Bony Macaroni speelt enkele shows ter ere van de release van hun nieuwe album “Death Drive“. Op zaterdag 20 september 2025 staat de band om die reden in Poppodium Volt in Sittard. Het voorprogramma wordt verzorgd door het soloproject van Adrian Delange, die we kennen van Call It Off en Mayleaf.
Om 20.00 uur gaan de deuren open, maar het is nog vrij rustig in de Limburgse zaal. Als een halfuur later Adrian Delange aan zijn set begint, is het gelukkig wat drukker. De zanger vraagt direct aan het publiek om een stapje naar voren te doen en daar wordt gelijk gehoor aan gegeven. Hij begint heel rustig met enkel gitaar en een stap van de microfoon vandaan. Dat zorgt gelijk voor een kleine en intiemere setting.
Naast eigen werk staat er ook een cover op de setlist: “The Mixed Tape” van Jack’s Mannequin. Niet direct een cover waar je het publiek mee voor je wint, aangezien er maar een paar mensen bekend zijn met de track. Overigens heeft hij dit ook niet nodig, want hij weet wel hoe hij het publiek moet bespelen. Bij het nummer “Don’t Wanna Be Who I Am Anymore” vraagt hij om een Limburgs woord aan het publiek. Dat wordt vlaai, lekker! Gedurende de track wordt dit door het publiek naar hem terug geschreeuwd zodra hij zijn arm omhoog doet. Het is grappig en het werkt! Hij weet op deze simpele manier direct contact te maken met het publiek.
Het is de eerste keer dat Adrian Delange met zijn soloproject met een volledige band op het podium staat. Hier en daar verloopt het misschien nog niet helemaal soepel, maar de nummers zijn lekker qua afwisseling van rust en energie. Zijn album “But Are You Happy?” komt op 14 november 2025 uit en gaat zeker het checken waard zijn voor liefhebbers van Frank Turner en Jeff Rosenstock. De set wordt afgesloten zoals het begon: Delange met zijn gitaar. De laatste paar zinnen zingt hij zonder versterking van de microfoon de zaal in.
Na een korte ombouw van het podium is het tijd voor de mannen van Bony Macaroni. Een korte mix klinkt door de speakers, waarbij “Die Young” van Kesha het startsein is voor de band. Vloeiend gaat deze over in “Dumb (So Stupid)” van het nieuwe album. Uiteraard zien we meer nummers van deze plaat op de setlist, zoals “The Rotting 20s“. Hierbij valt het drumritme op, omdat het alles behalve de meest standaard drumbeat is doordat er meer gebruik wordt gemaakt van de toms. Als we bij “Big Bucks” aankomen, de titeltrack van het vorige album, wordt deze overduidelijk luidkeels meegezongen.
Ondanks dat het vrij rustig is in Poppodium Volt, zit de sfeer er goed in. Er is ook zeker ruimte voor een praatje, wat de afstand tussen band en publiek kleiner maakt. Zo grapt Rinus dat “Death Drive” gaat over dat het heel erg lang rijden is naar Sittard. En wordt er vertelt door Stefan dat “The Ends of the Earth” het moeilijkste nummer is door de snelheid van de gitaarriff. Bij “Doom” wordt er door de frontman gevraagd om een circlepit en die krijgt hij. Het is misschien een hele kleine, maar wel vol enthousiasme en dat is toch wel het belangrijkste.
Vanavond wordt ook duidelijk hoe catchy de nummers van Bony Macaroni zijn en zeker in een live setting. De vele meezingriedeltjes die de band gebruikt in hun tracks werken zo dat je zonder dat je het doorhebt onderdeel bent van de track. Een ander punt dat opvallend is dat je de backing vocals echt kunt horen. Bij veel bands is dit vaak opvulling, maar vanavond kun je ook de dynamiek goed horen wat onverwachts erg fijn werkt. Als je dan ook nog verrassende samples gebruikt tijdens je gitaarwissels, kun je als publiek alleen maar vermaakt worden. Ooit een Amerikaanse KFC commercial gehoord tijdens een concert? Bij Bony Macaroni kan het!
Tegen het einde van de set vinden we nog enkele nieuwe nummers, waaronder “Katapult“. De frontman is het niet onopgemerkt gebleven dat de tracks van het nog geen maand oude album al worden meegezongen. “Dat maakt mijn hartje heel warm,” zegt hij heel lief tegen het publiek. De laatste twee tracks zijn wat ouder, waarbij bij “MDA” ook nog een kleine drumsolo wordt verwerkt. Met “Piece Of Shit” sluit Bony Macaroni deze avond in Sittard af.
Ook al was het geen uitverkochte zaal, Bony Macaroni speelde met zoveel passie dat het publiek zichtbaar genoot. Optredens als deze laten zien waarom het de moeite waard is om vaker in de agenda van je lokale poppodium te duiken: juist daar schuilen die onverwachte, intieme avonden die je niet snel vergeet.