Op donderdagavond 12 maart 2026 is het een drukte van jewelste in de Amsterdamse Melkweg. In de Oude Zaal staat rockband Against the Current met een intieme, uitverkochte show ter ere van hun vijftiende verjaardag. In de Max staat garagepunkband SPRINTS uit Dublin geprogrammeerd. Ondanks dat de Ieren nog niet zo lang bezig zijn, weet ook SPRINTS de zaal uit te verkopen en lijken de Nederlandse fans ze al goed te kunnen vinden. In het voorprogramma staat postpunk van eigen bodem; Marathon.
De uit Amsterdam afkomstige band Marathon is perfect uitgekozen om de zaal op te warmen en sluit goed aan bij de hoofdact. Niet zo vreemd, want het vijftal staat niet alleen vanavond in het voorprogramma, maar is voor de gehele Europese tour door SPRINTS uitgenodigd om mee te gaan. Vanavond is nog maar de derde show op het tourschema en dat betekent dat Marathon na concerten in Frankrijk en België voor één dagje thuis is. De show knalt direct open en is een hele beleving met een intense lichtshow die ondersteunend is aan de muziek. Het geluid is diep en duister, een mix van postpunk en shoegaze komt als een explosie vanaf het podium in je trommelvliezen. Bassiste Nina Lijzenga staat niet graag stil en duwt regelmatig met haar schouder of achterwerk tegen een ander bandlid, om even dat gevoel te krijgen van een minimoshpit. Zanger en gitarist Kay Koopmans verliest zich op een gegeven moment helemaal in de muziek en gaat wild tekeer met zijn instrument. Het publiek daarentegen is nog tam en vooral aan het binnenkomen of bij de bar een drankje aan het halen. Ondanks dat laat Marathon een verpletterende indruk achter.
Om 21:00 uur komen drie bandleden van SPRINTS het podium op, terwijl de muziek langzaam begint. Na het opbouwen van een beetje spanning voegt ook zangeres Karla Chubb zich bij de rest. Gekleed in een boksbroekje, met een glas witte wijn in de hand en haar armen wijd open alsof ze wilt zeggen: “Niemand die mij iets kan maken“. De band begint de show met “Something’s Gonna Happen” en “Descartes” van het in september 2025 uitgebrachte album “All That Is Over“. De band speelt veel nummers van dit tweede album, maar ook oudere liedjes gaan er bij het publiek als zoete koek in. De moshpit breekt snel los en als Chubb vraagt wie SPRINTS al eens eerder heeft gezien gaan er tientallen handen enthousiast de lucht in. De band stond in de afgelopen jaren meerdere keren in ons land met kleine clubshows en festivaloptredens. In de zomer van 2025 stonden ze op een bloedhete editie van Pinkpop waar ze de aandacht trokken van de Nederlandse pers. De Volkskrant noemde het zelfs één van de hoogtepunten van het jaar. Deze reputatie houdt SPRINTS vanavond in de grote zaal van Melkweg hoog en het is duidelijk dat de band de kleine zaaltjes inmiddels is ontgroeid.
De energieke frontvrouw komt tijdens het laatste blok van de set echt helemaal los en zoekt meer contact op met het publiek. Letterlijk, want tijdens “Need” verlaat ze het podium, terwijl ze door de microfoon de eerste woorden van het nummer herhaalt: “Hello? Hello? Can anybody hear me?“. Die microfoon steekt ze geregeld in het gezicht van een toeschouwer hopend op een antwoord. Halverwege het nummer zakt ze naar de vloer en gebaart aan de mensen om zich heen om hetzelfde te doen. Zittend op de grond zingt ze haar tekst verder alvorens iedereen opspringt tijdens het hoogtepunt van het lied. Chubb heeft inmiddels dorst gekregen en loopt richting de bar. Onderweg vraagt ze door de microfoon of er alvast een witte wijn ingeschonken kan worden. Een groot glas wordt voor haar klaargemaakt, maar na één slok biedt het volgende wilde idee zich alweer aan en ze klimt op de bar. Daar zorgt ze ervoor dat iedereen zich voor haar verzameld en stelt ze de vraag: “Who took the bomp?!“, wat het intro is voor de Le Tigre-cover “Deceptacon“. Chubb springt op de handen van het publiek en al crowdsurfend zingt ze de SPRINTS-versie van dit nummer.
Eenmaal terug op het podium pakt ze een akoestische gitaar voor het nummer “Desire” en je voelt dat het einde van de avond nadert. De band geeft hun laatste beetje energie en als het nummer is afgelopen laat gitarist Zac Stephenson zich op de vloer van het podium vallen waar hij even moet blijven liggen. SPRINTS weet er toch nog één nummer uit te persen en ook “Little Fix” krijgt een intro waarbij Chubb de woorden door de microfoon heen spuwt. “Cause they like women better when they’re f*cking sedated!“, schreeuwt ze. Ondertussen zijn de bandleden van Marathon het podium opgekomen en wordt ook het publiek hier uitgenodigd. Chubb zelf ontsnapt aan de drukte en ligt alweer op de handen van het publiek.
SPRINTS heeft vanavond in Melkweg laten zien dat ze de kleine zaaltjes zijn ontgroeid en klaar zijn voor het grote publiek. Ondanks dat staat de band op 5 april 2026 op de 40ste verjaardag van Ekko in Utrecht. Een unieke, en wellicht laatste, kans dus om deze band in een intieme setting te zien.