Twee jaar na de release van haar debuutalbum keert Charlotte Sands terug met een nieuwe plaat. Op 6 maart 2026 verschijnt haar tweede album “Satellite” via CS Records. De plaat telt tien nummers en duurt, op twee minuten na, nog geen halfuur. Later dit jaar staat de zangeres in het voorprogramma van Simple Plan in AFAS Live. Ongetwijfeld zullen er een aantal van deze nieuwe nummers op de setlist belanden. De vraag is alleen: welke tracks van “Satellite” verdienen die plek het meest?
Het album opent met de titeltrack “Satellite”. Een dikke elektronische bas opent, terwijl de zang in eerste instantie opvallend ingetogen blijft. Charlotte Sands zingt korte regels met een vrij vlakke intonatie: “wait, don’t go away, I’m here to stay”. Pas richting het tweede refrein begint haar stem te groeien. De zanglijnen worden groter, de noten hoger en de uithalen langer. Iets wat we graag zien van de zangeres.
Met “One Eye Open” verschuift het geluid meer richting rock. Toch voelt het instrumentaal wat voorspelbaar: het nummer blijft grotendeels in dezelfde groove hangen en verrast nauwelijks. Iets wat we meer zien op dit album bij de elektronisch doordrenkte nummers. Bij “Hush” is het verschil tussen couplet en refrein wel een stuk duidelijker. De instrumentatie opent in het refrein, de zanglijnen krijgen meer beweging en de algehele vibe wordt energieker. De sterke elektronische aanwezigheid in “Hush” zorgt voor een catchy en dansbaar refrein dat makkelijk blijft hangen.
Opvolger “Half Alive” voelt als geheel minder vernieuwend; het doet sterk denken aan elementen die eerder op het album al voorbij zijn gekomen. Halverwege het nummer verschijnt er echter een interessante toevoeging: zwaardere drumslagen op de toms die het ritme meer kleur geven. Dat soort details zorgen ervoor dat er toch net iets meer dynamiek is en hadden we graag vaker gezien.
Halverwege het album arriveert een van de meest interessante momenten: “Afterlife”. Waar veel eerdere nummers leunen, en soms zelfs echt doordrenkt zijn met elektronische lagen, begint dit nummer juist klein met een akoestische gitaar als basis. De zang krijgt hier meer ruimte, mede doordat Charlotte Sands langere zinnen zingt en meer kan spelen met de intonatie van haar stem. Het refrein wordt bijna gesproken in plaats van gezongen, terwijl de drums aanwezig blijven en de gitaarmelodie op de achtergrond blijft doorlopen. Het nummer gaat over een diepe zielsverbinding die tijd, ruimte en zelfs de dood overstijgt. Tegelijk zit er een melancholische ondertoon in: het gevoel iemand zo intens lief te hebben dat je hun afwezigheid al vreest terwijl ze nog naast je staan. De tekst komt in deze instrumentatie ook veel beter binnen dan bij de nummers die we eerder hoorde. Daarnaast komt in deze setting Sands’ stem misschien wel het beste tot zijn recht; warm, expressief en verrassend veelzijdig.
Die lijn wordt doorgezet in “Back to You”. Het nummer begint met slechts een paar seconden akoestische gitaar voordat zang en drums invallen. De sfeer sluit aan bij “Afterlife”, maar in het refrein komt duidelijk meer energie vrij. Drumfills markeren zowel het begin als het einde van het refrein en geven het nummer kracht. Later in het nummer komt daar nog een gitaarriff en een instrumentaal stuk bij waarin alles samenkomt. De echo’s op de laatste woorden voelen hier als een bewuste keuze in plaats van een opvulling. Het is een goed voorbeeld van hoe elektronische effecten juist kunnen versterken in plaats van overheersen.
Met “Neckdeep” keert de plaat terug naar een zwaarder elektronisch geluid. De track beukt flink door, al komt dat vooral door de drums wanneer de elektronische melodieën even naar de achtergrond verdwijnen. Op die momenten blijkt opnieuw hoe goed Sands’ stem werkt wanneer ze ruimte krijgt tussen echte instrumenten. Het nummer eindigt verrassend klein na een explosie van dreunende geluiden, wat een goede overgang vormt naar “Water Me Down”, een track die opvallend ingetogen begint. De overgang van deze twee nummers voelt wel wat gehaast. Terwijl de laatste lyrics nog nagalmt in je hoofd, wordt de volgende alweer uitgesproken. Bij “Water Me Down” staat de zang centraal en de instrumentatie ondersteunt de melodie in plaats van eroverheen te razen. Daardoor komt de tekst ook sterker naar voren. Waar sommige nummers volgestopt lijken met lagen en effecten, voelt “Water Me Down” juist ademend en open.
Het nummer “None of My Business” knalt vervolgens vol energie binnen. De track bouwt sterk op en kleine vocale effecten en speelse stemdetails geven het geheel extra kleur zonder het nummer te overbelasten. Afsluiter “Sunday” brengt vervolgens een compleet andere sfeer. De melodie doet denken aan een rustige lenteochtend: licht, warm en optimistisch. Charlotte Sands gebruikt hier veel hoge noten en een kopstem. Het vormt een verrassend zachte afsluiting van een album dat vooral in het begin juist op elektronica leunt.
“Satellite” laat twee kanten van Charlotte Sands horen. Aan de ene kant is er de rockartiest met een opvallend veelzijdige stem die het beste tot haar recht komt wanneer ze ruimte krijgt. En aan de andere kant is er de zangeres die experimenteert met elektronische lagen en zware productie. Juist de nummers waarin haar stem centraal staat, zoals “Afterlife”, “Back to You” en “Water Me Down”, behoren tot de sterkste momenten van het album. Daardoor voelt het begin van de plaat overvol en minder onderscheidend.
“Satellite” had misschien sterker gewerkt als een compacte EP waarop vooral de nummers stonden die haar stem echt tot hun recht laten komen. Want Charlotte Sands bewijst op “Satellite” een artiest te zijn met een stem die veel meer kan dan sommige productiekeuzes laten horen. Als ze straks in AFAS Live het podium betreedt met Simple Plan, weten we in ieder geval welke nieuwe nummers de meeste indruk zouden maken: de momenten waarop de elektronica een stap terug doet en haar stem het verhaal mag vertellen. Dat is waar Charlotte Sands op haar krachtigst is.
Beoordeling: 6.5/10
Releasedatum: 6 maart 2026
Label: CS Records