Ieder jaar op 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Deze dag draait om strijdbaarheid en solidariteit van vrouwen wereldwijd. Twee begrippen waar de punkbeweging steeds meer voor staat. Een perfect moment dus om stil te staan bij vrouwen in punkbands van 1970 tot nu.
1970: Joan Jett: de “Godmother of Punk“
In 1975 ziet The Runaways het levenslicht als een van de eerste gitaarbands met alleen maar vrouwelijke leden. In de kleine vier jaar dat de band bestaat zijn er veel wisselingen in de bandleden. De enige constanten zijn drummer Sandy West en zangeres Joan Jett. Nadat The Runaways uit elkaar gaat, besluit Jett verder te gaan als producer en soloartiest. Omdat ze in Amerika geen platenlabel kan vinden dat haar debuutalbum wil uitbrengen, besluit ze haar eigen label Blackheart Records op te richten. Later stelt ze de band Joan Jett and the Blackhearts samen waarmee ze nog steeds actief is in de muziekwereld. Sinds de start van haar solocarrière heeft Jett twaalf studioalbums uitgebracht, waarvan de meest recente in 2023. De grootste bekendheid heeft ze verkregen met de cover “I Love Rock ‘N Roll” van The Arrows.
1980: Donita Sparks: memorabel feministisch icoon
In 1985 kennen Suzi Gardner en Donita Sparks elkaar uit de creatieve DIY-punkscene in Los Angeles. Samen beginnen ze te schrijven en richten ze de band L7 op. Beide vrouwen hebben door de jaren heen teksten geschreven voor de zeven studioalbums die zijn uitgebracht, maar Sparks heeft door een memorabel moment op Reading Festival in 1992 iets meer in de spotlights gestaan. Zij was degene die haar gebruikte tampon het publiek in gooide toen de band werd uitgejoeld en begooid met modder. Naast muziek met L7 brengt Sparks in 2008 ook een soloalbum uit met haar band Donita Sparks and the Stellar Moments. Verder is ze mede-oprichter van de non-profit organisatie CASH Music, een gratis platform waar muzikanten hun muziek konden delen, verkopen en promoten.
1990: Kathleen Hanna: pionier in de riot grrrl beweging
Als klein meisje wordt Kathleen Hanna door haar moeder meegenomen naar een bijeenkomst waar haar interesse in feminisme wordt gewekt. Gedurende haar tienerjaren groeit haar interesse en begint ze met het maken van posters en het lezen van boeken over dit onderwerp. Tijdens haar studie bevindt ze zich in de wereld van spoken word, waar ze in haar teksten seksisme en geweld tegen vrouwen bespreekbaar maakt. Uiteindelijk ruilt ze dit in voor de muziek en richt later de band Bikini Kill op. Met hun feministische teksten en intense optredens staat Bikini Kill aan de voet van de riot grrrl beweging; een underground feministische punkcultuur. Tijdens hun shows roept Hanna alle vrouwen in de zaal op om naar voren te komen: “Girls To The Front!” is vandaag de dag nog steeds een bekende uitspraak in de punkwereld.
2000: Brody Dalle: geboren punkrocker
Na een bewogen jeugd ontdekt Brody Dalle op jonge leeftijd dat ze muziek wilt maken en begint op haar 13e met het spelen van gitaar. Geïnspireerd door bands zoals Hole en Bikini Kill begint ze haar eigen band Sourpuss. Op een festival in thuisland Australië ontmoet ze Rancid-frontman Tim Armstrong, waarmee ze een relatie krijgt. Ze verhuist met hem naar Los Angeles en richt The Distillers op. In verschillende line-ups brengt Dalle met The Distillers tussen 2000 en 2003 drie studioalbums uit, maar na een pauze van twee jaar stopt de band officieel in 2006. Samen met het andere overgebleven bandlid, Tony Bevilacqua, begint ze een nieuwe band: Spinnerette, waarmee ze actief is tot 2010. Dalle brengt hierna, in 2014, nog één album uit onder haar eigen naam.
2010: Amy Taylor: groots op het podium
In 2016 schrijft Amy Taylor de eerste nummers met haar band Amyl and the Sniffers. Het viertal brengt debuut-ep “Giddy Up” uit onder eigen beheer en tekent later bij platenlabel Rough Trade Records voor het uitbrengen van het eerste studioalbum: “Amyl and the Sniffers“. Deze wordt vooral in thuisland Australië goed ontvangen. In de afgelopen jaren zijn hier nog twee studioalbums bijgekomen en heeft de band getourd over de hele wereld. Tijdens liveoptredens laat Taylor graag van zich horen. Ze is klein van stuk, maar zorgt dat ze de ruimte pakt die ze verdient. Daarbij is ze ook niet bang om een politiek statement te maken. Tijdens een optreden op Glastonbury riep ze “Fuck the Supreme Court” nadat bekend werd dat de wet op abortusbescherming in de Verenigde Staten was teruggedraaid.
2020: Karla Chubb: zet de beweging voort
Met haar band SPRINTS breekt Karla Chubb momenteel door in de punkwereld. Opgegroeid in het katholieke Dublin als queer vrouw, heeft Chubb genoeg om over te schreeuwen op het debuutalbum: “Letter To Self“. In een recent interview vertelt Chubb dat er nog steeds veel is om boos op te zijn in de wereld en zij dit uit in haar teksten en muziek. Niet alleen is het een brief aan haarzelf, ook hoopt ze anderen ermee te steunen. Alle nummers die SPRINTS schrijft komen tot stand met liveshows in het achterhoofd. Tijdens die shows springt Chubb standaard het publiek in om samen met de mensen om zich heen alle ellende eruit te moshen. Dat er voor vrouwen nog een lange weg te gaan is, weet Chubb. Onlangs sprak ze zich uit omdat ze tot twee keer toe is betast tijdens haar eigen liveshows. Hierbij kon ze gelukkig rekenen op steun van veel medemuzikanten.
Dit overzicht is natuurlijk maar kort en er zijn nog veel meer vrouwen in de punkmuziek (geweest) die in dit rijtje horen. Welke band of artiest wil jij hieraan toevoegen? Laat het ons weten via Facebook, X, Instagram, Threads en Mastodon.