The Rasmus blijft bij zichzelf op “Rise”

The Rasmus had door middel van het Eurovisie Songfestival weer even een boost in populariteit. De meest bekende plaat is toch wel “In the Shadows” uit 2003. De nieuwe plaat “Rise” bevat het nummer “Jezebel“, dat is gespeeld op het Eurovisie Songfestival. Op dit evenement had deze track niet al te veel bekijks, maar hoe zit het met de rest?

Er wordt afgetrapt met “Live and Never Die“. Het is een wat sappig nummer. Het voelt eigenlijk alsof we weer terug zijn in de jaren ’00. Met name de “woohoo” doet je ontzettend veel denken aan de hit “In the Shadows“. Sprinkel er nog een beetje pop overheen en dan ontstaat “Live and Never Die“. Niet verkeerd, maar het voelt gemakkelijk. Titeltrack “Rise” bevat wat meer pit, met een goede gitaarriff en klassieke instrumenten die het nummer even wat meer omvang geven. Echter is het refrein dan een tegenvaller. Een zwaar contrast, want alle coupletten en tussenstukken zijn van een hoger niveau. Het refrein voelt een beetje als een slap aftreksel van populaire muziek. Jammer. “Fireflies” heeft dan echter wel wat experimentele en speelse geluiden om de luisteraar zoet te houden. Een effect, lijkende op een jankende kat, start de song. De algemene sfeer voelt wat luguber. De zware baslijn die onder de track hier en daar te horen is, zorgt voor een mooi theatraal gevoel. Dit nummer is zeker een toppertje van de plaat.

Er wordt veel gewisseld in stijlen op “Rise“. Waar “Fireflies” wat donkerder en ruwer aanvoelde, voelt “Odyssey” juist wat lichter aan. The Rasmus doet dit wel erg goed op de plaat: het zijn allemaal tracks met variatie en uniekheid. “Odyssey” is elegant en puur. De combinatie van hoge gitaarnoten met wat rauwe riff laat dualiteit horen. Dit sluit naadloos aan op de tekst: “But I love you, I love you, I love you, I do. And I hate you, I hate you, I miss you, I do“. Hierop volgend is de track die natuurlijk niet kan missen: “Jezebel“. Misschien heeft het niet alle liefde gekregen op het Eurovisie Songfestival die het nummer wel verdiend. De track is namelijk wel écht lekker om even op los te gaan.

Een ander nummer dat ook weer precies dat stukje uniekheid heeft, is “Clouds“. Gevoelig en teder. De stem van zanger Lauri Ylönen is krakend en fragiel. Qua instrumenten heeft het niet ontzettend veel wat de aandacht trekt. Je luistert enkel naar dat strotje van Ylönen. “Written In Blood” draait de plaat weer 180 graden om en zorgt voor energie. Een hoog tempo, wat gespeel met gitaareffecten en een goed riffje. Echter is ook hier weer het refrein niet het sterkste in de track. Als afsluiter krijgen fans “Evil” te horen. Ook dit heeft een wat gruwelige ondertoon. Het klinkt onheilspellend, wat de titel natuurlijk ook al wel verklapt. Je kan eigenlijk al een videoclip voorstellen op een kerkhof of iets dergelijks. Een prima afsluiter met een wat lang en dramatisch einde door de lange na sisser op de plaat.

Een plaat met hoogte- en dieptepunten. The Rasmus geeft wel altijd het gevoel af dat er muziek wordt gemaakt waar de band achter staat. Het volgt niet per se trends. De formatie blijft in zijn eigen niche op de plaat “Rise“.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 23 september 2022
Label: Playground Music Scandinavia AB