Dan Flashes debuteert knettergoed op “Dan Flashes EP”

Dan Flashes is een driemansformatie uit de Verenigde Staten. Op hun debuut-EP, “Dan Flashes EP“, heeft de band onlangs voor het eerst van zich laten horen. Op het moment dat de EP uitkwam, nu zo’n week geleden, had de band ongeveer 700 luisteraars per maand. Inmiddels zijn dat er 2200 geworden. Zijn dit de eerste stappen van een potentiële topband, of kan Dan Flashes beter in Rhode Island blijven?

Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van Dan Flashes gehoord totdat de track “Light-Blue Yoshi” plotseling op wonderbaarlijke wijze in mijn Release Radar op Spotify verscheen. De vier slagen op de snaredrum waarmee het nummer begint trekken de aandacht en na ongeveer acht maten was ik al hooked. Soms kom je een track tegen waarbij je na 10 seconden al denkt: “Dit is precies wat ik op dit moment in mijn leven nodig heb.” Dat is exact wat ik meemaakte bij het horen van dit nummer. De mix van punk en (midwest) emo die Dan Flashes laat horen werkt heel goed. Op deze track hoor je dan ook een vleugje Tiny Moving Parts. Wat daarbij ook helpt is dat de productie gewoon gelijk goed is, de zanger een toch wel karakteristieke, lagere stem heeft en dat de band in deze korte track toch redelijk wat variatie weet aan te brengen. Dit doen ze vooral door met de drums te spelen en hele lekkere accenten te gebruiken. Na de 1 minuut en 19 seconden die het nummer duurt, heb ik gelijk de hele EP vanaf het begin op repeat gezet.

De genoemde accenten werken ook heel goed op de eerste track van de EP, “Orville Throbbencok“. Dit nummer begint met de geschreeuwde tekst: “Fuck, I should’ve lied, I know. Fuck!” waarna de drummer de track aankondigt. De zanger legt ook een lekkere laag cynisme en sarcasme in de manier waarop hij een vriend(in) citeert. Wat ook opvalt, is dat er gretig gebruik wordt gemaakt van dubbele zanglijnen. Ze worden ingezet op momenten waar de muziek net even wat extra power nodig heeft en dat werkt heel goed.

Happy Pillz” valt om twee andere redenen positief op. Ten eerste zijn het de korte gitaarloopjes aan het einde en begin van de maat in de intro en post-chorus. Deze voelen alsof ze net niet helemaal in de maat passen, maar het geeft de muziek een echt en rauw gevoel. Het doet denken aan hoe Dave Grohl in Nirvana soms expres wat “sloppy” op de drums speelde, omdat dat vaak beter klinkt dan wanneer alles strak in het pak zit. Deze vergelijking is niet toevallig. De tweede reden waarom dit nummer opvalt, is namelijk de in één adem gezongen 15 seconden verderop in het liedje. Deze passage doet gelijk denken aan de Foo Fighters‘ “Monkey Wrench“, inclusief geschreeuwde laatste woorden.

Wat Dan Flashes op deze EP ook heel goed doet, is gebruik maken van ritme als bron van aanstekelijkheid. “Ebb and Flow” heeft een gitaarriff die niet per se heel veel opvalt, maar het steeds terugkerende ritmische motief maakt dat het toch je aandacht trekt. “Glonky” is zo’n track die je heerlijk vanuit de pit mee wil schreeuwen. Dit nummer leunt weer wat meer op een leuke gitaarlead.

Met “Saw Ya Leavin’” wordt de “Dan Flashes EP” afgesloten. Het is met 2 minuten en 28 seconden het langste lied van de plaat. Het duurt dan ook wel bijna veertig seconden voordat de drums en de bas erin komen. Het is een goede opbouw naar het pre-refrein en refrein dat heerlijk meezingbaar zijn. De staccato gespeelde outro met hier en daar een afwijkend accent op de drums loopt, wellicht onbedoeld, mooi over naar het begin van de plaat. En dat is mooi als je de EP vijf keer achter elkaar luistert!

Met zes nummers in twaalf minuten heeft Dan Flashes maar weinig tijd om veel de band te laten zien. Maar er is redelijk wat variatie in de plaat verwerkt, zonder dat ze daarbij echt afwijken van de eigen sound. Het zijn zes avondmaaltijden met dezelfde ingrediënten maar andere kruiden. Of zoals de band het waarschijnlijk liever hoort, zes hotdogs met verschillende garnering. Soms komen dezelfde ritmische ideeën iets te vaak terug, maar dat zeg ik eigenlijk ook alleen maar omdat geen enkele plaat ooit perfect is. Elke punk en emo liefhebber zou ik aanraden om twaalf minuten van hun dag te gebruiken om deze EP even te beluisteren. “Dan Flashes EP” is een van de beste debuutplaten die ik ooit heb gehoord.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 19 januari 2024
Label: Lucky Moon Recording Group