Rise Against is al 26 jaar een band en met “Ricochet” hebben ze al tien albums uitgebracht. Ook zijn meerdere van de huidige leden er al bij sinds het eerste album. De laatste verandering van de line-up vond 18 jaar geleden plaats. Rise Against heeft dus genoeg ervaring met hoe het moet. Dit is in “Ricochet” terug te horen.
Het album is kwalitatief goed. De teksten bevatten thema’s zoals bekend van de band. In de muziek zitten goede hooks en moshbare delen. Er zitten meezingers tussen, nummers die duidelijk zijn gemaakt om op los te gaan en ook wat rustige nummers. Alles is goed opgenomen, gemixt en gemasterd. Kortom: het is een waardig Rise Against-album, wat grotendeels klinkt zoals bekend van Rise Against. De plaat heeft echter niet veel aparte baanbrekende elementen. Voor de een fijn, maar het geluid had wat meer gedurfd en vernieuwend mogen zijn,
Rise Against is een band die altijd al redelijk activistische muziek en teksten heeft gehad. Vaak komen maatschappelijke thema’s als mensen- en dierenrechten en milieurechtvaardigheid aan bod. Zo ook op dit album, bijvoorbeeld in de track “I Want It All” met de tekst “the fate that I had in a promised land is rotting out like a fruit gone bad” of in “Us against the world” met de tekst “Because you’re outnumbered doesn’t mean that you’re wrong”. In dit album draait de thematiek vooral om de collectieve inter-connectedness tegenwoordig, oftewel dat geen enkele actie op zichzelf staat en alles wat gedaan wordt op heel veel mensen impact heeft. Het lijkt alleen dat er een stuk urgentie mist in de uitvoering van het thema. Dat komt waarschijnlijk meer omdat de nieuwere artiesten als Grandson, Coilguns of Paleface Swiss veel meer urgentie hebben in hun muziek, niet omdat Rise Against het te weinig heeft.
Voordat het album uit is gekomen zijn er drie singles uitgebracht; de twee openers van het album “Nod” en “I Want It All”, en de afsluiter “Prizefighter”. Alle drie de nummers zijn het geluid wat we van Rise Against kennen. Deze singles laten horen dat het album geen rare en onbekende kant op gaat. De afsluiter “Prizefighter” heeft een explosievere energie, maar nog wel in het bekende en normale voor Rise Against. Dit nummer laat je energiek achter, zodat je als luisteraar verder wil luisteren of feesten, of dat het je gemotiveerd achterlaat om een actie te ondernemen.
Nummer zes, “Black Crown”, is samen met Andy Hull van Manchester Orchestra. De albums van Manchester Orchestra zijn gemaakt met de Australische producer Catherine Marks. Marks is op “Ricochet” ook voor het eerst de producer voor Rise Against. Dit nummer heeft de meest aparte sfeer van alle nummers op “Ricochet”. Dit is simpelweg omdat de stem van Andy Hull hele andere krachten en emoties heeft dan de stem van Tim McIlrath. Waar de stem van McIlrath een inherente energie met zich meebrengt, heeft de stem van Hull een melancholischer en verhalender timbre. In dit nummer komt de stem van Hull erg goed uit de verf. De stemmen van McIlrath en Hull zetten ook in een samenzang een mooi geluid neer.
Er is niks negatiefs te zeggen over de kwaliteit van het album. Het heeft een goede mix in energie en breekbaarheid. Alle kwaliteiten die we van Rise Against verwachten komen naar voren. Alles op het album is goed geschreven, gespeeld en opgenomen. Het ontbreekt eigenlijk alleen in vernieuwende elementen, maar slecht is het zeker niet. Een van de sterkste nummers is de samenwerking “Black Crown”, omdat hier gebruik wordt gemaakt van de krachten van andere muzikanten. Het zou “Ricochet” goed hebben gedaan als dit meer gedaan was. Maar zonder deze samenwerkingen is “Ricochet” een uitmuntend album voor degene die zich comfortabel voelt bij de muziek van Rise Against en hier geen verandering in zoekt.
Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 15 augustus 2025
Label: Loma Vista Recordings