Het was een bewogen vijf jaar sinds de vorige release van Against the Current in 2021. In de tussentijd ging de band officieel onafhankelijk, vierden ze hun 15-jarig bestaan en bracht zangeres Chrissy Costanza een solo-EP uit. Vrijdag 30 oktober 2026 markeert een nieuwe mijlpaal voor het trio met de release van hun gloednieuwe album “Till Death & Back”. De afgelopen zes maanden bracht de band maar liefst vijf singles uit; precies de helft van de plaat. De muzikale richting is daarmee overduidelijk ingezet, maar wat valt er op het gehele schijfje nog meer te ontdekken?
Het album trapt af met “Fortune Favors The Brave”. Een nadrukkelijke snaredrumbeat dendert in hoog tempo door het begin heen. Het duurt niet lang of Costanza laat ook haar kenmerkende vocale uithalen al horen. De drums zijn in het gehele nummer bijzonder prominent aanwezig en geven de track flink wat vaart. In de bridge wordt er even een stap terug gedaan. Met de woorden “I’m not afraid. I’ve seen the bottom. A shallow grave. With everything I wanted. Pride is overrated. I’ve been loved and hated” lijkt Costanza zichzelf moed in te spreken. Het is een moment waarop de tekst de ruimte krijgt om voor zichzelf te spreken.
“Dead Man Walking” is een van de eerder verschenen singles. De opening van het refrein, “Does anybody know I’m a dead man walking? I got no pulse but I still keep goin'”, verwoordt het gevoel van jezelf kwijtraken als alles even te veel wordt. Die zoektocht naar jezelf vormt de duidelijke rode draad van de plaat en komt ook sterk terug in “Ashes To Glory”. Dat nummer begint met een elektronisch intro en bevat de kenmerkende zin “I’ve been bloodying the water. Losing me slowly”. De manier waarop Costanza de laatste zin van het refrein met een flinke uithaal brengt, geeft het nummer extra lading. In “The Moth” zit die dynamiek vocaal gezien opnieuw: na hoge uithalen in de post-chorus wordt het nummer afwisselend heel klein en weer heel groot. In de outro vallen de drumslagen en de vocalen precies samen, wat het erg krachtig maakt.
Bij “Heavenly“, de eerste single van het album, valt vooral de combinatie van de elektronische melodie en de stevige drums op. Een rustigere piano had hier wellicht een interessant alternatief kunnen zijn voor de elektronische invulling. De gitaar klinkt hier wel wat steviger, al blijft deze verweven in het algehele geluid in plaats van dat het op de voorgrond treedt. Inhoudelijk gaat “Heavenly” over de bevrijding die je voelt als je stopt met proberen te voldoen aan de hoge verwachtingen van anderen. Het eveneens als single uitgebrachte “Always You & I” bouwt rustig op vanuit enkel vocalen en een kalme melodie, om tegen het einde met een paar uithalen weer wat meer urgentie erin te gooien. Het is een van de momenten waarop de band laat horen dat niet ieder nummer direct vol gas hoeft te gaan.
Wanneer we eenmaal over de helft van de plaat zijn, begint wel op te vallen dat de muzikale basis behoorlijk gelijkwaardig blijft. “White Noise” laat de gitaar wat nadrukkelijker naar voren komen, maar ook hier blijft deze grotendeels verweven in het totaalgeluid. De variatie zit vooral in de opbouw en teksten, terwijl de drums voornamelijk blijven doorbeuken en de zanglijnen regelmatig terugvallen op dezelfde patronen. Het uitblijven van bijvoorbeeld gastvocalen of het gebruik van een onverwacht instrument maakt dat het album muzikaal op één strakke lijn blijft hangen. Dat is sterk, maar ook een beetje saai.
Bij “Stuck” lijken we iets meer variatie te vinden. Het nummer begint alsof er een zware deken over het geluid ligt, die er na een paar seconden wordt afgetrokken en de track echt open knalt. Een herhalend gitaarriffje leidt het couplet in samen met de zang. Dit is het eerste nummer waar de gitaar echt opvallend als gitaar te horen is en niet alleen als onderdeel van de algemene melodie. In het refrein wordt een tweede stem wat zachter over het geheel gelegd. Instrumentaal voelt het alsof de poppy roots en het rockgeluid van Against the Current hier mooi samenkomen.
De titeltrack “Till Death & Back” sluit vervolgens de plaat af. Thematisch kunnen we het nummer bestempelen als liefdesliedje met zinnen als “In any world, our souls are intertwined” en “Like a star falling straight into you. Until death and back again”. Muzikaal sluit het goed aan bij de rest van het album en voelt dan ook als een passend slotstuk.
Met “Till Death & Back” maakt Against the Current een heel duidelijk statement: dit is wie wij zijn. De stevige drums, waarvoor Will Ferri weer flink achter zijn drumstel heeft zitten rammen, de krachtige vocalen en de gitaarpartijen die naadloos opgaan in de elektronische elementen, vormen samen een herkenbaar en stevig geheel. Het gevaar hiervan is wel dat een compleet album al snel wat van hetzelfde gaat klinken. Voor meer variatie had er best wat meer geëxperimenteerd mogen worden met instrumentatie, afwijkende songstructuren of gastvocalen. Wie op zoek gaat naar nieuwe muzikale ontdekkingen, zal daarom vooral de teksten wat aandachtiger moeten beluisteren. Daar zit meer diepgang en afwisseling in dan de instrumentale invulling op het eerste gehoor doet vermoeden.
Desondanks is “Till Death & Back” een sterke plaat waarmee de band een stevige basis neerzet voor hun huidige geluid. Het album biedt genoeg nieuw materiaal om de setlist weer eens een frisse impuls te geven. Het is te hopen dat Against the Current deze basis bij toekomstige releases durft te gebruiken om ook wat verder buiten de lijntjes te kleuren. Want juist daar ligt nog ruimte om te verrassen.
Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 30 oktober 2026
Label: Eigen beheer (distributie via Stem)