan overgeeft, is het weer best genieten van het typische Muse-bombast.
“Nightshift Superstar” klinkt op het eerste gehoor als een wat flauwe poging om trendy te klinken en in te zetten op radiovriendelijkheid. Maar de onweerstaanbaar funky bas tilt het nummer ontegenzeggelijk naar een hoger niveau, mede dankzij de vlijmscherpe solo’s. Op de verdienste van bassist Chris Wolstenholme na heeft het nummer echter net iets te weinig om het lijf om een echte topper te zijn. Een lekker tussendoortje is het wel.
“Shimmering Scars” is een donkerdere, slepende ballad die begint met elegante pianonoten en opbouwt naar een grootsere sound met lange uithalen in het refrein. Zoals vaak zet de band hier stevig in op melodrama, al blijft het voldoende binnen de grenzen van het smaakvolle. De orgelsolo geeft een origineel, episch tintje aan het nummer. Het doet wat denken aan de soundtrack van de film Interstellar, wat in het kader van het ruimtethema wellicht een bewuste inspiratiebron is.
Dit idee lijkt nog aannemelijker als je luistert naar “Be with you”, waarin duidelijke referenties voorkomen aan het Dylan Thomas gedicht “Do not go gentle into that good night“. Het is waarschijnlijk geen toeval dat dit gedicht in Interstellar meerdere keren wordt gequote. De song zelf is een ballad in typische Muse-stijl met een opzwepend couplette waarin Matt zijn medeklinkers lang uitrekt voor extra effect. De elektrische beats die halverwege opkomen en de ’ooh ooh oohs’ palmen je als luisteraar gemakkelijk in.
Maar wie bang is dat Muse softer is geworden, hoeft zich geen zorgen te maken. Op meerdere nummers laten ze zich van hun stevige rockkant horen. “Cryogen” doet denken aan hun betere rockwerk met een gierende gitaarriff in de stijl van songs als “Plug In Baby” en een groovy baslijn. Ook “The Sickness of You and I” gooit er lekker de beuk in met zware gitaren, afgewisseld met een poppier refrein. De combinatie tussen gitaargeweld en pakkende pop werkt verrassend goed.
Muse staat onder andere bekend om hun eclectische stijl. De ene keer werkt de combinatie van diverse genres beter dan de andere. “Unravelling” begint als een spannende mix tussen elektronica en raggende rock, maar slaat in het refrein iets te ver door in symfonische dramatiek. Op “Hush”, een geslaagd duet met Engelse singer-songwriter Ellie Goulding, verweeft rock zich met EDM. Het geeft een licht whiplash-effect tijdens het luisteren, alsof je twee verschillende nummers door elkaar luistert. Maar de zanglijnen en de meeslepende, massieve gitaarriff, die in het refrein losbarst, zijn zo pakkend dat het op een unieke manier toch werkt.
Op “Hexagons” kunnen we wederom genieten van het vette geluid van synthesizer arpeggios, een ingebouwde tool in een keyboard die alle noten van een akkoord afzonderlijk en herhaaldelijk afspeelt. Net als in hun klassieke hit “Bliss” zorgt de techniek opnieuw voor een epische, weidse sound die aansluit bij de donkere ondertoon en Matt’s angstige zang. De tekst is wat mysterieus en cryptisch, maar lijkt in elk geval te gaan over overgave aan een duistere kracht. Scheurende gitaren en donderende drums drijven het gevoel van onheil nog verder op. Enigszins bombastisch en zwaar op de hand, maar dit hoort nu eenmaal bij Muse. Als fan van het eerste uur word je getrakteerd in dit nummer.
De ruimtereis komt tot een zachte landing met “Space Debris”, het persoonlijkste nummer op het album. De gevoelige ballad neemt afdrijvend ruimtepuin als treffende metafoor voor het eindigen van een relatie. Met sobere strijkers en plechtige drums is het een smaakvolle afsluiting met een kwetsbare noot.
“The Wow! Signal!” heeft alles in huis wat je van een Muse-album mag verwachten: de vertrouwde mix van drama, bombast, dansbare elementen en zware rock. De bandleden nemen volop de ruimte om hun virtuoze skills te etaleren en hun doorgewinterde muzikale vakmanschap staat dan ook boven kijf. Hoewel het misschien niet hun oude klassiekers overstijgt, komt het op een aantal momenten heel dicht in de buurt.
Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 26 juni 2026
Label: Warner Records/Helium-3