DON BROCO heeft de afgelopen jaren een flinke fanbase opgebouwd met hun eigenzinnige mix van alternatieve pop, keiharde rock en trippende elektronische sounds. Hun nieuwste album “Nightmare Tripping” verschijnt op 27 maart 2026 via Fearless Records. In juni staat de Britse band maar liefst twee keer op het podium in Nederland om hun nieuwste wapenfeit live te laten horen. Is “Nightmare Tripping” een goede toevoeging aan hun rijke, chaotische sound of hopen we uiteindelijk op vooral oud werk?
Het album opent met de single “Cellophane” en daarmee is direct duidelijk dat dit album geen rustige luisterervaring wordt. De track sleurt je een sonische trip in met schokkende geluidseffecten en een stevige opbouw. Het voelt alsof je ergens in wordt gezogen waar je niet helemaal controle over hebt, maar waar je toch in mee wilt blijven gaan. Die lijn wordt moeiteloos doorgetrokken in “Disappear”, dat opent met bijna gospel-, horror-achtige vocalen die de ruimte volledig innemen. Wanneer vervolgens een elektronische basdrum het tempo overneemt, is er geen ontsnappen meer aan: je hoofd beweegt automatisch mee. In het post-refrein keert die duistere koorzang terug met het herhalende “Disappear” dat zich zonder problemen in je hoofd nestelt.
“Somersaults” laat horen dat DON BROCO ook tekstueel sterk en diepgaand uit de hoek kan komen, ondanks dat het muzikaal minder vernieuwend aanvoelt. Zinnen als “This is my cry for help, take me to the place where the sun melts” en “Need a little something just to lift my mood” geven het nummer een emotionele lading die blijft hangen. Juist omdat het gevoelsmatig een tegenstelling vormt met de verder energieke en chaotische sound van het album.
Het titelnummer “Nightmare Tripping” is zonder twijfel een van de hoogtepunten van de plaat. Met een repetitieve gitaarriff die nét niet te lang doorgaat om irritant te worden, bouwt het nummer spanning op voordat het volledig openbarst. De samenwerking met Nickelback’s frontman Chad Kroeger werkt verrassend goed. De scream-achtige vocalen worden mooi aangevuld met zijn rauwere en warme stemgeluid. Al is die afwisseling misschien net te weinig om de track gedurende de ruim vijf minuten echt interessant te houden.
Een andere opvallende samenwerking is te vinden in “True Believers”, waar Sam Carter van Architects op te horen is. Waar je misschien direct een explosieve start verwacht als je bekend bent met beide bands, kiest het nummer juist voor een opvallend rustige opening. Pas in het refrein barst het geweld echt los. Halverwege krijgen we zelfs een bijna a-capellamoment waarin “All the true believers” herhaald wordt. Die onderbreking werkt verrassend goed en geeft je even ademruimte voordat de track weer vol gas verder gaat.
Niet elk nummer op “Nightmare Tripping” voelt even fris en vernieuwend. Tracks als “Euphoria”, “Pacify”, “Hype Man” en “The Corner” borduren voort op bekende structuren en sounds die we inmiddels wel van DON BROCO kennen. Dat is op zichzelf geen probleem, de band weet immers precies hoe ze hun elektronische invloeden moeten inzetten zonder dat het overkill wordt. De balans tussen digitale elementen en stevige rock blijft knap overeind en zorgt ervoor dat elke track nog steeds dat herkenbare, energieke karakter behoudt. Toch zit daar ook een klein pijnpunt. Hoewel de band in elk nummer subtiel speelt met opbouw en sounddesign, voelt het alsof er steeds hetzelfde trucje wordt toegepast. De variatie zit hem in details, een andere opbouw, een iets andere sound, maar het grotere geheel blijft vergelijkbaar. In een luistersessie van zo’n 40 minuten kan dat net iets te veel van hetzelfde worden.
Gelukkig zijn er momenten waarop de band dat patroon weet te doorbreken. “Swimming Pools” is daar een goed voorbeeld van. Het nummer begint minimalistisch met een bijna robotachtig vervormd stemgeluid en weinig instrumentatie. Juist daardoor komt de explosie die volgt harder binnen. Wanneer alles samenkomt en door de speakers knalt, wordt je met nieuwe energie opnieuw die trip ingeslingerd. De afwisseling tussen rust en intensiteit maakt dit een van de tracks die er echt uitspringt en het is niet moeilijk om hier alvast de moshpits voor je zien in een livesetting.
“Ghost in the Night” kiest weer een iets andere benadering door minder zwaar te leunen op elektronische elementen en meer terug te grijpen naar de basis. De wisselwerking tussen de vocalen van frontman Rob Damiani en drummer Matt Donnelly geeft het nummer extra kracht, dat maakt de track ook een welkome afwisseling binnen de plaat. Het album sluit af met “The Corner”, dat eindigt in een korte fade-out. Geen grootse climax, maar eerder een geleidelijke landing na de trip waar je als luisteraar doorheen bent gegaan.
“Nightmare Tripping” laat horen dat DON BROCO precies weet waar hun kracht ligt. Ze beheersen hun sound tot in de puntjes en weten elektronische elementen op een manier te integreren die daadwerkelijk iets toevoegt in plaats van te overheersen. Tegelijkertijd blijft de band wel erg veilig binnen die eigen formule. Is dat erg? Niet per se. Maar het zorgt er wel voor dat het album als geheel iets minder verrassend aanvoelt dan je misschien zou hopen. Wat overblijft is een energieke, goed geproduceerde plaat die je moeiteloos meesleept in zijn eigen wereld: een trip die soms wat voorspelbaar is, maar alsnog moeilijk te weerstaan.
Beoordeling: 6.5/10
Releasedatum: 27 maart 2026
Label: Fearless Records